Ο Σαμαράς, μια αδιάφορη «βράβευση» και η πραγματικότητα (β΄ μέρος)

images  Αν  υπήρξε  μια  αστοχία  του  Σαμαρά  σε  όλη  αυτή  τη  τριετή  πορεία  του  ως  αρχηγός  της  ΝΔ  σε  σχέση  με  το  «μνημόνιο»  είναι  ότι  όπως  αποδείχθηκε  απο  τα  πράγματα   δεν  κατάφερε  να  εξηγήσει  επαρκώς   σε  μεγάλη  μερίδα  ακόμα  και  του  δικού   του εκλογικού  ακροατηρίου  ούτε  την  αρχική  στάση  του  τον  Μαίο  του  2010,  ούτε  την  λογική  και  τα  όρια  της  αντίθεσης  του προς  αυτό ,  ούτε  την  ανάγκη  και  την  στόχευση  της  αλλαγής  της  στάσης  του  ενάμισυ  χρόνο  αργότερα.

Αν  και  η  ουσία  της  αρχικής  αντίθεσης  του  στο  μνημόνιο  είναι  ξεκάθαρη  στην  δήλωση  με  την  οποία  προανήγγειλε  την  καταψήφιση  του  «μνημονίου 1» ,     αυτή   δεν  έγινε  ουδέποτε  κατανοητή  από  μεγάλο  μέρος  των  ψηφοφόρων  του και  πολύ  φοβάμαι  και  στελεχών  του

Επαναλαμβάνω   το  κρίσιμο  και  εξαιρετικά  ενδιαφέρον  ξεκίνημα  της  δήλωσης :

«Ανακοινώνω απόψε τη θέση του Κόμματός μας για τη Συμφωνία χρηματοδότησης από το Μηχανισμό Στήριξης της Ευρώπης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το καταψηφίζουμε! Όχι γιατί αρνούμαστε τη χρηματοδοτική στήριξη, που το ΠΑΣΟΚ κατέστησε απαραίτητη πλέον. Αλλά διότι διαφωνούμε με την πολιτική που μας οδήγησε ως εδώ και με την κυβερνητική οικονομική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης. Άλλωστε η Κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη την ψήφο μας για την έγκριση του Νομοσχεδίου. Θέλει “ψήφο ανοχής” για τα πεπραγμένα της ως τώρα……”

Δύο  είναι  τα   κρίσιμα  σημεία  που  κάποιοι  (αρκετοί)  δεν  συνειδητοποίησαν:

1. Χρειαζόμασταν  ΠΛΕΟΝ  ως  χώρα      την  χρηματοδοτική  στήριξη  της  Ευρώπης. Με  άλλα  λόγια :» Κύριοι  του  ΠΑΣΟΚ εδώ  που  μας  φτάσατε  η  χώρα  δεν  έχει  εναλλακτικές»

2. Η  κυβέρνηση – πρόσφατα  εκλεγμένη  και  με  άνετη  κοινοβουλευτική πλειοψηφία- μπορούσε  να  αναλάβει  μόνη  της  και  εξ  ολοκλήρου  την  ευθύνη    των  επιλογών  της  (ή  των  καταναγκασμών  που  της  επιβλήθηκαν  ή   δια  παραλείψεων  και  πράξεων  επέτρεψε  να  της  επιβληθούν). Με  άλλα  λογια «Κύριοι  του  ΠΑΣΟΚ, αν  η  χώρα  χρειαζόταν  την  ψήφο  μας   τα  πράγματα  θα  ήταν  αλλιώς»

Στο  διάστημα  που  ακολούθησε  ο  Σαμαράς   αυτοεγκλωβίσθηκε  δυστυχώς  σε  μια  «αντιμνημονιακή»  ρητορική,  την  οποία  βέβαια  προτιμούσαν  να  αναδεικνύουν  και  τα  ΜΜΕ  και  η  κυβέρνηση  αντί  να  εστιάζουν  στις    επαναλαμβανόμενες  κινήσεις  συναίνεσης  εκ  μέρους  της  ΝΔ. Η  κουβέντα  περί  «αντιμνημονίου»   και  «εξαπτερύγων»  δυστυχώς  μεν  , αλλά  πάντως  φυσιολογικά ,  σκέπασε    τις  πράξεις    της  επί  της  ουσίας  πιο  συναινετικής  Αξιωματικής  Αντιπολίτευσης  των   τελευταίων   50  χρόνων.

