Η «τρώϊκα», ο Μαραθώνιος και η Συλβάνα

 Πριν  λίγο  καιρό  ο  καθηγητής  της  Παντείου  Δονάτος  Παπαγιάννης  μας  ενημέρωνε  για    την  τραγικότητα  των  απαντήσεων  των    φοιτητών  του  στο  ερώτημα   » αν  η  τρόϊκα  είναι  όργανο της  ΕΕ»:

  «Η  Τρώικα θεωρείται όργανο της ΕΕ εφόσον αποτελεί ένα οικονομικό επιτελείο εντασσόμενο στην Γερμανία ως μέλος της ΕΕ που διευθύνει και διαχειρίζεται τα οικονομικά θέματα της Ελλάδας. Αποτελεί με άλλα λόγια όχι απλό αλλά μικτό όργανο της ΕΕ».

«Η τρόικα αποτελεί οικονομικό επιτελείο της Γερμανίας, όπου εποπτεύει (δυστυχώς) την Ελλάδα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θεωρείται όργανο της ΕΕ, αφού η Γερμανία είναι κράτος-μέλος της Ευρώπης. Επιπλέον από τη στιγμή που η τρόικα έχει νόμιμη υπόσταση θεωρείται ευρωπαϊκό όργανο».

«Τα μέλη της Τρόικα εκλέγονται από τα κράτη μέλη και ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Συνεπώς ανήκει στα υπερεθνικά κυβερνητικά όργανα».

«… Έτσι λοιπόν η τρόικα είναι τράπεζα από την οποία δανειζόμαστε λεφτά ώστε να ξεχρεώσουμε που στα μάτια μας φαίνεται σωτήρια αλλά δυστυχώς μας υποβιβάζει. Η τρόικα δεν ανήκει στην Ευρώπη. Είναι υπεύθυνη για τις εξωτερικές σχέσεις της Ευρώπης και συγκαλείται μόνο όταν υπάρχει ανάγκη. ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ».

«Η τρόικα δεν είναι όργανο της ΕΕ, γιατί είναι ανεξάρτητο παγκοσμίως όργανο».

Ενδεχομένως  αυτές  να  ανήκουν  στις  πιο  χαρακτηριστικές  απαντήσεις-  αδικαιολόγητες  ούτως  ή  άλλως  όχι  για  φοιτητές Παντέιου  δηλαδή  αυριανούς  πολιτικούς  επιστήμονες  αλλά  και  για  ανθρώπους  που  έχουν  ένα  στοιχειώδες  ενδιαφέρον  για  το  τι  γίνεται  γύρω  τους –   αλλά  μη  νομίσετε  ότι η  πλειοψηφία  ή   έστω  ένα  μεγάλο  μέρος  των  απαντήσεων  ήταν  σωστές !  Οχι !  Το  95%  ήταν  λάθος !

Σήμερα  βλέππω  ότι  ο κ   καθηγητής  «ξαναχτύπησε»  μεταφέροντας  μας  την  εμπειρία  του  όταν  σε  40  τεταρτοετείς  φοιτητές  του    έθεσε  το  ερώτημα  επ΄ ευκαιρία  ποίου  γεγονότος  γίνεται  ο  Μαραθώνιος  δρόμος. Το  ερώτημα  αντιμετωπίσθηκε  με  μια  αμήχανη  σιωπή η  οποία  επέμενε   όσο  αυτός  επέμενε    στο  ερώτημα  του. Τελικά  η    τιμή  του  τμήματος,  της  Παντείου, των  Ελληνικών  Πανεπιστημίων,  της  Ελληνικής  Παιδείας  σώθηκε (;)  από  την  σωστή  απάντηση μιας  φοιτήτριας με  καταγωγή  από  την  Αλβανία,  της  Συλβάνας.

