Η διαπραγμάτευση, το θρίλερ και η ουσία.

     Μέχρι  τη  Δευτέρα  τουλάχιστον  το  θρίλερ  θα  συνεχιστεί.  Η  τελευταία  πράξη  του  θα  παιχθεί  κατά  την  ψήφιση  (υπερψήφιση  ή  καταψήφιση)  των  μέτρων.  Νομίζω  όμως  ότι   όποια  και  να  είναι  η  κατάληξη  μια  σοβαρή  ζημιά  έχει  ήδη  γίνει,     γιατί – φοβάμαι –  δεν  έγιναν  αντιληπτά  κάποια  απλά  κατά  τη  γνώμη  μου  πράγματα.

1 Διαπραγμάτευση  δεν  γίνεται    εν  μέσω  ΔΗΜΟΣΙΩΝ   δηλώσεων  του  στιλ  «Αυτό  δεν  πρόκειται  να  το  ψηφίσω»  ή  πολύ  περισσότερο  «Αυτά  τα  θέματα   (στην  περίπτωση  μας  τα  εργασιακά)  μην  τα  ακουμπάτε»    ιδίως  αν     ο  άλλος  τα  έχει    ήδη  «ακουμπήσει».  Οι  δημόσιες  δεσμεύσεις  σε  εγκλωβίζουν  και  σου  αφαιρούν  τη  δυνατότητα  να  κάνεις  πίσω ,  ακόμα  κι  αν   σε  κάποιον  άλλο  τομέα  «κερδίσεις»  κάτι  σημαντικότερο.

2  Η  όποια  συμφωνία    προκύψει  αποτελεί  «πακέτο».  Κι  αυτό  το  «πακέτο»   πρέπει  να  έχει  μια  συγκεκριμένη  στόχευση  και    πρέπει  να  έχει  αποτελέσματα.   Αυτό  που  έχει  σημασία   είναι  να  μπορεί  το  πακέτο  να  λειτουργήσει  αποτελεσματικά  ως   ΣΥΝΟΛΟ.  Αν  τυχόν  κολλήσεις  σε  επί  μέρους  θέματα  και  τα  αναγάγεις  σε  «ιερές  αγελάδες»   μπορεί     να  διατηρήσεις  μεν  τις «ιερές  αγελάδες»  σου  κι  αυτές   τελικά  να  σου  … ψοφήσουν. (Παράδειγμα: Το  υπάρχον   νομοθετικό  πλαίσιο  για  τα  εργασιακά  που  παρέχει   αυξημένη  προστασία  στον  εργαζόμενο  και    που  θέλει  να  αλλάξει  η  τρόϊκα  εμπόδισε  σε  τίποτα  τον   υπερδιπλασιασμό  της  ανεργίας  μέσα  σε  μια  τριετία;;;;)

3. Η κυβέρνηση  αυτή  δεν  υπάρχει  για  να  ψηφίσει  απλώς  τα  μέτρα. Η  κυβέρνηση  αυτή  υπάρχει  για  να  τα  υλοποιήσει. Και  για  να  τα  υλοποιήσει  πρέπει   και  να  τα  εξηγήσει,   αλλά   και   να  τα  υπερασπισθεί  ως  τμήμα  της  ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ   λύσης. Η  κατάσταση  που  διαμορφώθηκε  φοβάμαι  ότι  δεν  επιτρέπει  την  μαχητική    υπεράσπιση  των  επιλογών  της  τρικομματικής  κυβέρνησης.  Τουλάχιστον  όχι  από  όλους  τους  εταίρους.  Κι  από  τη  στιγμή  που  ο  ένας – παρα  τις  διαβεβαιώσεις  του  ότι  στηρίζει  την  κυβέρνηση – δημοσιοποίησε  τις  διαφωνίες  του  και  το  κάνει  και  με    πιο  επίσημο  τρόπο,  με  την  μη  υπερψήφιση  του  πακέτου,   τα  ρήγματα  στην  πορεία  διαρκώς  θα  πληθαίνουν.

Τα  παραπάνω  αποτελούν  όχι  συμφωνία  με  την  α ή  β   ρύθμιση  στα  εργασιακά  (όταν  οριστικοποιηθούν  τα  μέτρα  το  συζητάμε),  αλλά  κάθετη  διαφωνία  για  την  διαπραγμάτευση  μέσω  δημοσίων  δηλώσεων  και  δεσμεύσεων.

Επί  της  ουσίας  να  παρατηρήσω    τα  εξής:

1. Η  ανεργία  που  είναι  ΤΟ  πρόβλημα  μπορεί   να  αντιμετωπισθεί  μόνο  με  το  να  ανοίξουν  καινούργιες  δουλειές.  Οσο  και  να  δυσκολέψεις  τις  απολύσεις δεν  πρόκειται  να  κάνεις  τίποτα. Το  πολύ-πολύ  να  κλείσεις  μερικές  επιχειρήσεις  ακόμα. Κι  όσο  δυσκολεύεις  την  απόλυση  των  ανέργων  από  τον  …  μελλοντικό  εργοδότη  τους  τόσο   περιορίζεις  τις  πιθανότητες  τους  να  βρουν  εργοδότη.

