Η Κυπριακή κρίση,οι εκλογές και ο κίνδυνος μιας … «επιστροφής».

Την  Κυριακή  οι  αδελφοί  Κύπριοι  ψήφισαν  για  να  εκλέξουν  τον  καινούργιο  Πρόεδρο  τους.   Σε  4  μέρες  θα  έχουν  τον  δεύτερο  γυρο  των  εκλογών  τους και  νικητής  πιθανώτατα   θα   αναδειχθεί ο κ Αναστασιάδης.  Αφέντες  στο  σπίτι  τους  είναι,    κάνουν  ότι  θεωρούν  καλύτερο  για  τον τόπο  τους.  Η  περιορισμένη  γνώση  μου  για  την  Κυπριακή  πολιτική  σκηνή  δεν  μου  επιτρέπει τίποτα  παραπάνω   από  μια -δυό  επισημάνσεις.

Μικρή  παρένθεση : Στις  28/10/11, μια  -δυο  μέρες πριν ο κ  Παπανδρέου  διαλύσει  τα  πάντα  με  τις  ανοησίες  περί  δημοψηφίσματος,  έγραφα  μεταξύ  άλλων   στο   » Μερικές  σκόρπιες  σκέψεις  για  το  κούρεμα»

«…8. Το    χρέος  μας    σιγά -σιγά  μετατρέπεται    σε  διακρατικό.  Το  2020   – αν  όλα  πάνε  “καλά”-   ελάχιστα  θα  χρωστάμε  στις  αγορές. Θα  χρωστάμε  όμως  στους  ευρωπαίους  εταίρους. Κι  αυτό  μπορεί  να  συνεπάγεται   σημαντικούς    ΕΚ  ΤΩΝ  ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ  περιορισμούς    στην  εθνική  κυριαρχία  που  δεν  χρειάζεται  να  περιληφθούν  σε  οποιαδήποτε  συμφωνία…»

Αυτό  πολύ  απλά  σημαίνει  πως  αν  χρωστάς  και  δυσκολεύεσαι  να  ξεπληρώσεις  οι  δανειστές  μπορούν  να  σε  πιέσουν  να  αποδεχθείς  λύσεις  σε  άλλα  θέματα  ( για  την  Ελλάδα: σχέσεις  με  Τουρκία, ΠΓΔΜ,  μεταναστευτικό κοκ) σύμφωνα  με  τις  επιθυμίες  τους  και  ενδεχομένως  ενάντια  στα  συμφέροντα  σου.

Τότε  η  Κύπρος  δεν  είχε  μπει  στα  ζόρια.  Σήμερα  όμως μπήκε  και  ο  κίνδυνος  από  την  αναπόφευκτη  Ευρωπαϊκή  στήριξη  είναι  προφανής: Η  επαναφορά  κάποιου  «σχεδίου  Ανάν» -ενδεχομένως  και  περισσότερο  καταστροφικού-   και  η  λιγότερο ή  περισσότερο  διακριτική  πίεση  για  την  αποδοχή  του.

Κάνοντας  μια  μικρή  αναδρομή  να  θυμίσω   ότι  η  ΕΕ   αποδέχθηκε  την  Κύπρο  στους  κόλπους  της  έχοντας  διαμορφώσει   –  όχι  αδικαιολόγητα-  την  πεποίθηση  ότι    στη  συνέχεια οι  Ελληνοκύπριοι    θα  συμφωνούσαν  σε  μια  λύση –  σε  οποιαδήποτε   λύση-  «επανένωσης»  της  Κύπρου  και  ότι  η  μητέρα  -πατρίδα   θα  ασκούσε  τις  σχετικές  πιέσεις. Τα  πράγματα  δεν  εξελίχθηκαν  έτσι. Ο Καραμανλής  τήρησε  στάση  δυσμενούς  ουδετερότητας  απέναντι  στο  καταστροφικό  «σχέδιο  Ανάν», οι  Κύπριοι  το  απέρριψαν  με  συντριπτική  πλειοψηφία  και  οι  Ευρωπαίοι  αισθάνθηκαν  «προδομένοι»  και  «κορόϊδα».   «Τους  βάλαμε  στην  ΕΕ  και  δεν  είχαμε  μοχλό  πίεσης   για  να   προωθήσουμε   το  σχέδιο»  έλεγαν  μετά.