Τα  παραδείγματα  του  κ Παπαγιάννη   προφανώς  και  δεν  είναι  μοναδικά. Κι  όσο  κι  αν  ο  ισχυρισμός  του  πως  το   60-70%  των  σημερινών  πτυχιούχων  είναι  στα  όρια  του  λειτουργικού  αναλφαβητισμού  ηχεί  υπερβολικός , φοβάμαι  πως  επιβεβαιώνεται  από  την  θορυβούσα  ασχετοσύνη   που  επικρατεί  τριγύρω  μας. Εδώ  κοτζάμ  απόφοιτος  του  Πολυτεχνείου  και  αρχηγός  της  αξιωματικής  αντιπολίτευσης  νομίζει  πως  » το  διοξείδιο  του  άνθρακα  καίγεται»,  πώς  η  «καύση  του  διοξειδίου»  προκάλεσε  τον  θάνατο  των  φοιτητών  στην  Λάρισα και  φαίνεται  να  αγνοεί  πως   αυτό  που   μπορεί  να   προκαλέσει    θάνατο  είναι  το  εκλυόμενο  κατά  την   καύση  μονοξείδιο. Ψιλά  γράμματα!

Είμαι  βέβαιος πως  ο  φοιτητής   που  δεν  ξέρει  τι  είναι  η  τρόϊκα   ή  με  ποιο  γεγονός  συνδέεται  ο  Μαραθώνιος  δρόμος  έχει  στέρεη  και  αμετακίνητη  άποψη  για  το  ευρώ,  τη  δραχμή, τον Σαμαρά, τον  Τσίπρα  τον  Μάρξ  και  τον  νεοφιλελευθερισμό. Είμαι  βέβαιος   ότι  έχει  άποψη  για  τον  καπιταλισμό, για  το  πως  πρέπει  να  λειτουργούν  τα  Πανεπιστήμια , για  το  ποιος  νόμος  είναι  καλός  ή  κακός, για  τον  εμφύλιο και  για  τον  Τσάβες. Και   αυτός  ο  φοιτητής    καλείται  ανά  τετραετία   να  αποφασίσει  όχι μόνο  για  τη  ζωή  του  αλλά  και  για  τη  δικιά  σας  και  για  τη  δικιά  μου. Βεβαίως  δημοκρατία  έχουμε , ο καθένας  έχει  δικαίωμα  στην  άποψη  του  και  όπως  ελέχθη  «Οι  απόψεις  είναι  σαν  τις  μύτες , ο  καθένας  έχει  από  μία». Ομως  τουλάχιστον  να ξέρουμε  που  βρισκόμαστε  και  να   κατανοήσουμε  γιατί  φτάσαμε  εδώ.

Οι  φοιτητές  αυτής  της  δυστυχώς  πραγματικής  ιστορίας  ανδρώθηκαν  (ο λόγος  το  λέει)  έχοντας  γύρω  τους  μια  κοινωνία  να  τους  χαϊδεύει  τ΄ αυτιά ,  να  προσπαθεί να  τους  κάνει  τη  ζωή  όσο  γίνεται  πιο  εύκολη  και  να  εγκωμιάζει   τις   φανταστικές  και  πάντως  ανεπιβεβαίωτες  αρετές  τους . Μια  κοινωνία   που  τους  «λυπόταν»  επειδή  στα 16  και  στα  17  και  στα  18  τους   «δεν  χαίρονταν    τη  ζωή  τους»,  αλλά  επρεπε   να  διαβάζουν.  Μια  κοινωνία   που  τους  πλάσαρε  την «φοιτητική  ζωή»   ως  δικαίωμα  σε  δεκαετές  κωλοβάρεμα.  Μια  κοινωνία     αποφασισμένη  να  είναι  ευχάριστη , αλλά  όχι  χρήσιμη.Μια  κοινωνία  που  τους  φόρτωνε  δικαιώματα  και  τους   στερούσε  ευθύνες.  Ετσι  όπως  το  γράφω !

