Κάτι σαν απολογισμός (α΄ μέρος)

Στο  τέλος  μιας  χρονιάς  συνηθίζονται  οι  απολογισμοί.  Ο  απολογισμός  ενός  blog  δεν  μπορεί  να  είναι  δυστυχώς  τίποτα  άλλο  παρά  … λέξεις.  Σχόλια  απόψεις, προτάσεις  που  είτε  με  αφορμή  την  επικαιρότητα  είτε  τα  «κολλήματα»   του  «αρθρογράφου»  παρουσιάστηκαν,  διαβάστηκαν    και  χάθηκαν  στο  βάθος  του  διαδικτύου    κατά  πάσα  πιθανότητα  χωρίς  ν΄ αφήσουν   καν  σημάδια. Διατρέχοντας  λοιπόν  διαγωνίως  το   firiki2010   διάλεξα  μερικά  αποσπάσματα   ( μπορεί  και  να  μην  είναι  τα  πιο  χαρακτηριστικά )  για  να  θυμίσω   τι  πάνω-κάτω    έγραψα    το  2012    Κάτι  σαν  ….απολογισμός

———————-

«…Οι  “μετά  Χριστόν  προφήτες”  δεν  είναι  πάντοτε  άχρηστοι. Αν  βοηθούν  να  κατανοήσουμε  καλύτερα  το  παρελθόν  μας,  οι  “προφητείες”/ παραδοχές  τους  είναι  ευπρόσδεκτες. Και  πρέπει  να  αξιοποιούνται. Κι  επιτέλους  είναι  προτιμότεροι  από  αυτούς  που  συνεχίζουν  να  υπερασπίζονται  εντός  και  εκτός  συνόρων    απόλυτα   καταστροφικούς  χειρισμούς  που μας  έχουν οδηγήσει  στο  απόλυτο…  μπάχαλο. ..»   28/1

———————————–

«….Προβληματιστείτε  με  αυτά  που  διαβάζετε  ή  ακούτε! Αντιδράστε  σε  αυτό  με  το  οποίο  δεν  συμφωνείτε! Ακούστε ,  αλλά  και  μιλείστε! Βάλτε  και  το  λιθαράκι  της  δικής  σας  άποψης  στη  διαμόρφωση  του  “κλίματος”.  Βοηθείστε  κι  άλλους,  αν  όχι  να  βγούν  από  τη  σιωπή  τους, τουλάχιστον  να  καταλάβουν  ότι  τις  απόψεις  τους  τις  μοιράζονται  κι  άλλοι.

Σκεφτείτε, αλλά  μην  φοβάστε  να  εκφράσετε  την  σκέψη  σας,  επειδή  μοιάζει  εκτός  κλίματος  και  θα  απορριφθεί. Ισως  τελικά  να  μην  είστε  τόσο  μόνοι  όσο  νομίζετε! Ισως  και  να  είστε  η (σιωπηλή)  πλειοψηφία.   (Και  “μόνοι”  αν  είστε πάντως,  αυτό  καθόλου  δεν  σημαίνει  ότι  αποκλείεται  να  έχετε  δίκιο!)»     30/1

—————–

«…Μια  Πολιτεία   που  δεν  μπορεί  να  προστατεύσει  την  ζωή  και  την  περιουσία  των  πολιτών  της  και  την  ίδια  τη  δικιά  της  δημόσια  περιουσία από  τον   ετσιθελισμό   500  άρρωστων –  στην  πλειοψηφία  τους  μάλιστα  σεσημασμένων – γιατί  να  μπορεί  να ενεργήσει   αποτελεσματικά  σε  άλλους  τομείς  που  απαιτούν  πολύ  πιο  σύνθετες  δράσεις.;;;;  Ως  Hans, Fritz   ή  Dieter  θα  αμφέβαλλα.  Δυστυχώς  αμφιβάλλω  και  ως… Γιώργος. »     13/2