Κι  έτσι  όταν  φτάσαμε  στην  ώρα  που  η  χώρα  πλέον  χρειαζόταν  την  ψήφο  της  ΝΔ καθώς  η  χρηματοδοτική  στήριξη  ήταν  ακόμα  απαραίτητη, όταν  φτάσαμε  στην  ώρα  που  η  ΝΔ  ήταν  υποχρεωμένη  να  αναλάβει  ευθύνες  (   που  σε  μεγάλο  βαθμό  δεν  της  ανήκαν)  λίγοι  ήταν  προετοιμασμένοι  για  κάτι  τέτοιο. Και  το  κόμμα  διαλύθηκε !  Εκτός  αν  έχετε  άλλο  όνομα  για  το  να  χάνεις  το 1/3  των  βουλευτών  σου  σε  ένα  βράδυ  και  λίγους  μήνες  μετά  να  συγγκεντρώνεις    λίγο  πιο  πάνω  από  το  50%  της  … χειρότερης  εκλογικής  σου  επίδοσης  μέχρι  τότε. Προφανώς  κανείς  δεν  είχε  καταφέρει  να  τους  εξηγήσει  πειστικά  που  βρισκόμασταν, τι  παιζόταν  και τι έπρεπε  και  τι  μπορούσε  να  γίνει.

Το  ότι  λοιπόν  ούτε  καν  τα  στελέχη  της  ΝΔ – πολύ  περισσότερο  οι  ψηφοφόροι  της – δεν  κατάλαβαν   τι  και  γιατί  γινόταν,  ποιο  ήταν  το  διακύβευμα  τον  Μαϊο  του  2010  και  ποιο  1,5  χρόνο  αργότερα,  δεν  μπορώ  παρά  να  το  χρεώσω  στην ηγεσία  της  ΝΔ   και  φυσικά  στον  κ  Σαμαρά.

Ενδεχομένως   το  κακό  θα  ήταν  μικρό  αν  επρόκειτο  για  ζημιά    που  αφορούσε  το  κόμμα    της  ΝΔ  και   μόνο. Δεν  είναι  όμως  έτσι.  Η  αδυναμία   πειστικής    αιτιολόγησης   των  τοποθετήσεων  της  ΝΔ   διαχρονικά  δημιούργησε   στο  εκλογικό  σώμα   παρεξηγήσεις   ενδεχομένως   μη  αναστρέψιμες    και  κόντεψε  να  βάλει  σε  άσχημους  μπελάδες  την  χώρα  Και  προσωπικά  δεν  είμαι  καθόλου  σίγουρος  ότι   απαλλαγήκαμε  οριστικά  από  αυτούς.

Στην  πολιτική – ατυχώς –  και  εφ΄ όσον  μιλάμε  για  δημοκρατίες,  εκτός  από  το  να    παίρνεις  τις  σωστές  αποφάσεις  πρέπει  και  να  πείθεις   για  την  ορθότητα  τους.  Αλλιώς  κινδυνεύεις  σοβαρά   τις  σωστές  απόψεις  σου  να  μην  τις  κάνεις  ποτέ  πράξη και  τελικά  πράξη  να  γίνουν -«επί  ζημία»  του  τόπου – οι  αρλούμπες  κάποιου….    πειστικού   απιθανοαπίθανου. Συνέβη  και  προσφάτως.

Ο   Σαμαράς   κατά  τη  γνώμη  μου  έχει  πάρει   τις  σωστές  αποφάσεις  -και  προς  τιμήν   του  – γνωρίζοντας  το  μεγάλο  πολιτικό  κόστος.  Ελπίζω  κι  αυτός  και  τα  στελέχη  της  ΝΔ  να  αντιλαμβάνονται  ότι  τις  αποφάσεις  που  πήραν ή  αυτές  που  θα  πάρουν  στο  μέλλον   πρέπει  να τις  υπερασπίζονται  και  να  τις  εξηγούν  προκειμένου  γύρω  από  αυτές  τις  αποφάσεις  να  δημιουργήσουν  την  μεγαλύτερη  δυνατή  κοινωνική  συσπείρωση.  Δεν  είναι  ότι  το  χρειάζεται   η  ΝΔ . Το  χρειάζεται  η  χώρα .

Επιστρέφοντας  στην  αφορμή  της  ανάρτησης  θέλω  να   θυμίσω  ότι  καλά  λόγια όπως  αυτά  της  Handelsblatt   o  κ  Σαμαράς  ακούει  συχνά  τελευταία,  ακόμα    και  από  «δηλητηριώδεις»  εγχώριους   δημοσιογράφους  που  ουδέποτε     τον  συμπαθούσαν . Σήμερα- κάποιοι  τουλάχιστον-   ομολογούν  την  ευχάριστη  έκπληξη  τους   από  το  πως  «λειτουργεί»  ο  Σαμαράς  ως  πρωθυπουργός  και  μάλιστα μιας   «δύσκολης»  τρικομματικής  κυβέρνησης. (Γιατί  μην  κοροϊδευόμαστε….  η   συμφωνία  περί  της  ανάγκης  ευρωπαικής  πορείας  της  χώρας  δεν  καταργεί  τις  υπόλοιπες  διαφωνίες των  κυβερνητοικών  εταίρων).  Πάντως  το  μεγαλύτερο  τέτοιου  είδους    «παράσημο» που  κέρδισε  ο Σαμαράς  είναι  αναμφισβήτητα  η  φράση  του  Πάγκαλου  σε  μια  συνέντευξη  του  στην  «Καθημερινή»  πριν  1-2  μήνες  :  «ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΜΕ  ΤΟΝ  ΣΑΜΑΡΑ . ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΕΙ  ΑΛΛΗ  ΛΥΣΗ»