Απέναντι  σ΄ αυτή  την  κοινωνία  υπήρχε  και  υπάρχει  μια  άλλη  κοινωνία. Που  αντιστέκεται. Η κοινωνία που  πιστεύει  πως η μόρφωση  και  η  παιδεία δεν  ταυτίζεται  με  ένα  «χαρτί». Η  κοινωνία  που  θεωρεί  την  προσπάθεια  προϋπόθεση  της  επιτυχίας.  Η κοινωνία  που  δεν  έχει  ενοχές  όταν  κριτικάρει, που  δεν  φοβάται  να  πεί  «όχι», η  κοινωνία  που  θέλει  πραγματικά  να  βοηθήσει  τα  νεώτερα  μέλη  της  κι  όχι   να   τα  γλείψει . Η  κοινωνία  που  τα  θέλει  υπεύθυνα  και  για  αυτό  ελεύθερα. Η  κοινωνία  από  την  οποία  προκύπτουν οι … Συλβάνες  κι  όλα  αυτά  τα  παιδιά   που  πραγματικά  θέλουν  να  πάνε  ένα  βήμα  μπροστά  και … πηγαίνουν. Ευτυχώς  υπάρχουν  και  αυτά !

Καθένας  λοιπόν  μπορεί  να  διαλέξει. Με  ποια  κοινωνία  θα  συμπορευθεί.  Τα  πρότυπα  ποιας  κοινωνίας  θα  ακολουθήσει. Ποια  κοινωνία  θα  υπηρετήσει.  Μια  κοινωνία  που   ακόμα  κι αν  ( ή  στο  βαθμό  που  θα ) επικρατήσει  είναι  μια  κοινωνία  εξ  ορισμού   παραδομένη και   ηττημένη  ή  μια κοινωνία  γνήσια  μαχόμενη  και  προοδευτική;;;;  Καθένας  διαλέγει  και  παίρνει . Οπως  έλεγε η  γιαγιά  μου  «Κάθε  αρνί  από  το  ποδάρι  του  κρέμεται» .

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ  Τι  είπε  για  το  θέμα  ο  ίδιος ο κ Παπαγιάννης  http://www.pentapostagma.gr/2013/03/40.html?showComment=1363201012671

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

15 Responses to Η «τρώϊκα», ο Μαραθώνιος και η Συλβάνα

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Άνοιξες μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, οι λόγοι όμως που προκαλούν την αμάθεια των κατά τεκμήριο καλλιεργημένων είναι πάρα πολλοί και θα είχε ενδιαφέρον αν οι αναγνώστες της ανάρτησής σου καταθέσουν τις απόψεις τους. Σαν παράδειγμα αναφέρω την εντύπωση πολλών φοιτητών ότι σημασία δεν έχουν το εύρος των γνώσεων και οι ικανότητες που αποκόμισαν ή θα αποκομίσουν από τη σχολή που παρακολουθούν αλλά το πτυχίο αυτό καθαυτό, ως κριτήριο διορισμού σε κάποια δημόσια ή σχετική υπηρεσία. Παρά το θεσμό των εξετάσεων του ΑΣΕΠ, η αντίληψη αυτή δεν λέει να πεθάνει.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Νίκο, κι αυτό που λες «παίζει», μηπως όμως πρέπει να πάμε λίγο πιο πίσω; Λύκειο. Γυμνάσιο, Δημοτικό; Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε την ρίζα του προβλήματος στο ότι από πολύ μικρά τα παιδιά (ανάλογα βέβαια με το σχολείο και τους δασκάλους τους) συνηθίζουν (σταπλαίσια ενός γενικότερου «νταντέματος») σε αναίτια υψηλές βαθμολογίες με αποτέλεσμα μήτε αυτά μήτε οι γονείς τους να συναισθάνονται τις ελλείψεις τους; Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε το πρόβλημα ότι ως κοινωνία προσπαθούμε υποτίθεται να διευκολύνουμε τους νέους ενώ στην ουσία τους ζητάμε να γίνουν λιγότερο απαιτητικοί από τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να τους υποχρεώνουμε να αφήνουν ανεκμετάλλευτές τις τεράστιες δυνατότητες τους;;;;