—————-

«…Εύκολος  δρόμος  δεν  υπάρχει.  ΚΑΝΕΝΑΣ  δεν  μπορεί  να  προσφέρει  ανώδυνες  λύσεις. ΚΑΝΕΝΑΣ  δεν  έχει  την  πολυτέλεια  να   μην  προσπαθήσει  σκληρά. ΚΑΝΕΝΑΣ   δεν  εχει  δικαίωμα  να  επαναπαυθεί.  Πιο  πολύ  απ΄ όλους   οι  πολιτικές  ηγεσίες  αυτού  του  τόπου. Δεν  μοιράζονται  όλες  το  ίδιο  ποσοστό  ευθύνης. Επ ΄ αυτού  ο  καθένας    έχει  τις  απόψεις  του.  ΟΛΕΣ  όμως –  εάν  δεν  θέλουν  να  ηγηθούν  επί  των  ερειπίων-   οφείλουν  να  εργασθούν ΚΑΙ  ΝΑ  ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΟΥΝ    σε  βάρος ακόμα  και  των  στενώς  εννοουμένων  συμφερόντων  τους,  ώστε  να  γίνουμε   –  αν  είναι  δυνατόν   και  γρηγορότερα  απ΄ ό,τι  προβλέπουν   τα  σχέδια –  μια  κανονική  Ευρωπαϊκή  χώρα.  Θα  είναι  κρίμα  να  μην  το  καταφέρουμε!  Γιατί  ΤΟ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ ! »  21/2

———————

«…Αυτοί   που   επιχαίρουν  όταν θύματα  των  τραμπουκισμών  είναι  αυτοί  που  και  οι  ίδιοι  δεν  γουστάρουν,   αυτοί    που  αυτολογοκρίνονται   για  να  μην  ενοχλήσουν, αυτοί   που  δεν  υπερασπίζονται  το  δικαίωμα  τους   αλλά  και  το  δικαίωμα  των  άλλων  να  είναι  αυτό που  διάλεξαν  να  είναι,  ας  αναλογιστούν   πως ,  αν  δεν  αλλάξουν  ρότα,   κάποια  στιγμή    το  κακό    θα  χτυπήσει  και  την  δική  τους  πόρτα. Κάποιος  παρδαλόχρωμος  φασίστας   θα   θελήσει  να    επιβάλει   ΚΑΙ  ΣΕ  ΑΥΤΟΥΣ  το   “δίκιο”    ΤΟΥ,   την  “ηθική”  ΤΟΥ,  την  “αγανάκτηση “  ΤΟΥ. 

Βλέπετε  ο   φασισμός  τρέφεται  από  τον  εφησυχασμό   και  τον  φόβο  και  δεν  βολεύται  με  τίποτα  λιγότερο  από  την  πλήρη  υποταγή. » 7/3

————————–

Επομένως  αυτό  που  χρειαζόμαστε   πρωτίστως  και  προεκλογικά  και  μετεκλογικά     είναι  υπευθυνότητα, ειλικρίνεια, συνεννόηση.   Ανεξάρτητα  από  την   όποια  αυτοδυναμία  ή  την  όποια  συγκυβέρνηση. Το  ένα  ή  το  άλλο  θα   καταστούν  δυνατά     από  την  άθροιση     των  επί  μέρους  επιλογών  μας.Κι  επειδή  το  αποτέλεσμα  της  άθροισης  είναι  ακόμα  άγνωστο καλό  είναι  να  μην  κόβονται  γέφυρες,  που αν   χρειαστεί  να  ξαναστηθούν,  εύκολα  θα  επισύρουν  κατηγορία  επί  …”κωλοτουμπισμώ”.

