Πορευόμαστε με τις δικές μας αλήθειες. Και καλά κάνουμε! Αλλά….

Γύρω  μας  συμβαίνουν  πράγματα. Αυτό  που  εισπράττουμε  εμείς  είναι  η  εικόνα  τους. Η  εικόνα  τους  οπως  φτάνει  σ΄ εμάς  αφού  φιλτραρισθεί  από  πομπούς, διάμεσους  και  εμάς  τους  ίδιους,  τους  δέκτες. Η  εικόνα  του  γεγονότος  ήδη  παραμορφωμένη  φτάνει  σ΄ εμάς  κι  εμείς  με  τη  σειρά  μας  της  δίνουμε  ερμηνείες, φτιάχνουμε  στην  ουσία  μια  καινούργια  δικιά  μας  εικόνα. Την  δικιά  μας  αλήθεια. Κι  αυτή  η  αλήθεια   μπορεί  να  απέχει  λίγο,  πολύ  ή  περισσότερο   από  την  απόλυτη,  «αντικειμενική» αλήθεια.

Με  ανάλογη  διαδικασία   στη  συνέχεια  προσπαθούμε  να  εντοπίσουμε  αιτίες  του  γεγονότος,  να  δώσουμε  εξηγήσεις, να  υπολογίσουμε  τις  συνέπειες,  να  προβλέψουμε  εξελίξεις. Και βέβαια  αιτίες  και  συνέπειες  είναι  πάντα  πιο  σύνθετες  από  αυτές  που  εμείς  αναγνωρίζουμε.  Κάποιες  φορές  μάλιστα   με  τη  δράση  μας  προσπαθούμε  αυτές  τις  εξελίξεις  να  τις  ανατρέψουμε,  να  τις  επιταχύνουμε  ή  να  τις  εμποδίσουμε. Βασισμένοι  πάντοτε  σε  μια  «αλήθεια»  που  μπορεί  να  είναι  και  μισό  ή  ολόκληρο  «ψέμμα». Αυτό  καλό  είναι  να  το  κρατάμε  πάντοτε – αν  όχι  στα  «υπ΄ όψιν»-  τουλάχιστον  στο  πίσω  μέρος  του  κεφαλιού  μας.

Η  αδυναμία  κατάκτησης  αυτής  της  μιάς  , απόλυτης αντικειμενικής  αλήθειας – που  βεβαίως  υπάρχει κάπου  εκεί  έξω  σύνθετη   και  δυσπρόσιτη –   δεν  είναι  λόγος  να  μας  οδηγεί  στον  απόλυτο  σχετικισμό. Στην  αντίληψη  δηλαδή  ότι  αφού  δεν  γνωρίζουμε  και  δεν  μπορούμε  να  γνωρίσουμε  την  αλήθεια,  όλες  οι  απόψεις   περί  αληθείας  έχουν  την  ίδια  ισχύ  και  άρα  δεν  υπάρχει  κάποια  λογική  στο  να  υπερασπιζόμστε  την  δική  μας  «μισή»  ή  και  ενδεχομένως   και  λιγότερο  από  μισή  αλήθεια. Και  γιατί  α) όπως  καταλαβαίνετε    η  φράση  » δεν  μπορούμε  να  κατακτήσουμε  την  αλήθεια»  αυτοϋπονομεύεται   (γιατί  πολύ  απλά  ούτε  αυτή  μπορεί  να  διεκδικήσει  το προνόμιο  να  είναι  αληθής)  και  β) γιατί  σ΄ αυτό  τον  πεζό   αλλά  και  ιδιαίτερα  γοητευτικό  κόσμο  αυτές  που  αναμετρώνται  είναι  οι  δικές  μας   «υποκειμενικές»  αλήθειες  με  τις  επίσης  «υποκειμενικές»  αλήθειες  των  άλλων.

Πορευόμαστε  λοιπόν  ο  καθένας  με  τις  δικές  του «αλήθειες». Έτσι   κάναμε  πάντοτε  κι  έτσι θα  συνεχίσουμε  να  κάνουμε.  Και  κάνουμε  μια  χαρά!  Τις  αλήθειες  μας  τις  υπερασπιζόμαστε,  σε  ζόρικες  περιόδους  οι  άνθρωποι «βάζουν  το  κεφάλι  τους  στον  ντορβά»  γι  αυτές,  τις  αλήθειες  μας  τις  αγαπάμε  κι  αυτές  είναι  που  καθορίζουν  την  δράση  μας. Τις  αλήθειες  μας  τις  επιλέγουμε  ανάλογα  με  τα  φίλτρα  που  έχει  ο  καθένας  μας  αναπτύξει, τις  διαμορφώνουμε, όσο  περνάει  ο  χρόνος  με  μικρότερη  ταχύτητα   είναι η  αλήθεια,  και  δεν  υπάρχει  κανένας  λόγος  να  αισθανόμαστε  ενοχές αν  ξέρουμε πως   δεν  είμαστε  «κάτοχοι  πάντων  των  φώτων».

