«… κανένα φραγκάκι και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο…»

Συγγνώμη  που  θα  σας  ζαλίσω   και  πάλι  με  μια  μικρή  προσωπική  ιστορία. Δεν  έχει  καμιά  ιδιαίτερη  σημασία,  αλλά  νομίζω  πως  είναι  μια  από  τις  εκατομμύρια  μικρές  προσωπικές  ιστορίες  που   δεν  είναι  άσχετες    με τη  σημερινή    κατάσταση  μας.

Τραπεζικό  μεγαλοστέλεχος. Σταθερά  στον  αφρό και  επί   ΠΑΣΟΚ  ( απόλυτα  δικαιολογημένα  μια  και  ήταν    και παλιός   μεγαλοσυνδικαλιστής  του  χώρου) , αλλά  και  επί  ΝΔ (απόλυτα  αδικαιολόγητο   μια  και  κατά  τη  γνώμη  μου   δεν   διακρινόταν  για  την  αξιοσύνη  του).  Η  συνεργασία  μου  μαζί  του  (  από  την  θέση  του  άμεσου   υφισταμένου  του )  ήταν  μετριώτατη.  Δεν  του  άρεσε  ούτε  η  πολιτική  μου  τοποθέτηση  – το  πρώτο  πράγμα  που  αναίτια   μου  έθιξε  όταν  πρωτογνωριστήκαμε-  ούτε  ο    τρόπος  που  έκανα  τη  δουλειά  μου.  Η  επιμονή  μου  σε  νομιμότητα  και  στις  διαδικασίες  για  εκείνον  ήταν  ευθυνοφοβία  και  νομικισμός. Εμένα  από  την  άλλη  με  ενοχλούσε  εκτός  από  την   -κατά  τη  γνώμη  μου- έλλειψη  επαγγελματισμού,  η  διαρκής  ενασχόληση  με  τον  εαυτό  του  και  η λατρεία  του  για  τις  δημόσιες  σχέσεις. Τα  πάντα   ξεκινούσαν  από  αυτές, γινόταν  μέσω  αυτών και  κατέληγαν  σε  αυτές.   Είχαμε  βρεί   πάντως   κάποιο   modus  vivendi    και  για  να  πω  την  μαυρη  αλήθεια  υπήρχαν  φορές  που  σκεφτόμουν  πως   το  λάθος  ήμουν  εγώ  «Δεν  γίνεται !»  σκεφτόμουν  «Τόσα  χρόνια  σε  υψηλές  θέσεις  και  ανεξαρτήτως  κυβερνήσεων….  Μπορεί   και   να    αξίζει! «

Βρεθήκαμε  τυχαία  μετά  από  αρκετό  καιρό. Η  σύντομη  συνάντηση  μας  αναλώθηκε   στο  να  εξηγεί  τις  επιτυχίες   του  και  τις  προτάσεις  για  δουλειά  που  είχε. »  Μου  είπε  κι  ο  …. ( ακόμα  σημαντικότερο  μεγαλοστέλεχος)  να  με  βάλει  στη…  (   κάποιος  Οργανισμός  ή  κάτι  τέτοιο)  ως  διεθύνοντα. Αλλά, τι….;  Να  πάω  να  δουλεύω  από  το  πρωί  μέχρι  το  βράδυ;   Να  μου λείπει! Αμα  είναι  να  βγάζουμε  κανένα  φραγκάκι  και  να  κοροίδεύουμε  τον  κόσμο… εντάξει ! «

Κάπου  εκεί  ολοκληρώθηκε  η  συνάντηση.  Από  τη  μια  μεριά    ένιωσα  κάτι  σαν  ανακούφιση .   Μάλλον  δεν  ήμουν  εγώ  το  λάθος.  Από  την  άλλη  ένιωσα  θυμό  με  τον  εαυτό  μου. Επειδή  την  τελευταία  φράση  την  άφησα  αναπάντητη.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to «… κανένα φραγκάκι και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο…»

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Ήσουν λάθος επειδή δεν είχες εκτιμήσει δεόντως τη σημασία των δημόσιων σχέσεων. Είναι υπερκομματικές και διαχρονικές!
    Το να είσαι πάντως καλός δημοσιοσχετίστας χρειάζεται και ταλέντο και προσπάθεια, άρα που χρόνος για ουσιαστική δουλειά.

    Όταν δεν υπάρχουν κριτήρια και αξιολογήσεις τι μένει για να επιλέξεις; Προφανώς το λαμόγιο με το φανταχτερό περιτύλιγμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s