Κι  ας  μην  ξεχνάμε  ότι  τον  δρόμο  που  πορευόμαστε  θα  πρέπει  να  τον  περπατήσει  όχι  μόνο  η  επόμενη,  αλλά  και οι …  μεθεπόμενες  κυβερνήσεις. Αυτοδύναμες  ή  μη.» 16/3

————————————-

«…Το  τρίτο  που  θα  πρέπει  να  ξεκαθαρίσουμε    πριν  από το  “ποιοί”    είναι  το  “τι”.  Τι  θέλουμε  να  κάνουμε   μ΄ αυτόν  τον  τόπο;  Προς  τα  που  θέλουμε  να  βαδίσουμε; Θέλουμε  να  γίνουμε  μια  κανονική  Ευρωπαϊκή  χώρα; Θέλουμε  να  είμαστε   μια  εξωτική  χώρα  λίγο  Βαλκάνια, λίγο  Ανατολή  και  λίγο  Δύση;  Θέλουμε   να  απομονωθούμε  και  να  ζήσουμε  “περήφανοι”,  “ανεξάρτητοι”  και  “αυτάρκεις”:  Κάθε  επιλογή  έχει  το  κόστος  της. Τι  κόστος  είμαστε  διατεθειμένοι  να  πληρώσουμε;  Οχι  ο  διπλανός  μας. Εμείς!  Λύσεις   δωρεάν   δεν  υπήρχαν  ποτέ. Το  καταλάβαμε  με  καθυστέρηση. Το  καταλάβαμε  όμως;

Μόνο   όταν  στο  μυαλό  μας  θα  έχουμε  ξεμπερδέψει   αυτά  τα  τρία  πραγματάκια  θα  μπορέσουμε  να  θέσουμε  το  ερώτημα  “Και  τώρα  ποιοί;;;”  και  κυρίως  να  του  δώσουμε  μια  ουσιαστική  απάντηση .  Αλλιώς  κινδυνεύουμε   εν  ονόματι    μιας  γενικής  και  αφηρημένης    “ανανέωσης”  να   εμπλουτίσουμε    την  Βουλή  με  “καινούργιους”,   άλλους  καλοπροαίρετους,  άλλους    απλώς  γραφικούς, άλλους   “φελλούς”  που  θα  έχουν  σαν  κοινό  χσαρακτηριστικό  τους  την  προφανή  ανεπάρκεια  να  χειριστούν  μια  πολύ  ζόρικη  κατάσταση. Και  πιθανώς  με  “καινούργιους”  με  “παλιά”  όμως  νοοτροπία.»  27/3

———————-

«… Υπάρχει  χώρος  για  προσωπικές  διαμάχες με  προ  20ετίας  αναφορές; Εχουν   κάποιο   νόημα  διλήμματα   όπως   “Καραμανλικός  ή  Μητσοτακικός” ;  Το  “μνημονιακός  ή  αντιμνημονιακός;”  λέει  κάτι  για  το  πως  θέλουμε  να  είναι  μετά  5-10  χρόνια  η  χώρα;  Εχουν  ουσία  οι  ταμπελλίτσες  “λαϊκός  δεξιός”, “φιλελεύθερος”,  “συντηρητικός”  αν  υπάρχει  συμφωνία    στις    κατευθύνσεις  προς  τις  οποίες  πρέπει  να  κινηθούμε  για  την  αντιμετώπιση  συγκεκριμένων  προβλημάτων;  Είναι  η  υπεράσπιση  της  ιδεολογικής  καθαρότητας  ο  απόλυτος  στόχος;  Εχει  μεγαλύτερη  αξία  η  υπεράσπιση  της   από  το  να  βάλουμε  πλάτη  για  να  υλοποιηθούν  έστω  3-4    από  τα  10  που  εμείς  θεωρούμε  απαραίτητα,  αντί  να  μην  υλοποιηθεί  κανένα; Είναι  τάχα    αδύνατη  η  συνύπαρξη  και    η  σύνθεση  απόψεων  ιδίως   σε  μια  πολιτική  παράταξη που  – πέρα  από  τις  βασικές  και  αδιαπραγμάτευτες  αρχές  της-  από  την  φύση  της    είναι  “ευρύχωρη”,  δεν  κολλάει  σε  δόγματα   και  είναι  ανοιχτή  στο  καινούργιο;»  9/4

———————

«…Με  άλλα  λόγια  ο  πιο  σίγουρος  τρόπος  για  να  πάρουμε  γρήγορα  μια  απάντηση   στο  “Εκανα    άραγε  το  σωστό;”  είναι  να  κάνουμε  το  …λάθος.  Οπότε  η  ζόρικη  πραγματικότητα  θα   απαντήσει   αμέσως  και   εμπράκτως  την  απορία  μας  με  ένα  μεγαλοπρεπέστατο   και  πιθανώς  μη  αναστρέψιμο   “Οχι !”