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Συμφωνώ μαζί σου firiki2010. Το πρόβλημα βρίσκεται σε άλλες βαθμίδες τις εκπαιδεύσεις.
        Ο κύριος καθηγητής όμως είναι τραγικός. Δεν αναλογίσθηκε ποτέ ότι και αυτός είναι ένα κομμάτι ενός εκπαιδευτικού συστήματος που έχει αυτά τα προβλήματα; Από την στιγμή που διαπιστώνει ότι υπάρχει «λειτουργικός αναλφαβητισμός» στους φοιτητές επιλέγει να το προβάλει στα ΜΜΕ κάνοντας τον εξυπνάκια; Ωραίος!
        Το τι θα έπρεπε να κάνει δεν θα το υποδείξω εγώ, όμως θα έπρεπε να σκεφτεί ότι κάποιοι συνάδελφοί του είναι αυτοί που φτιάχνουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα και προτείνουν τις εκπαιδευτικές μεθόδους. Αν κάτι δεν πάει καλά πρώτα θα έπρεπε να κάνει την αυτοκριτική του. Αλλά το μυαλό του έφτανε μόνο στο περιορισμό και αποκλεισμό. Πονάει δόντι κόβει κεφάλι! Μπράβο στον καθηγητή.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Η πρώτη παράγραφος ήταν τραγική!!!
        «Συμφωνώ μαζί σου firiki2010. Το πρόβλημα βρίσκεται σε άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης. «

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer
        Eιλικρινά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό σου. Ο καθηγητής διαπιστώνει ότι οι φοιτητές του δεν ξέρουν βασικά πράγματα. Τι να κάνει;;;; Να μην επισημάνει το πρόβλημα;; Να το κρύψει;;; Να γίνει έτσι κι αυτός μέρος του προβλήματος;;; Μα έτσι ακριβώς φτάσαμε εδώ! Γιατί δεν βγαίνουν κάποιοι να πουν πως «Ο βασιλιάς είναι γυμνός !» Ε,λοιπόν τσίτσιδος είναι ο βασιλιάς ! Και ηλίθιος ταυτόχρονα γιατί ο ράφτης του τον δούλεψε αγρίως !

      • Ο/Η Dyer λέει:

        fifiki2010
        Να επισημάνει το πρόβλημα εκεί που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Να προσπαθήσει να βελτιώσει την εκπαιδευτική διαδικασία, να αισθανθεί ντροπή που οι φοιτητές του είναι «λειτουργικά αναλφάβητοι».
        Αυτές είναι οι επιλογές ενός δασκάλου, διαφορετικά είναι ένας φελλός εξυπνάκιας, που προσπαθεί να αναδείξει το μεγαλείο του υποτιμώντας τον περίγυρο.

  2. Ο/Η minority opinion λέει:

    Θαυμάσιο σχόλιο πάνω σε μια νοσηρή κοινωνία γεμάτη αμετακίνητες βεβαιότητες τις οποίες προσπαθεί να επιβάλει ο ένας στον άλλον ακόμα και με τη χρήση φονικής βίας.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Αυτό το περί προσπάθειας επιβολής «αμετακίνητων βεβαιοτήτων» με κάνει να υποψιάζομαι ότι το σχόλιο σου αφορά το «Πορευόμαστε με τις δικές μας αλήθειες. Και καλά κάνουμε.! Αλλά…» (9/3 ) Αν κάνω λάθος διευκρινισε μου σε παρακαλώ τι εννοείς

      • Ο/Η minority opinion λέει:

        «… έχει στέρεη και αμετακίνητη άποψη για το ευρώ, τη δραχμή, τον Σαμαρά, τον Τσίπρα τον Μάρξ και τον νεοφιλελευθερισμό. Είμαι βέβαιος ότι έχει άποψη για τον καπιταλισμό, για το πως πρέπει να λειτουργούν τα Πανεπιστήμια , για το ποιος νόμος είναι καλός ή κακός, για τον εμφύλιο και για τον Τσάβες. »

        Αυτό κυρίως σε συνδυασμό με τα μέσα που χρησιμοποιούν (‘δυναμικές» απεργίες, «εκτελέσεις», φωτιά και τσεκούρι απο «αντάρτικα πόλεων» κλπ) άνθρωποι που δυσκολεύονται να κατανοήσουν στοιχειώδεις καθημερινές έννοιες.

