Τιτανικού… διδάγματα

Το  άρθράκι  αυτό  το  έγραψα  τον  Απρίλιο  του 2012. Στοχεία  του  υπάρχουν  και  σε  ακόμα  προγενέστερα  άρθρα  ή  σχόλια.  Κάποιες  σκέψεις  μου  που  διατυπώνονται  σε  αυτό   αποτελούν  κατά  κάποιο  τρόπο … εμμονές  μου.  Νομίζω  όχι  παράλογες.  Το  αναδημοσιεύω  γιατί  το  θεωρώ   επίκαιρο  και  για  την   κατάσταση  που  ζούμε  σήμερα.

ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ… ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

O  Τιτανικός  έγινε  γνωστός,  επειδή  – τέτοιες  μέρες   πριν  100  χρόνια –   βυθίστηκε  (15  Απριλίου  1912).  Αν  ο  καπετάνιος  είχε  αλλάξει  λίγο  την  ρότα  και  είχε  καθυστερήσει      την  άφιξη  του  στην  άλλη  άκρη  του  Ατλαντικού  κανείς  δεν  θα  θυμόταν  τον  Τιτανικό,  όπως  κανείς  δεν  θυμάται   όσα  κατά  καιρούς  υπήρξαν  τα  μεγαλύτερα  υπερωκεάνεια  του  κόσμου.   Αν  το  πλοίο  έφτανε  στον  προορισμό  του,  κανείς  (και  μάλιστα  δικαιολογημένα)  δεν  θα  ισχυριζόταν   ότι  ο  καπετάνιος  Εντουαρντ  Τζον  Σμιθ   είχε γλιτώσει  τον  Τιτανικό  από  ναυάγιο  και  είχε  σώσει  μερικές   εκατοντάδες  ανθρώπινες ζωές.  Θα  σχολίαζαν    το  γεγονός  ότι   ο  Τιτανικός    δεν  ήταν  και  τόσο  γρήγορος, ο καπετάνιος   πιθανώς  θα  είχε  χάσει  τη  δουλειά  του  λόγω  της  καθυστερημένης  άφιξης  και  το  Χόλλυγουντ  θα  μετρούσε  μια  υπερπαραγωγή  λιγότερη.

Ανάλογα  περιστατικά   στα  οποία    δεν  αναλαμβάνεται  σήμερα  ένα  κόστος  και  πληρώνεται    αργότερα  ένα  πολύ  μεγαλύτερο  έχουμε  άφθονα  στην  παγκόσμια  ιστορία.  Ενα  χαρακτηριστικό  παράδειγμα   είναι   η  άνοδος  και  ισχυροποίηση   στη  Γερμανία του  Χίτλερ  ,    του  οποίου  κανείς  “δεν  του  έκοψε  τον  βήχα ”   εγκαίρως. Ούτε  όταν  μπηκε  στην  αποστρατικωποιημένη  Ρηνανία,  ούτε  όταν προσάρτησε  την Αυστρία, ούτε  όταν   εισέβαλε  στην  Τσεχοσλοβακία. Οι  Αγγλογάλλοι  δεν  ανέλαβαν  να  πληρώσουν  το  κόστος   της  εξουδετέρωσης  του,   όταν  ακόμα  ήταν  ανέτοιμος και  προτιμούσαν   τις   συνεχείς   υποχωρήσεις    προκειμένου  να  διασφαλίσουν  την  ειρήνη (νόμιζαν).  Λίγο  αργότερα  πλήρωσαν  μαζί  με  τον  υπόλοιπο  κόσμο  ένα  πολύ  υψηλότερο  κόστος  . Αυτό  του  Β΄Παγκοσμίου  Πολέμου.  Αλλά  για  να  είμαστε   και  δίκαιοι    αν  ο  Τσάμπερλαιν  και  ο  Νταλαντιέ  αντι  να  υπογράψουν  με  τον  Χίτλερ     τη  συμφωνία  του  Μονάχου   τον είχαν  αρχίσει  στα  “χαστούκια”   (όπως  ζητούε  ο  “φιλοπόλεμος ”   Τσώρτσιλ)  θα  είχαν  περάσει  στην  ιστορία  σαν  κάποιοι  πολεμοκάπηλοι  ιμπεριαλιστές  ίσως  και  εγκληματίες  πολέμου.