Σημαντικό     είναι   να  κρατάμε  στο  μυαλό  μας  και   μια  θέση  και  για  τα  κομματάκια  της  αλήθειας  που  θα  ανακαλύπτουμε   στην  πορεία. Είναι  ο  μόνος  τρόπος  η  αλήθεια  μας,  η  «μισή» και  «υποκειμενική», να   γίνεται    πιο  αξιόπιστη   όταν  συγκρούεται  με  τις  αλήθειες  των  άλλων.  Ο  μόνος  τρόπος  να  πλησιάζουμε  την  «αντικειμενική», » απόλυτη»  Αλήθεια.  Που  ξέρουμε  ότι  δεν  θα  κατακτήσουμε  ποτέ.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

11 Responses to Πορευόμαστε με τις δικές μας αλήθειες. Και καλά κάνουμε! Αλλά….

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Κάνεις λάθος, την απόλυτη αλήθεια την κατέχει το ΚΚΕ και συγκεκριμένα το Πολιτικό του Γραφείο, εξοπλισμένοι καθώς είναι με το αλάνθαστο και απαράμιλλο εργαλείο που ονομάζεται Μαρξισμός – Λενινισμός, όπως μου εξήγησε κάποτε ένας κνίτης. Κάτι τέτοια λες και δεν θα τη γλυτώσεις την αναμόρφωση όταν θα έλθουν στην εξουσία (ούτε κι εγώ δηλαδή με το χυδαίο αντικομμουνισμό μου).

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Νίκο όχι μόνο το ΚΚΕ αλλά και ο Πάπας.
      Όλα τα δόγματα (δηλωμένα ή αδήλωτα) απ’ όπου και να προέρχονται είναι επικίνδυνα.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Δεν είναι θέμα δογματισμού αλλά στάσης απέναντι στην «άλλη» άποψη. Δόγματα έχει και η Ορθόδοξη εκκλησία, δεν εφάρμοζε όμως το auto da fe, ούτε έστελνε σε ψυχιατρείο όσους εξέφραζαν διαφωνίες. Μάλλον στο φανατισμό αναφέρεσαι κι αυτός πολύ συχνά δεν έχει δόγματα αλλά μόνο μίσος για τον «άλλο».

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Όταν το δόγμα έρθει σε αντίθεση με κάτι διαφορετικό δημιουργείται ο φανατισμός Νίκο μου. Ο φανατισμένος βέβαια είναι επικίνδυνος όταν διαθέτει δύναμη, διαφορετικά είναι γραφικός.
        Η ορθόδοξη εκκλησία λόγω ειδικών συνθηκών (έλλειψη δύναμης) κινήθηκε ηπιότερα στην πράξη, η δογματική αλήθεια όμως πάντα θα είναι το αυγό του φιδιού

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer
        Nομίζω – και με το νομίζω κυριολεκτώ- ότι το δόγμα δεν συνεπάγεται αναγκαστικά φανατισμό. Δόγματα έχει και ο βουδισμός έχω την αίσθηση όμως ότι από αυτά δεν προκύπτει κάποιος φανατισμός.
        Η έλλειψη δύναμης στην οποία αναφερεσαι για την ορθόδοξη εκκλησία (ισχύει σε άλλο επίπεδο και για τον βουδισμό) είναι και θέμα επιλογής της λόγω της διαφορετικής οπτικής της για τα εγκόσμια και τα … επουράνια.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Δεν γνωρίζω πολλά για τον Βουδισμό. Δεν ξέρω αν οι βουδιστές άσκησαν εξουσία και αν είχαν δύναμη επιβολής και δεν το έπραξαν. Αν οι βουδιστές είναι ανεκτικοί ή ανοικτοί στο διαφορετικό όπως οι αρχαίοι Έλληνες τότε σίγουρα δεν έχουμε μια «καθαρόαιμη» δογματική θρησκεία.
        Η ορθοδοξία δεν είχε δύναμη επειδή στο μεγαλύτερο διάστημα μετά το σχίσμα υπήρχε η πολιτική εξουσία των Τούρκων. Επίσης λόγω πνευματικού μεσαίωνα στην ανατολή δεν υπήρξαν σημαντικά αναγεννητικά ρεύματα όπως στη δύση. Έτσι δεν υπάρχει και το διαφορετικό για να επέλθει η ρήξη.
        Πάντως το θέμα που έφερες firiki2010 είναι πολύ μεγάλο και με πολλούς παράγοντες δεν εξαντλείται σε ένα σχόλιο.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Νίκο
    Ατυχώς το πρόβλημα πάει και πιο πέρα από το ΚΚΕ που είναι αυτό που είναι, γιατί δεν ψάχνει απαντήσεις μια και νομίζει πως τις έχει και είναι και παμπάλαιες. Το πρόβλημα (είτε με την μορφή της αίσθησης κατοχής της μοναδικής αλήθειας είτε με την μορφή ενός απόλυτου και αδιέξοδου σχετικισμού) αφορά σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό όλους μας .
    Αυτά τα περί αναμόρφωσης μη μου τα θυμίζεις γιατί … σκιάζομαι. 🙂
    ΥΓ Ωστε αντικομμουνιστής,ε;;; Πως τολμάς ρε;;; 🙂

  3. Ο/Η Dyer λέει:

    Ετοιμαζόμουν να κάνω την κριτική μου firiki2010 σ’ αυτά περί απόλυτης αλήθειας (και λάθους) αλλά η τελευταία παράγραφος το έσωσε.
    Διαλεκτικά λοιπόν να υπερασπιζόμαστε τις αλήθειες μας για να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      ΚΑΙ η τελευταία παράγραφος είναι σε απόλυτη συνέπεια με τις προηγούμενες. Δεν «έσωσε» τίποτα. Είναι μια απόλυτα λογική και συνεπής κατάληξη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s