2. Το  μεγάλο  πρόβλημα  δεν  είναι  η  ανεργία  των  νέων. Γι  αυτούς  υπάρχουν  ακόμα   οι  οικογενειακές  δομές    της  ελληνικής  κοινωνίας (καθυστερημένες  κατά  πολλούς  και  μέρος  των  αιτίων  της  κρίσης),  οι  οποίες  παρέχουν  την  προστασία  τους. Το  μεγάλο  πρόβλημα  είναι  η  ανεργία  ανθρώπων   που  έχουν  ήδη  οικογένειες, που  έχουν  ήδη αναλάβει  υποχρεώσεις  και  προς  τους  οποίους  ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΑ  πρέπει  να  στραφεί  η  στήριξη  της  Πολιτείας.

3. Χωρίς  επενδύσεις – που  απαιτούν  συγκεκριμένο  και  σταθερό  «κλίμα»-   χωρίς  χρήμα  που  θα  έρθει  από  το  εξωτερικό, χωρίς  χρήμα  που  θα  βγεί  από  τα  σεντούκια,  χωρίς  χρήμα  που  θα  ρεύσει  μέσω  των  Τραπεζών   (χωρίς  την  ανακεφαλαιοποίηση  οι  Τράπεζες  μας  απλώς  δεν  υπάρχουν!),   είναι  βέβαιο  πως   δεν  μπορεί  και  δεν  πρόκειται  να  γίνει  τίποτε!  Κι  ενδεχομένως   θα  μείνουμε  να  πανηγυρίζουμε  ότι  ο  χρόνος  προειδοποίησης  για  απόλυση     μειώθηκε  στους  τέσσερις   μήνες  κι  όχι  στους  τρεις , όπως  απαιτούσε  η  κακιά  τρόϊκα  (Πείτε  μου:  Ο  νόμος   περί  εξάμηνης  προειδοποίησης  για  απόλυση   με  την  μισή  αποζημίωση  ισχύει  κάτι  δεκαετίες. Ακούσατε  πολλούς    εργοδότες  να  τον  εφαρμόζουν  ή  να  τους  συμφέρει  να  τον  εφαρμόσουν;;; Ολοι  προτιμούν  την  άμεση  απόλυση  με  το  σύνολο  της  αποζημίωσης)

Εν  ολίγοις: Οι  συνθήκες  έχουν  αλλάξει  δραματικά. Απαιτείται  προσαρμογή  όλων  μας. Και  των  νόμων.  Η   άρνηση    προσαρμογής   στο  καινούργιο  περιβάλλον   συνεπάγεται  κατάρρευση.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Η διαπραγμάτευση, το θρίλερ και η ουσία.

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Καλό είναι να το λέμε όταν συμφωνούμε και σε κάτι για να έχει αξία η διαφωνία μας.
    Να μια φορά λοιπόν που θα συμφωνήσω και με τις τρεις ουσιαστικές παρατηρήσεις σου και με το «εν ολίγοις»!

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Χαίρομαι για την συμφωνία.
      Περισσότερο χαίρομαι που δεν μου το κρατάς «μανιάτικο» από την τελευταία διασταύρωση σχολίων μας.

  2. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Θα προσθέσω και τη δική μου συμφωνία στα όσα έγραψες. Μια παρατήρηση μόνο, το κομβικό ζήτημα που συνενώνει ή διαχωρίζει, πραγματικά ή προσχηματικά τις πολιτικές δυνάμεις στη σύγχρονη Ελλάδα, είναι η αντίληψή τους για το μέλλον της χώρας, της Ευρώπης και της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη. Διαισθητικά (δεν ξέρω αν υπάρχουν σχετικές δημοσκοπήσεις) πιστεύω ότι δεν υφίσταται ακόμα μια ξεκάθαρη κοινή και πλειοψηφική άποψη περί του πού οδεύομεν και πού βαδίζομεν αλλά η κοινή γνώμη αιωρείται ανάμεσα σε μια αόριστη επιθυμία επιστροφής στο πρόσφατο παρελθόν με παραδειγματική τιμωρία αυτών που τους χάλασαν την ησυχία και την ευημερία, στην ελπίδα οικοδόμησης ενός κράτους σοσιαλιστικού ή παρεμφερούς τύπου (προφανώς σαν τη Βόρεια Κορέα) και στη συνειδητή προσπάθεια οργάνωσης ενός σύγχρονου κράτους μέσα στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Προσωπικά τάσσομαι με την τρίτη προοπτική, δε μπορώ όμως να παραγνωρίσω το γεγονός ότι τα τρία αυτά σενάρια δεν αντιπροσωπεύονται από αυστηρά καθορισμένες κομματικές πολιτικές (με εξαίρεση το ΚΚΕ και τα γκρουπούσκουλα της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ που σαφώς τάσσονται με το δεύτερο και τους χρυσαυγίτες που απλώς μισούν τους μετανάστες και ορισμένους άλλους) αλλά διασπείρονται σε περισσότερους από έναν πολιτικούς σχηματισμούς, χωρίς να ξεχνάμε και τους συνδικαλισταράδες που στην πλειοψηφία τους επιζητούν απλώς προνόμια για τον κλάδο τους και από κει και πέρα, γαία πυρί μιχθήτω. Θεωρώ ότι αν δεν δοθεί σαφής και πλειοψηφική απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα και διατηρηθεί η σημερινή ερμαφρόδιτη κατάσταση, η τελική κατάρρευση είναι πιο πιθανή από την ανάκαμψη. Το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ μας έχει προειδοποιήσει, δε μπορείς να κινείσαι πατώντας το κάθε πόδι σε άλλη βάρκα…