Ζόρικες  καταστάσεις. Ισως  μας  ωριμάσουν. Ολους.  Πολιτικούς  και  ψηφοφόρους. Γιατί  οι  εποχές  της  χαλαρότητας  και  των  “παχέων  αγελάδων”  μάλλον  δεν  βοήθησαν  στην….  διαδικασία  ωρίμανσης.»   21/4

———————-

«..Ο  πολίτης  είναι    υπεύθυνος  για  την  ψήφο  του.  Τα “δεν  ήξερα”, “νόμισα”,   “με  ξεγέλασαν”,  “παρασύρθηκα”, “φταίνε  οι  άλλοι”  δεν  παίζουν.  Μεγάλα  παιδιά  είμαστε,  υπεύθυνοι  άνθρωποι.  Δεν  μπορεί  παρά  να  υφιστάμεθα  τις  συνέπειες  των  επιλογών  μας. Μαζί  με  εμάς  θα  τις    υποστούν  και  άλλοι  που  ενδεχομένως  ψήφισαν  αλλιώς. Ετσι  συμβαίνει  στις  Δημοκρατίες, γι  αυτό  εξ  άλλου  και  κάθε  τέσσερα  χρόνια  τουλάχιστον  δίνεται  η  δυνατότητα  στους  πολίτες  να  επανακαθορίσουν  την  στάση  τους.»  13/5

———————————

«…Δεν  θα  το  κάνουμε  για  κανένα  κόμμα,  δεν  θα  το  κάνουμε  για  κανένα  αρχηγό,  δεν  θα  το  κάνουμε  για  κανένα  πολιτευτή   ή   παρατρεχάμενο. Δεν  τους  ξέρουμε  , δεν  μας  ξέρουν   και  δεν  πρόκειται  να  μας  μάθουν. Ούτε  καν  θα  πανηγυρίσουμε  μαζί  τους  .  Θα  το  κάνουμε  όμως  για  εμάς.   Είναι  η  δικιά  μας  η  ζωή. Κι  αυτές  είναι  οι  δικές  μας  εκλογές. Δεν  θα  αφήσουμε  λοιπόν    “κουβέντα  να  πέσει  κάτω”.   Δεν  θα  αφήσουμε  ανοησία  αναπάντητη. Δεν  θα  χάσουμε    ευκαιρία   να   θυμίσουμε  τι παίζεται  σ΄ αυτές  τις  εκλογές.  Δεν  θα  σταματήσουμε   να  θίγουμε  τα  κακώς  κείμενα  όποιους  και  αν  αφορούν, αλλά  και  δεν  θ΄ αφήσουμε  η  κριτική  να  θολώσει  τις  προτεραιότητες. Θα  μιλήσουμε, θα  συγκρουστούμε, θα  διαφωνήσουμε, θα  δυσαρεστήσουμε αλλά  σίγουρα  δεν θα  σιωπήσουμε. Και    κυρίως  θα  βάλουμε  τα  σωστά  διλήμματα »  26/5

—————————

«…Ποιο  είναι    το  πρόβλημα  των  κυρίων  αναλύτών  με  τον  αντι-κομμουνισμό; Στο  βαθμό  που  κάποιος  είναι  κομμουνιστής -δικαίωμα  του-  και  ως  κομμουνιστής   θεωρεί  -δικαίως –  πως  τον  χωρίζει  χάος  από  τα  δικά  μου  φιλελεύθερα/ συντηρητικά/ δεξιά “πιστεύω”  ,   στον  ίδιο  ακριβώς  βαθμό    την  ίδια  απόσταση  και  αντίθεση δικαιούμαι  να  αισθάνομαι  κι  εγώ.»   28/5