        Αξιοσημείωτες είναι νομίζω και οι επισημάνσεις στην επόμενη παράγραφο που αφορούν στις ευθύνες όλων μας απέναντι στα παιδιά μας.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        minority opinion
        Τώωωωωωρα το έπιασα. Με μεγάλη καθυστέρηση. Και το παίζω και …. μπλόγκερ 🙂

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Eστω κι αν φανεί κάπως «παππουδίστικο» θα το πω για να δώσω ένα παράδειγμα των μειωμένων απαιτήσεων απέναντι στους σημερινούς μαθητές
    Εριξα μια ματιά στην εξεταστέα ύλη των Πανελληνίων για τη σχολή που έδωσα πριν…..χρόνια. Η σημερινή ύλη είναι υποτριπλάσια ίσως και λιγότερη. Μήτε εξυπνότεροι ήμασταν, μήτε ήταν ευκολότερες οι συνθήκες. Μας έβαζαν όμως ψηλότερα τον πήχυ. Επρεπε μα είμαστε καλύτερα προπονημένοι.

    • Ο/Η Νίκος Π λέει:

      Το πρόβλημα που προκύπτει όταν τα μαθήματα έχουν λίγη εξεταστέα ύλη, είναι όχι ότι χρειάζεται λιγότερη προσπάθεια αλλά ότι με την ίδια προσπάθεια ο μέσος βαθμός των υποψηφίων στις εξετάσεις χτυπάει ταβάνι. Πόσο καλύτερος πχ είναι ο μαθητής που πήρε 19.170 (δηλαδή 19,170/20) και μπήκε τελευταίος στην Ιατρική Αθηνών, από τον άλλο με τα 19.169 που δεν τα κατάφερε; Θα μου πεις, κάπως δεν πρέπει να γίνεται η διάκριση των υποψηφίων; Φυσικά και πρέπει αλλά τόσο μικρές διαφορές έχουν σαν αποτέλεσμα η εισαγωγή στην όποια σχολή να είναι σε σημαντικό βαθμό θέμα τύχης και άλλων αστάθμητων παραγόντων, αφού τα πάντα παίζονται σε λίγα εκατοστά ή ακόμα και χιλιοστά του βαθμού.
      Συμφωνώ λοιπόν και επαυξάνω ότι η ύλη πρέπει να είναι πολύ περισσότερη, σημειώνω πάντως ότι ο λόγος που συνέβη αυτό επί υπουργίας Αρσένη ήταν για να μειωθεί η απόσταση ανάμεσα στις δυνατότητες προσφοράς γνώσεων που είχε το σχολείο, σε σχέση με τις απαιτήσεις των εισαγωγικών εξετάσεων. Πολύ γρήγορα βέβαια φάνηκε ότι η φιλοσοφία αυτή δεν λειτούργησε, όπως όμως γνωρίζουμε κανένα σχεδόν πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα αν πρώτα δεν οξυνθεί σε βαθμό αποστήματος. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε τώρα και εύχομαι ο υπουργός Παιδείας στον οποίο έλαχε ο κλήρος να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, να φανεί αντάξιος των περιστάσεων.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Παρα πολύ σωστή η παρατήρηση σου ! Οταν η ύλη είναι μικρή η εισαγωγή ή όχι θα κριθεί σε ανούσιες λεπτομέρειες κι ας μην ξεχνάμε ότι τα γραπτά βαθμολογούνται από ανθρώπους. Οταν υπάρχει μεγαλύτερη και «δυσκολότερη» ύλη μπορείς να κρίνεις καλύτερα και επί της ουσίας . Κι έχεις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες στην διαβάθμιση των θεμάτων (βατά, δυσκολότερα κλπ)
        Μια και αναφέρθηκες στην υπουργία Αρσένη να θυμίσω κάτι πολύ σωστό που θέσπισε που σύντομα όμως εγκαταλείφθηκε: Πανελλαδικές στην Β Λυκείου την βαθμολογία από τις οποίες και σε μικρότερο ποσοστό (νομίζω 30%) ο υποψήφιος μπορούσε να χρησιμοποιήσει προαιρετικά (οταν προφανώς η βαθμολογία Πανελλαδικών της Γ Λυκείου ήταν χαμηλότερη) 1) Χτυπούσε «καμπανάκι» όταν στο σχολείο ο μαθητής έβγαζε 18 και στις Πανελλαδικές έβγαζε 12 2) Υπήρχε καλύτερη ψυχολογική προετοιμασία του υποψηφίου 3) Μπορούσε να αμβλυνθεί μια άσχημη επίδοση του υποψηφίου λόγω ενός τυχαίου γεγονότος