Αντιθέτως  η  ιστορία  δεν  μπορεί  εκ  των  πραγμάτων  να  μας  εφοδιάσει  με  παραδείγματα   πρόληψης  καταστροφών.  Βλέπετε η πρόληψη  μιας  καταστροφής,  με   την  πληρωμή  του  σχετικού  κόστους,  σπανίως  εκτιμάται  και  ουδέποτε  αποδεικνύεται.  Αυτό  που  μένει    είναι  το  κόστος  που  πληρώθηκε. Η  καταστροφή   που  δεν  υπήρξε  ποτέ ,  για  κάποιους  (πολλούς)  είναι    απλώς  κάποιο  αφηρημένο,  μακρινό  και   ίσως  απίθανο  ενδεχόμενο.  Η  ύπαρξη  του  κινδύνου  της  καταστροφής  επιβεβαιώνεται    όταν  αυτή  έρθει. Και  τότε  βέβαια  είναι  αργά! Και  για  να  πάμε  ένα  βήμα  παραπέρα:  όσο  μεγαλύτερη    είναι  η  καταστροφή  που  αποτρέπεται  ,  επειδή  κάποιοι  την  πρόλαβαν,  όσο  πιο  απίστευτη  μοιάζει  τόσο  σκληρότερα  είναι  και  τόσο  σκληρότερα  και  αναίτια  φαντάζουν  τα  όποια  προληπτικά  μέτρα.

Αν  θέλετε    μπορείτε  όσα  συνέβησαν  τα  τελευταία  χρόνια  , συμβαίνουν  και  θα  συμβούν  στη  χώρα  μας   να  τα  δείτε  και  κάτω  από  αυτό  το  πρίσμα .

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Τιτανικού… διδάγματα

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Στην Αγγλία έχουν μια παροιμία, ένα γραμμάριο πρόληψης αξίζει όσο ένα κιλό θεραπείας. Το κακό μ’ εμάς όμως, που τώρα πια έχουμε προ πολλού ξεπεράσει το στάδιο της πρόληψης, είναι ότι δεν κοιτάμε μπροστά και δεν προσπαθούμε ως κοινωνία να χαράξουμε μια στοιχειωδώς συντεταγμένη πορεία αλλά πεισματικά στραμμένοι προς τα πίσω, ασχολούμαστε με θεωρίες συνωμοσίας ή πολιτικής φαντασίας (λέγε με ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ ή ΧΑ), αγνοώντας επιδεικτικά την Ελληνική και διεθνή πραγματικότητα. Το κιλό της θεραπείας σύντομα θα γίνει τόννος…

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Και το δράμα είναι Νίκο ότι σπανίως η πρόληψη αναγνωρίζΕται. Πολύ συχνά μοιάζει σε κάποιους σαν μια αναίτια ταλαιπωρία.
      Είλικρινά κάποιες στιγμές θέλω να γινόταν να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ για 6 μήνες για να δούμε το μπάχαλο που θα προκύψει και να εκτιμήσουμε την επώδυνη προσπάθεια που γίνεται σήμερα. Δυστυχώς δεν γίνεται, ούτε καν κι ο ΣΥΡΙΖΑ το θέλει.

      • Ο/Η nipa λέει:

        Αυτοί που θεωρούν την πρόληψη μια αναίτια ταλαιπωρία, δεν σκέφτονται μπροστά ούτε στην προσωπική τους ζωή. Και μετά τους φταίνε οι άλλοι. Και δυστυχώς πλειοψηφούν.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        @nipa
        Κι όχι μόνο «μετά τους φταίνε οι άλλοι», αλλά και ζητάνε από τους άλλους να πληρώσουν τα «σπασμένα». Και συνήθως οι άλλοι τα πληρώνουν … κι ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται.
        Δεν είμαι σίγουρος αν πλειοψηφούν. Ισως απλώς κάνουν τον περισσότερο …
        θόρυβο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s