————————————

«…Μα  θα  μου  πείτε: “Η  ΧΑ  είναι  ένα  ακραίο  κόμμα.  Είναι  ένα  κόμμα  αντιδημοκρατικό”.  Μου  είναι  αδιάφορο. Και  στο  κάτω-κάτω  440.000  Ελληνες  έχουνε  διαφορετική  άποψη.   Η  ΧΑ   έχει    κριθεί   νόμιμο  κόμμα,  εξ  ίσου  νόμιμο  με  τη  ΝΔ, το ΚΚΕ  και  το  ΠΑΣΟΚ, τον  ΣΥΡΙΖΑ   και  όλα  τα  υπόλοιπα.  Κι από  τη  στιγμή  που  μπήκε  στη  Βουλή  έχει  ακριβώς  τα  ίδια  δικαιώματα  με  τα  υπόλοιπα  κόμματα  που  εκπροσωπούνται  στη  Βουλή.  Το  να  την  αποκλείσεις  από   κάποιο  debate, το  να  προσπαθήσεις  να  την  φιμώσεις  απλώς  υποδεικνύει    το  μέτρο  της  δικιάς  σου  δημοκρατικότητας (και  ανοησίας). Αν  σήμερα  υποδεικνύεις  την  φίμωση  της  ΧΑ,  γιατί  όχι  αύριο  και  του  ΚΚΕ  ,  της  ΝΔ,   του  ΛΑΟΣ  ή  του  ΠΑΣΟΚ;»  6/6

———————-

«….Η  αγωνία  του  ΠΑΣΟΚ  και  της  ΔΗΜΑΡ  να  μην  υποστούν  την  φθορά  που  συνεπάγεται  η  άσκηση  της  εξουσίας  είναι  προφανής.  Οπως  προφανής  είναι  και  η   προσπάθεια  ορισμένων    να  προσφέρουν  την  μικρότερη  δυνατή  στήριξη  προς  τη  νέα  κυβέρνηση. Εξ  άλλου  το  έργο  το  είδαμε  παιγμένο  από  την  άλλη  πλευρά  πριν  λίγους  μήνες. Μόνο  που  δεν  φαίνεται  να  διδάχθηκαν  πολλά  πράγματα.  Διότι  τα   προ  8μήνου  τα    “ναι  μεν  αλλά…”    της  Νέας  Δημοκρατίας   την  οδήγησαν  στο  19%  από  το  οποίο  μετά  βίας  συνήλθε  ελαφρώς  πριν  3  μέρες. Τα  διαρκή   επί  μια  διετία   “πίσω – μπρος”  ήταν  αυτά  τα  οποία  οδήγησαν    προηγουμένως  το  ΠΑΣΟΚ     στην    κατάρρευση. Και  αυτά  τα    “ολίγον  από  γκιουβέτσι”  θα  οδηγήσουν   πιθανώτατα  το  ΠΑΣΟΚ    και  την  ΔΗΜΑΡ  σε  διάσπαση  και  απορρόφηση  από  όμορους  χώρους.  Βέβαια  η    πλήρης  αναδιάταξη  της  πολιτικής  σκηνής δεν  είναι  κάποιου  είδους  καταστροφή,  ίσως  μάλιστα  να  είναι  πλέον   και  απαραίτητη. Δεν  υπάρχει    κανένας  λόγος  όμως  να  γίνει  στα  πλαίσια   μιας  κυβερνητικής  αποτυχίας  και   με  όρους  εθνικού  ναυαγίου.»  20/6

Ο  …σαν   «απολογισμός»  του  β΄ εξαμήνου… αύριο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Κάτι σαν απολογισμός (α΄ μέρος)

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Χρόνια πολλά και σου εύχομαι τα σχόλιά σου του 2013 να είναι ακόμα πιο εύστοχα από αυτά του 2012!

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Καλή χρονιά και κάθε προσωπική ευτυχία !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s