Ο γάτος που αγαπήσαμε

   Tην  ανάρτηση  που  θα  διαβάσετε  την  είχα  κάνει  τέτοιες  μέρες  πριν  3  χρόνια  σε  ένα  δοκιμαστικό  blog,    τον  πρόγονο  του  firiki2010.   Σκέφτηκα – μια  και  ελάχιστοι  την  διάβασαν  τότε-  να  την  ξανακάνω  ως  ένα  είδος  «οφειλής»   σε  ένα   επί  δεκαπενταετία  σχεδόν  σύντροφο.  Προφανώς  δεν  έχει  γενικότερο  ενδιαφέρον.   Δεν   ενδιαφέρει  ούτε  καν  αυτόν  για   τον  οποίο   γράφτηκε.

Ο ΓΑΤΟΣ  ΠΟΥ  ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

O   Αρης  δεν  υπάρχει πια. Πλήρης  ημερών  και μετά  από μια  σύντομη  αναμέτρηση  με το αναπόφευκτο έφυγε και  χθες  τον αποχαιρετήσαμε σ΄ένα  λοφάκι,  πηγαίνοντας  προς Μαραθώνα. Η «αποχώρηση»  είχε  αρχίσει    εδώ και  καμιά  15αριά  μέρες . Σταμάτησε να συχνάζει  στα  αγαπημένα  του  μέρη,  αποτραβιόταν  και κρατούσε  αποστάσεις  από  τους  ανθρώπους, καμμία όρεξη  για  φαί, καμμία διάθεση  για παιχνίδι ή καυγά.  Υπέστη  με  υπομονή  τις  ιατρικές  μας  περιποιήσεις, τους ορούς και τα χάπια, αλλά  όχι για πολύ.  Δεν γούσταρε. Την τελευταία (και  επώδυνη) νύχτα  την πέρασε  δίπλα  στο κρεβάτι  μας, όχι  από  δική  του  επιλογή – γιατί δεν  έκανε  πια  κουμάντο  το  σώμα  του – και  την  άλλη μέρα , πριν προλάβει  ο γιατρός  να  τον βοηθήσει  στο «πέρασμα» στην άλλη μεριά, ο  Αρης … «την έκανε».

Ετσι  δεν  υπάρχει κάποιος  να  μας  υποδέχεται  στη πόρτα  όταν γυρνάμε  σπίτι, κανείς  δεν σκαρφαλώνει  στο πληκτρολόγιο όταν  προσπαθείς να  γράψεις  δυο αράδες, κανείς  δεν γουργουρίζει  στο  αφηρημένο  χάδι μας  όταν χαζεύουμε  τηλεόραση. Θα μας  λείψει και  φαντάζομαι για καιρό  θα  περνάνε  για κλάσματα  του  δευτερολέπτου  σκέψεις  σαν  αυτές που κάναμε  επί  15 χρόνια  «Η άμμος  του Αρη?»    «Η  ξηρά  τροφή?»

Ας το δούμε όμως και  λίγο  αλλιώς. Ο Αρης  αγαπήθηκε, θαυμάστηκε, έκανε  μια καλή  ζωή (για τα μέτρα που έχουμε οι άνθρωποι για  το  είδος του),πάντα  θα υπάρχουν 5-6 άνθρωποι να τον θυμούνται με αγάπη,  μερικές δεκάδες  για  το  εντυπωσιακό παρουσιαστικό  του και κανείς  δεν θα μπορεί  να  τον θυμηθεί   για  κακές  στιγμές    και αυτά  είναι προνόμια  που  πολύ λίγοι  εξ ημών  θα  απολαύσουν. Μπορεί  και να μας  αγάπησε (με τα μέτρα  που έχουν οι γάτοι  για  το  είδος  μας). Οπότε ίσως…λέω ίσως …εκτός  από  τη θλίψη , μήπως μπορεί να  υπάρχει και  κάτι άλλο? Ισως πάλι.. ..όχι.

Αν πίστευα  λιγάκι  στο  » επέκεινα » θα μπορούσα  να  πω  «Καλό  ταξίδι, φίλε!» ή  «Εις το  επανιδείν!»  αλλά…….

AΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s