Από  τότε  ο  Καραμανλής στοχοποιήθηκε  ως  ενοχλητικός  (συνέχισε  με  τους  αγωγούς,  την  παρεμπόδιση  εισόδου  ΠΓΔΜ στο  ΝΑΤΟ κλπ)  και  ταυτόχρονα  την  είχαν  «στημένη»  και  στην  Κύπρο. Σήμερα     ενδεχομένως    είναι  η  ευκαιρία  για  τους  ενδιαφερομένους  να  επαναφέρουν  και  να περάσουν  ένα  καινούργιο «σχέδιο  Ανάν» πιθανώτατα  χειρότερο  από  το  προηγούμενο.   Οι  δύο  πλέον  υποψήφιοι  Πρόεδροι   που  είχαν  ταχθεί    υπέρ  του  «σχεδίου  Ανάν»  προφανώς  «τείνουν  ευήκοον  ους»  σε  ανάλογα  σχέδια  και  η  Κύπρος  έχει  την  ανάγκη  της  χρηματοδοτικής  στήριξης  της  Ε.Ε.  Και  αν  οι  Κύπριοι  κάποια  στιγμή  τεθούν  προ  εκβιαστικών  διλημμάτων  (διακριτικών  ή  λιγότερο  διακριτικών)  δεν  ξέρω  αν  θα    μπορέσουν  να  υπερασπισθούν  εκείνο  το  «οχι»  του  75%  του  Απριλίου  του 2004.

Τα  νέα  λοιπόν για  την  Κύπρο  (για  ακόμα  μια  φορά   ΚΑΙ   με  δικιά  μας   ευθύνη)  είναι     μάλλον  άσχημα.  Ισως  ήταν  λίγο  καλύτερα  αν  στο  δεύτερο  γύρο  είχε περάσει ο κ Λιλλήκας  που  για  2%  έμεινε  τρίτος  και  που    ως  προς  τα  σχέδια   «επανένωσης»  της  Κύπρου   με  τρόπο  που  υπονομεύει  την  ασφάλεια  και  τις  προοπτικές  του  Κυπριακού Ελληνισμού  εκφράζει  τη γραμμή  του  Τάσσου  Παπαδόπουλου.

Υπάρχουν  όμως  και  καλά  νέα.Το   πρώτο   είναι  ότι   οι  Ευρωπαίοι  που  είναι  σε  διαφορετικό  επίπεδο  σχέσεων  με  την   Τουρκία  απ΄ ό,τι  ήταν  το  2004  ίσως  δεν  έχουν  και  μεγάλη  «πρεμούρα»  για  να   «λύσουν»  το  Κυπριακό.  Το  δεύτερο   ότι  η  τυχόν  «επανένωση»  της  Κύπρου  μέσω  κάποιου  σχεδίου    τύπου  Ανάν  θα  πολλαπλασίαζε  τα  οικονομικά  της  προβλήματα   και  τις  ανάγκες  της  για  χρηματοδοτική  στήριξη. Και  τουλάχιστον  αυτή  την  εποχή  οι  Ευρωπαίοι  δεν  έχουν  πολλή  διάθεση  για  τέτοιου  είδους  «χουβαρδαλίκια». Το  τρίτο  είναι  ότι  η  Κύπρος  υπάρχει  στον  ενεργειακό  χάρτη  (με  τρόπο  πολύ  λιγότερο  θεωρητικό  από  τον  δικό  μας)  κι  αυτό  μεσοπρόθεσμα  της  δίνει  μεγαλύτερη  ελευθερία  κινήσεων.

Σε  κάθε  περίπτωση  το  δίδαγμα  παραμένει  εν  ισχύι:  «Κακές»  κι  «ανάλγητες»  οι  αγορές  , αλλά   απρόσωπες  και   όσο   ξεπληρώνεις  τα  χρέη  σου  (ή  ακόμα  κι  όσο  αισθάνονται  ότι  μπορείς  να  τα  ξεπληρώνεις)  δεν  έχουν  λόγο  να  ανακατευθούν  στα  του  οίκου  σου.  Οταν  τα  χρέη γίνονται  διακρατικά  τα  πράγματα  γίνονται  «λίγο»  πιο  σύνθετα. Αν  λεγόσουν    Ιρλανδία, Βέλγιο Πορτογαλία  ίσως  η  φύση  του  χρέους  θα  είχε  μικρότερη  σημασία. Σε  λένε  όμως …. Ελλάδα,  σε  λένε….  Κύπρο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