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ο Σαμαράς, μια αδιάφορη «βράβευση» και η πραγματικότητα (β΄ μέρος)

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Όλος ο συλλογισμός σου αγαπητό firiki2010 έχει ένα βασικό αξίωμα.
    “Τα μνημόνια της τρόικας είναι ένας μονόδρομος που θα μας βγάλει από την κρίση και θα επαναφέρει την ανάπτυξη.”
    Αν το αξίωμα αποδειχθεί ορθό τότε σωστά κρίνεις τον Σαμαρά. Αν όμως τα μνημόνια αποτύχουν, οι ευθύνες όλων που υποστήριξαν αυτή την πολιτική σχεδόν δογματικά, είναι τεράστια.
    Για το καλό μας μακάρι είναι σωστό.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Επίτρεψε μου να αναδιατυπώσω τον συλλογισμό που μου αποδίδεις : » Θέλω να είμαι πολίτης ενός κανονικού Ευρωπαϊκού κράτους. Δημοκρατικού, φιλελεύθερου και αποτελεσματικού. Με πολίτες υπεύθυνους και δημιουργικούς. Δεν θεωρώ ότι στο σημείο που είμαστε κάτι τέτοιο μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την Ευρωπαϊκή στήριξη. Τελεία»
      Αν αποτύχουμε, αγαπητέ dyer, κι επειδή μπορούμε να αποτύχουμε ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΤΙΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, θα ψάξουμε τότε να βρούμε τις ευθύνες και τους υπεύθυνους. (Κι όπως καταλαβαίνεις η αποτυχία και η επιτυχία έχουν πολύ διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με την οπτική του καθενός μας π.χ. αυτό που για ένα κομμουνιστή είναι η απόλυτη επιτυχία για ένα δημοκράτη είναι η απόλυτη καταστροφή)

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Η επιτυχία ενός σοσιαλιστή πες καλύτερα, επειδή το κομουνιστής είναι κάτι πολύ προχωρημένο και δεν υπάρχει. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί ένας σοσιαλιστής δεν μπορεί να είναι και δημοκράτης. Αν μου έλεγες η επιτυχία ενός σοσιαλιστή μπορεί να είναι η καταστροφή για ένα νεοφιλελεύθερο θα το καταλάβαινα καλύτερα. Όμως τότε δεν θα είχε και μεγάλη σημασία αφού ο νεοφιλελεύθερος λειτουργεί ατομικά και άρα μεμονωμένη βλάβη θα είχαμε, ενώ το αντίθετο μια σοσιαλιστική αποτυχία συμπαρασύρει πολλούς ανθρώπους και η ζημιά είναι μεγάλη για τον πολιτισμό μας για την κοινωνία.
        Αγαπητό firiki2010 η επιτυχία ενός συστήματος είναι πολύ συγκεκριμένη, είναι μια πραγματικότητα άσχετα πως τη βλέπεις, προϋποθέτει την ευημερία της κοινωνίας των πολιτών και όχι τους μέσους όρους των οικονομικών μεγεθών. Μια εφημερία που δεν έχει σχέση μόνο με την καταναλωτική μας ικανότητα. Αυτό που ζήσαμε τελευταία.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer
        Eίπα συνειδητά κομμουνιστης και δημοκράτης για να κάνω ξεκάθαρο το μέγεθος της αντίθεσης.
        Ενας κομμουνιστής δεν μπορεί να είναι δημοκράτης.
        Για ένα σοσιαλιστή δεν ξέρω εξαρτάται από την έννοια που του δίνει κανείς. Παραδείγνατος χάριν η Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών δεν ήταν δημοκρατική, η Β Κορέα δεν είναι επίσης ,ούτε η Κούβα .
        Ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό δεν υπάρχει τίποτα;;;;;
        Το κόλλημα σου με το «νεοφιλελευθερισμό» (που δεν υπάρχει) είναι απίστευτο.

        Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια άποψη περί ευημερίας πολύ περισσότερο για τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνεται

        Για να επανέλθω στην …. ανάρτηση . Ο Σαμαράς ( και οι εταίροι του ) μπορεί και να τα καταφέρει παρά τις επικοινωνιακές αδυναμίες και τις αντικειμενικά τεράστιες δυσκολίες. Θα μπορούσε να τα είχε πάει καλύτερα .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s