Ο Σαμαράς, μια αδιάφορη «βράβευση» και η πραγματικότητα. (α΄ μέρος)

images    Τις  βραβεύσεις  από  ΜΜΕ  και  διάφορα  fora  το  ξέρετε  ότι  δεν  τις  έχω  σε  μεγάλη  εκτίμηση.  Οι  παλιοί  αναγνώστες  θα  θυμάστε  ίσως  το  «κράξιμο»  για  τις  βραβεύσεις  Παπανδρέου  (βραβείο  Quadriga  «Θάρρος για  αλήθεια»  από  τους  Γερμανούς ,   ανάδειξη   του    από  το  Foreign Policy    στους  100 σημαντικότερους  «πλανητικούς  στοχαστές»  κλπ)  και  θα  θυμάστε  και  την  εξέλιξη  τους.  Οι  Γερμανοί  μόνο  που  δεν  τον  πλάκωσαν  στις  κλωτσιές   ένα  χρόνο  αργότερα  και  το  ίδιο  περιοδικό  που  τον  τίμησε,  λίγους  μήνες  αργότερα  τον «έθαβε»   και  μετά  από  μερικούς  ακόμα  μήνες    τον  παρουσίαζε  σαν  εμπρηστή  του  «πλανητικού  σπιτιού».

Ετσι  αντιλαμβάνεσθε  ότι  η   ανάδειξη  του  κ Σαμαρά  ως  Ευρωπαίου  πολιτικού  του  2012  από  την  Handelsblatt   δεν  μου  λέει  και  τίποτα.  Σήμερα  τον  «τιμούν» ,  αύριο  μπορεί  «να  του  ζητάν  και  τα  ρέστα».  Είναι  όμως  μια  αφορμή  να  ξανασκεφθούμε  λιγάκι   για  τον  αποσυνάγωγο   επί  μία  διετία  της  Ευρώπης   που  σήμερα     αναδεικνύεται      -έστω  από  την  Handelsblatt-  ως  ο  Ευρωπαίος  πολιτικός  για  το  2012.

Κατ΄ αρχήν  υπάρχουν  2-3  πραγματάκια  που  κανείς  δεν  μπορεί  να  τα  αμφισβητήσει  στον  Σαμαρά

1 Οτι  από  τον  Δεκέμβριο  του  2010   απηύθυνε    στην   εφησυχάζουσα  ακόμα  κυβέρνηση  Παπανδρέου  το  ξεχασμένο  σήμερα «Ξεκολήστε !» Η  τότε  κυβέρνηση  προτίμησε  να  μην  παίρνει μέτρα, να  διαβουλεύεται  και  να  κοκορεύεται  ότι  θα  εφαρμόσει  την  εξαγγελθείσα  προεκλογικά   πολιτική  της .

2 Οτι  πρώτος  επεσήμανε  την  «λάθος  συνταγή»  του  μνημονίου   περιγράφοντας  μάλιστα  με  εκπληκτική  ακρίβεια  το  πως  και  γιατί  θα  αποτύγχανε.

3 Οτι  επί  δύο  χρόνια  προσπάθησε  να  ξυπνήσει  τους  συναδέλφους  του  στο   Ευρωπαϊκό Λαϊκό  Κόμμα  για  τα  προβλήματα  και  τους  κινδύνους  που  δημιουργούσε  η  ακολουθούμενη  πολιτική.

Το  κοινό  που  υπάρχει  στις  3  αυτές  πραγματικότητες  είναι  ότι ο  Σαμαράς  δεν  εισακούσθηκε  και  δυστυχώς … δικαιώθηκε.

Αυτά  που  του  χρεώνονται -από  δυο  διαφορετικές  κατευθύνσεις-  είναι  ότι

1. Υιοθέτησε  μια  αντιμνημονιακή  στάση  που  δυσκόλεψε  την  εφαρμογή    του  μνημονίου και  μέσα  από  την  επιμονή  του  περί  «άλλου  μείγματος» πολιτικής   δεν  διευκόλυνε  την  αποδοχή  του  μνημονίου  από  τον  κόσμο.

2. Από  τον  Οκτώβριο  του 2011  άλλαξε  την  στάση  του  και   αρχικά   στηρίζοντας  (ή  μισοστηρίζοντας)  την  κυβέρνηση  Παπαδήμου  εξελίχθηκε  στην  συνέχεια    στον  αποφασιστικότερο  υπερασπιστή  του  μνημονίου.