8 Responses to Η Κυπριακή κρίση,οι εκλογές και ο κίνδυνος μιας … «επιστροφής».

  1. Ο/Η minority opinion λέει:

    Το Κυπριακό είναι πολυσύνθετο πρόβλημα και η λύση του σε κάθε περίπτωση και όποτε υλοποιηθεί θα αντανακλά τους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων των εμπλεκομένων.
    Με αυτό το πρίσμα είναι πιθανόν στο μέλλον να αναπολούμε με νοσταλγία το σχέδιο Ανάν, όπως άλλωστε και όλα τα προγούμενα (Ζυρίχη, Άτσεσον, Πλάζα κλπ).
    Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η αξιολόγηση της όποιας προτεινόμενης λύσης προϋποθέτει υποκειμενικές εκτιμήσεις (προβλέψεις) όσον αφορά τους μελλοντικούς συσχετισμούς δυνάμεων, ο διαχωρισμός μεταξύ «πατριωτών» και «ενδοτικών» είναι μάλλον αυθαίρετος και ίσως πολιτικά επικίνδυνος γιατί οδηγεί μαθηματικά στην απόρριψη οποιασδήποτε λύσης δεν εξασφαλίζει το 100% των δικαίων διεκδικήσεών μας (βλέπε επίσης πρόβλημα FYROM).

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    @ minority opinion
    1 Να ξεκαθαρίσω κατ΄ αρχήν ότι προσωπικά για μένα διαχωρισμός σε «ενδοτικούς» και «πατριιώτες» είναι και επικίνδυνος και βλακώδης. Το 25% που ψήφισαν «ναι» στο σχέδιο Ανάν δεν ήταν λιγότερο πατριώτες από το υπόλοιπο 75%. Είχαν άλλη οπτική.
    2 Εχεις απόλυτο δίκιο ότι εδώ και 60 χρόνια κάθε σχέδιο που προτεινόταν για «λύση» του Κυπριακού ήταν χειρότερο από το αμέσως προηγούμενο, έχω δε την αίσθηση πως αν έρθει ένα καινούργιο σχέδιο θα είναι χειρότερο από το απορριφθέν το 2004. Η γενικότερη άποψη μου για τέτοια θέματα είναι πως όταν έχεις το «πάνω χέρι» , όπως κατά τη γνώμη μου συνέβαινε με την Ελλάδα την δεκαετία του ΄50, πρέπει να είσαι έτοιμος να κάνεις μια μικρή υποχώρηση προκειμένου να οριστικοποιήσεις τα κέρδη σου για το μέλλον. Αυτός ο ρεαλισμός έλειψε γιατί αυτοί που θα έπρεπε να κάνουν τον μακροπρόθεσμα συμφέροντα συμβιβασμό ξέρανε ότι θα χαρακτηριζόταν «ενδοτικοί» και «προδότες». (Στην περιπτωση των συμφωνιών της Ζυρίχης -που βεβαίως ήταν χειρότερες από τις προηγηθείσες προτασεις για λύση- αυτό έγινε).
    3 Εδώ και πολλά χρόνια η προσωπική μου θέση για το Κυπριακό είναι είναι ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πρέπει να χωρίσουν οριστικά τα «τσανάκια» τους. Δεν υπάρχει λόγος να εξαναγκασθούν να συνυπάρξουν σε ένα κράτος δυο κοινότητες που τους χωρίζουν μίση και καχυποψίες αιώνων. Δεν υπάρχει λόγος οι Ελληνοκύπριοι που επουλώσανε πια τις πληγές του ’74 να βάλουν συνεταίρους στην ευημερία τους τους χθεσινούς θύτες, ούτε να θέσουν την ασφάλεια τους στην διακριτική ευχέρεια της Τουρκίας. Οπως καταλαβαίνεις η θέση μου αυτή για κάποιους αυτομάτως με μεταφέρει απο το στρατόπεδο των » αντι- Ανανικών πατριωτών» στο στρατόπεδο των «προδοτών που θέλουν τη διχοτόμηση της Κύπρου»

    • Ο/Η minority opinion λέει:

      Συμφωνώ απολύτως με τη λύση του διαχωρισμού.
      Νομίζω όμως ότι η επιλογή αυτή δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή απο την Τουρκία, η οποία μακροπρόθεσμα προσβλέπει στην ολοκληρωτική κατοχή της Κύπρου με ειρηνικά μέσα, δηλαδή τη φυσική (πολλαπλάσιο ποσοστό γεννήσεων) και πολιτική (μεταφορά απο Τουρκία) πληθυσμιακή αλλοίωση.
      Θα μπορούσαμε ίσως να επιβάλουμε μια ξεκάθαρη λύση προς αυτή την κατεύθυνση το 1974, δηλαδή αμέσως μετά την εισβολή, όταν η Τουρκία ήταν σε άθλια πολιτική και οικονομική κατάσταση.
      Σήμερα, ιδιαίτερα μετά τις εξελίξεις με τους υδρογονάνθρακες, δεν έχει λόγο να αποδεκτεί καμμιά συμφωνία που θα την εμποδίσει στα μακροπρόθεσμα σχέδιά της, γιατί είναι λογικό να προβλέπει ότι με την πάροδο του χρόνου η πολιτική, οικονομική και κατα συνέπεια η στρατιωτική της θέση απέναντι στον χρεοκοπημένο ελληνισμό θα ενισχύεται συνεχώς.
      Δυσάρεστο θέμα, ιδιαίτερα σε όσους κύπριους, όπως εγώ, έζησαν τα αμέτρητα λάθη απο το 1963 και μετά που μας οδήγησαν αργά και βασανιστικά στο πραξικόπημα, την εισβολή, την ηθική, πολιτική και στρατιωτική ήττα και στο σημερινό αδιέξοδο.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Δεν ξέρω αν τη διχοτόμηση δεν την θέλει η Τουρκία. Προφανώς προτιμά κάποια λύση τύπου Ανάν. Και κατά τη γνώμη μου υπάρχει και η πρόσθετη δυσκολία πως τώρα είναι δύσκολο να θέσει η Ελληνοκυπριακή πλευρά θέμα και de jure διχοτόμησης (εν τοις πράγμασι υπάρχει εδώ και 48 χρόνια). Με κίνδυνο να θεωρηθώ μιμητής του «Δεξιότερα Κουροπάτκιν !» λέω: ας τεθούν τέτοιοι όροι και με τέτοιο απόλυτο τρόπο για την «επανένωση» (δεν μπορεί να αλλάζουν οι άλλοι μόνο γνώμες, ας αλλάξουμε κι εμείς) ώστε η Τουρκία να έχει ως καλύτερη δυνατή λύση τη σημερινή κατάσταση (αν τυχόν η διχοτόμηση δεν την βολεύει).
        Σκεφθείτε πάντως ! Αν κάποιος όχι το ΄74 ,αλλά το 78 , το 80, το ΄85 προωθούσε και πετύχαινε μια πολύ αξιοπρεπέστερη «διχοτόμηση» από αυτή που μπορούμε να πετύχουμε σήμερα θα τον είχαν στήσει στον τοίχο;;;; Με τόσο νωπές τις πληγές της εισβολής…. μάλλον ναι ! Και γιατί κανένας δεν θα ήξερε ότι θα μας είχε γλιτώσει από τις σημερινές άσχημες προοπτικές.
        Οντως δυσάρεστο θέμα, πολύ περισσότερο για εσάς που ζήσατε στο πετσί σας αυτά που εμείς από την Ελλαδική μας ασφάλεια (σχετική μακροπρόθεσμα και αυτή) τα έχουμε για κουβεντολόϊ, εξυπνακισμούς και πολιτική εκμετάλλευση.

        (Ασχετο : Το μοναδικό μου ταξίδι στην Κύπρο το αισθάνθηκα σαν προσκύνημα)

  3. Ο/Η minority opinion λέει:

    Στην εξωτερική πολιτική κανένας πολιτικός δεν έχασε εμπορευόμενος μαξιμαλιστικά συνθήματα και φαντασιώσεις. Ακόμα και ο γελοίος Σαμαράς κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός αυτής της έρμης χώρας παρά τις τραγικές του επιλογές την εποχή που ήταν υπουργός εξωτερικών (ή μήπως γι αυτό ακριβώς;).
    Σε κάθε περίπτωση όμως, για την κυπριακή τραγωδία και αδιέξοδο, την ευθύνη κατά 99% την έχουμε συλλογικά και διαχρονικά εμείς οι ίδιοι. Εννοώ εμάς τους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους, που όχι μόνο δεν καταφέραμε να δούμε το μακροπρόθεσμο συμφέρον μας, αλλά συμμετείχαμε ενεργά, ο καθένας απο τη δική του κοντόφθαλμη θέση, στο να δτάσουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε στην καταστροφή.
    Μιά καλή λύση στην δυσφορία απο την συλλογική ενοχή είναι να φορτώσουμε την ευθύνες στους Αγγλοαμερικανορωσσοκινέζους, στο Νατο και τον ΟΗΕ, στους κομμουνιστές και τους Εβραίους και να συνεχίσουμε τον ύπνο μας γυρίζοντας απο την άλλη πλευρά του κρεβατιού.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Tον μαξιμαλισμό τους όντως ελάχιστοι τον πλήρωσαν. Ανάμεσα σε αυτούς ελάχιστους και ο Σαμαράς που έμεινε εκτός πολιτικής σκηνής πολύ καιρό για όντως λαθεμένες επιλογές όταν ήταν Υπ.Εξ. αλλά και στη συνέχεια. Το πως έγινε πρωθυπουργός δεν είναι του παρόντος, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν το απολαμβάνει.
      Στα πλαίσια του ρεαλισμού μου δεν θεωρώ ότι υπάρχει ή υπήρξε ποτέ «εμείς» που να περιλαμβάνει «Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους». Εντάξει… «όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια» αλλά υπάρχει κι ο πραγματικός κόσμος με τις διαφορές στις νοοτροπίες, στις εμπειρίες, στα συμφέροντα , στις συμπάθεις, στις αντιπαλότητες. Πριν «αγαπηθούμε» και γίνουμε ένα ας μάθουμε για την ώρα να ζούμε σαν καλοί γείτονες.
      Οσο για το «εθνικό μας σπορ» να ρίχνουμε πάντοτε τις ευθύνες σε κάποιους άλλους και να μην ρίχνουμε μια ματιά και στον καθρέφτη μας… τι να πω; Εχεις δίκιο ! Προφανώς και οι διάφοροι «άλλοι» βάζουν το χεράκι τους , αλλά μεχρι το «εμείς δεν φταίμε σε τίποτα και κανείς δεν μας αγαπάει» υπάρχει μεγάλη διαφορά.

  4. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Πιστεύω ότι ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι από τη στιγμή που δεν κάναμε αποδεκτή τη λύση του σχεδίου Χάρντιγκ το 1956, με ευθύνη του «Εθνάρχη» Μακάριου και διαφόρων κυπριακών και ελλαδικών ομάδων πίεσης, το παιχνίδι της Κύπρου χάθηκε. Το γεγονός ότι από ένα σημείο και πέρα το ειδικό βάρος της Τουρκίας ενισχύθηκε και της Ελλάδας μειώθηκε, καθόρισε τη συνέχεια του ατέλειωτου δράματος, αφού το νησί είναι σήμερα από όλες τις απόψεις διαιρεμένο και αυτό συνιστά την τελική λύση του προβλήματος. Τώρα το αν η παρουσία της Κύπρου στον ενεργειακό χάρτη της δίνει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, αυτό είναι συζητήσιμο.

  5. Ο/Η minority opinion λέει:

    Συμφωνώ και με τα δύο σχόλια.
    Σημειώνω μόνο ότι οι τουρκοκύπριοι βρίσκονται σήμερα ίσως σε δυσμενέστερη θέση από ότι οι ελληνοκύπριοι λόγω της καταπίεσης που υφίστανται από τους μετοίκους και τον τουρκικό στρατό οι οποίοι ελέγχουν πλήρως τόσο την οικονομική όσο και την πολιτική κατάσταση στον Βορρά,
    Πριν τον πόλεμο προσωπικά δεν είχα κανένα πρόβλημα με όσους (κυριολεκτικά) γείτονες και φίλους τουρκοκύπριους είχα στο σχολείο.
    Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι μετά από 40 χρόνια διαχωρισμού αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί, γι αυτό και σήμερα υποστηρίζω τον πλήρη διαχωρισμό σε ανεξάρτητα κράτη, εφόσον μας δοθεί τέτοια ευκαιρία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s