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Οι Πανελλαδικές στην Β’ Λυκείου είχαν σίγουρα το πλεονέκτημα που αναφέρεις, μαζί με την καλύτερη ψυχολογική προετοιμασία των μαθητών για τη Γ’ Λυκείου. Επίσης σωστό ήταν κι αυτό που θεσπίστηκε αργότερα, η βαθμολογία της Β’ Λυκείου να χρησιμοποιείται προαιρετικά όταν η βαθμολογία Πανελλαδικών της Γ Λυκείου ήταν χαμηλότερη, μαζί με την ελάττωση του αριθμού των μαθημάτων που αρχικά ήταν 14, σε 9. Αν οι βελτιώσεις είχαν συνεχιστεί η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ καλύτερη, το 2004 όμως η κυβέρνηση της ΝΔ προτίμησε να καταργήσει τις εξετάσεις της Β’ Λυκείου (προεκλογική δέσμευση γαρ ευκόλως υλοποιούμενη) και να ελαττώσει τα εξεταζόμενα μαθήματα σε 6, χωρίς να αποδεσμεύσει παράλληλα το σχολείο από τις Πανελλήνιες εξετάσεις και να προσαρμόσει το αναλυτικό πρόγραμμα στις νέες συνθήκες. Η Διαμαντοπούλου ξεκίνησε κάτι να κάνει αλλά το άφησε στη μέση ο Μπαμπινιώτης κι έτσι πορευόμαστε σε μια σχιζοφρενική κατάσταση. Σήμερα είμαστε στο σημείο μηδέν, γι αυτό συζητήσεις σε θέματα όπως αυτό που άνοιξες είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Οι εισαγωγικές εξετάσεις επιβάλουν ένα μια εκπαιδευτική φιλοσοφία. Μπορεί θεωρητικά η εκπαιδευτική μέθοδος που εφαρμόζεται να περιλαμβάνει διάφορους παράγοντες, όμως ο τρόπος που κρίνεσαι τελικά είναι αυτός που υπερισχύει. Όταν λοιπόν το απόλυτο κριτήριο είναι η καλύτερη αποστήθιση ενός πολύ περιορισμένου γνωστικού χώρου, γιατί μας ξενίζει το φαινόμενο οι νέοι φοιτητές να στερούνται γενικότερων γνώσεων; Τους είναι άχρηστες.
      Παλαιοτέρα λοιπόν, τότε που δεν υπήρχε επακριβώς καθορισμένη εξεταστική ύλη δεν υπήρχε περίπτωση αποστήθισης. Οι υποψήφιοι έπρεπε να έχουν γνώσεις για να συνθέσουν με δικό τους τρόπο τις απαντήσεις. Ήταν ένας άλλος τρόπος εξέτασης όπου μετρούσε το εύρος των γνώσεων. Με αυτή τη φιλοσοφία λοιπόν η παλαιά εκπαιδευτική διαδικασία δημιουργούσε υποψήφιους με γενικότερες γνώσεις.
      Το ότι οδηγηθήκαμε σε τέτοιες μεθόδους επιλογής των φοιτητών λέτε να έγινε τυχαία;

      ΥΓ ο χρόνος που αφιερώνουν πάντως οι σημερινοί υποψήφιοι των ΑΕΙ δεν είναι διαφορετικός σχετικά με το παρελθόν. Ίσως τώρα να απαιτείται περισσότερος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s