Οι  δύο  αυτές  αιτιάσεις  ειλικρινά σε  εμένα  φαίνονται  ακατανόητες.

Ο  Σαμαράς  και  η  ΝΔ  μπορεί  να  μην  ψήφισαν  το  μνημόνιο  (έτσι  όπως  φτάσαμε  σε  αυτό  και  με  τους  «όρους»  που  έθετε  το  ΠΑΣΟΚ καλά  έκαναν),  μπορεί  να  υιοθέτησαν  αντιμνημονιακή  ρητορική (ενδεχομένως  υπερβολική) , αλλά  σε  καμμία  περίπτωση  δεν  δυσκόλεψαν -πολύ περισσότερο    δεν εμπόδισαν-  την  εφαρμογή  του  μνημονίου  και  της  πολιτικής  της  τότε  κυβέρνησης. Αντιθέτως  μάλιστα  υπερψήφισαν  καμμιά  60ριά  νομοσχέδια  της  συνδεόμενα  με  μεταρρυθμίσεις   από  αυτές  που  έπρεπε  να  είχαμε  κάνει μόνοι  μας  και καταντήσαμε  να  μας  τις  επιβάλει  το   μνημόνιο. Τι   έπρεπε  να  κάνει ο  Σαμαράς  αφού  πίστευε – δικαίως  όπως  απέδειξαν  τα  πράγματα- ότι  το  μνημόνιο  ήταν  «λάθος  συνταγή» κι  ο  «μάγειρας»  ακόμα  πιο  λάθος;  Να  χειροκροτάει τον  κ  Παπανδρέου;

Για  την  αλλαγή  της  στάσης  Σαμαρά  οι  επικριτές  του  θα  πρέπει  να  συνειδητοποιήσουν  κάτι  πολύ  απλό. Ο  Οκτώβριος  του 2011  δεν  ήταν  Μάϊος  του  2010. Είχε  κυλήσει  «πολύ  νερό  κάτω  από  τις  γέφυρες»  και  η  Ελλάδα  ήταν  με  το  ένα  πόδι  έξω  από  την  Ευρώπη.  Και  αντίθετα  με  τον  Μάϊο  του  2010  η  ευθύνη  των  όποιων  αποφάσεων  ήταν  και  θέμα  του  Σαμαρά.  Η  πρώτη  προτεραιότητα  της χώρας  ήταν     η  παραμονή   στην  ευρωζώνη,   έστω  και  με  την  υιοθέτηση  μιας  πολιτικής ,  η  οποία  ήταν    αποτέλεσμα  πίεσης και  δεν  συνιστούσε  αλλαγή  «μείγματος».  Διότι  η  όποια  πολιτική,  το  όποιο  «μείγμα»  μπορεί  να  αλλάξει,  η  σύγκρουση   όμως  με  την  ΕΕ  και  ενδεχόμενη  έξοδος  από  αυτήν  ήταν  δρόμος  χωρίς  επιστροφή.    Και  ο  Σαμαράς   όπως  και  όσοι  συμπαρατάχθηκαν  για  να  υπηρετήσουν  αυτόν  τον  στόχο  δικαιώθηκαν.  Γιατί – το  έχω  ξαναπεί  –  το  «μνημόνιο»  δεν  ήταν  , δεν  είναι  και  δεν  θα  μπορούσε  να  είναι  οι  «Δέκα  εντολές».  Και  οι  όροι  που  συμφωνήθηκαν  με    τους  εταίρους  μας  προκειμένου  να  συνεχίσουν  την  στήριξη  τους   σήμερα    είναι  πολύ  καλύτεροι  από  τους  προ  διετίας  επιβληθέντες  και  είναι  προφανές  ότι  θα  αλλάξουν  και  πάλι ,  πολύ  γρήγορα. Γιατί  κακά  τα  ψέμματα,  οι  παρενέργειες  της    δημοσιονομικής  μας  προσαρμογής    και  η  σημασία  τους  έχουν  γίνει  επιτέλους  κατανοητές  από  τους  Ευρωπαίους.

Ολα  λοιπόν  τα  έκανε  άψογα  ο    δικαιωμένος –  επιμένω-  από  τις  εξελίξεις   Σαμαράς;;;; Δυστυχώς , όχι!

(Ποιος  έχει  διάθεση  και  χρόνο  να  διαβάζει  Χριστουγεννιάτικα  μεγάλες  αναρτήσεις;; Η  συνέχεια   αύριο)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s