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Να κάνω μια επισήμανση για την πρ΄ωτη κατηγορία αυτή που διακρίνεται όπως λες από «μια αόριστη επιθυμία επιστροφής στο πρόσφατο παρελθόν με παραδειγματική τιμωρία αυτών που τους χάλασαν την ησυχία και την ευημερία » Αν το καλοσκεφτείς υπάρχει κάποιος σουρρεαλισμός στο σκεπτικό αυτών των συμπολιτών μας. Θέλουν να επιστρέψουν σε ένα πρόσφατο παρελθόν και ταυτόχρονα να τιμωρηθούν οι δημιουργοί αυτού του πρόσφατου παρελθόντος. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό που επιθυμούν είναι επιλεκτική τιμωρία των πολιτικών ή κάποιων πολιτικών τους οποίους ψήφιζαν οι ίδιοι , μη αποδεχόμενοι καμμία σχετική ευθύνη για την ψήφο τους. Αλλά το «θέλω να γυρίσω στο 2008 αλλά αυτοί που με κυβέρνησαν μέχρι τότε να πάνε στο διάολο» είναι απολύτως κουφό.
      Η κοινωνία είναι όντως μπερδεμένη, περίεργες απόψεις ακούγονται, ετερόκλητες (άλλες φαινομενικά, άλλες όχι) συμμαχίες δημιουργούνται, όλα ισορροπούν σ΄ ενα τεντωμένο σχοινί.
      Τον τελευταιο μήνα έχει δημιουργηθεί μια διακριτική αισιοδοξία πως είμαστε πιο κοντά στην ανάκαμψη παρά στην κατάρρευση. Θέλω να την συμμερισθώ, αλλά… ζορίζομαι για να τα καταφέρω.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Εγώ νομίζω φίλε Νίκο Π. ότι το πρόσφατο παρελθόν όλοι το επιθυμούν. Υπήρχαν δουλειές που αμείβονταν ικανοποιητικά, φυσιολογική ανεργία, ασφάλεια, και μια προοπτική για βελτίωση της ζωής μας. Τώρα θα μου πεις ότι κακώς ζούσαμε έτσι, κανονικά θα έπρεπε να ήμασταν φτωχότεροι. Μπορεί και να είναι έτσι, όμως τι κακό βλέπεις στο παρελθόν;
      Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το παρελθόν υπήρχαν και πολλά λαμόγια. Σε όλα τα επίπεδα τις κοινωνίας βρίσκεις διεφθαρμένους. Εξ αιτίας αυτών χάλασε το όνειρο που ζούσαμε. Αυτοί δεν πρέπει να τιμωρηθούν; Εκτός βέβαια αν υπονοείς ότι εξ αιτίας αυτών περνούσαμε όλοι καλά. Λίγο παράλογο μου ακούγεται.
      Τέλος αυτό το σύγχρονο κράτος με τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς αλλά με μισθούς Βουλγαρίας, με επιστήμονες μετανάστες, με ανεργία άγνωστη, με κατάθλιψη, αυτοκτονίες, πείνα και ανασφάλεια εγώ προσωπικά δεν το θέλω. Και μη μου πεις ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Στο δρόμο που μας βάλανε κανείς δεν ξέρει πραγματικά που οδηγεί.

      Και να θυμίσω ότι είμαι ένας βιοτέχνης που δεν έχω καμία επαφή με αυτό που λέγεται δημόσιο σε ένα κλάδο καθαρά παραγωγικό, με σκληρό ανταγωνισμό εδώ και χρόνια από τον τρίτο κόσμο.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Φίλε Dyer, θα ήμουν ηλίθιος αν δεν ήθελα να ξαναβρεθώ στην εποχή που «δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα», κάτι τέτοιο όμως είναι ανέφικτο, η κατάσταση στην Ελλάδα έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δούμε το μέλλον χωρίς τις παρωπίδες που μας βάζουν η Τυφλή Αγανάκτηση (είμαι πιο θυμωμένος απ´ όσο μπορείς να φανταστείς αλλά το ελέγχω), η Ανέφικτη Ελπίδα (που πολλοί καλλιεργούν για ιδιοτελείς σκοπούς) και η Ιδεολογική Εμμονή (που τυφλώνει το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς και όχι μόνο). Αν μπορέσουμε να βάλουμε την πολιτική ανάλυση στη θέση της συνθηματολογίας, θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο βήμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s