Οταν διψάσεις, είναι πολύ αργά για να σκάψεις ένα πηγάδι.

Το  ανεκδοτάκι –  προέκταση  του  Αισώπειου  μύθου  με  τον  τζίτζικα  και  τον  μέρμηγκα-  είναι  γνωστό  κι  αγαπημένο: Ο   μέρμηγκας  που  είχε  περάσει  το  καλοκαίρι  του  μαζεύοντας  σπόρους  για  τον  χειμώνα  και  συμβουλεύοντας  τον  γλεντζέ και  σταθερά  ανεπρόκοπο  τζίτζικα  να  κάνει  το  ίδιο,  ακούει  χειμωνιάτικα  την  πόρτα  του  να  χτυπάει. Ανοίγει  κι  έκπληκτος  βλέπει   τον  τζίτζικα,  που  είχε  περάσει  το  καλοκαίρι  του  διασκεδάζοντας,  μεσ΄ στην  καλή  χαρά   μ΄  ένα  τζιπ  και  μέσα  τέσσερις  γκόμενες. «Πάμε  Αράχωβα  για  σκι! Ερχεσαι;» προτείνει  ο  τζίτζικας. Ο  μέρμηγκας έκπληκτος  θλιμμένος κι  όργισμένος  μαζί, αλλά  μη  μπορώντας  να  απαλλαγεί  από  την  φύση  του  απαντά: «Οχι. Θα  μείνω  εδώ. Κι  άμα  πετύχεις  πουθενά  τον  Αίσωπο  πες  του  να  πάει  να  γ@….. !»

Στην  πραγματική  ζωή  τα  πράγματα  δεν  είναι  έτσι.  Αλλά  κάτι  Αισώπειους  μύθους, κάτι  παλιομοδίτικα  καθαρευουσιάνικα   «το  προλαμβάνειν  κρείττον  του  θεραπεύειν» ή  λαϊκές  παροιμίες  του  τύπου  «των  φρονμων  τα  παιδιά  πριν  πεινάσουν  μαγειρεύουν»  εμείς  τα  έχουμε  ξεπεράσει.  Συντηρητικά  πράγματα. Ενοχλητικά. Αντάξια  «μικροαστούληδων»  και  «νοικοκυραίων». Δεν  είναι  για  εμάς  αυτά !  Εμείς  «χαιρόμαστε  τη  ζωή», εμείς  «μια  ζωή  την  έχουμε , κι αν  δεν  τη  γλεντήσουμε….. «, εμείς  είμαστε ωραίοι  τύποι, χουβαρντάδες, γλεντζέδες  και  καραμπουζουκλήδες.

Και  κάποια  στιγμή  έρχεται  η  δύστροπη  πραγματικότητα. Και  μας  στριμώχνει  στη  γωνία.  Και  ψάχνουμε  να  ανακαλύψουμε  τους  «εχθρούς»  που  μας  «μισούν»  και  που  «μας  την  είχαν  στημένη». Ερχεται  η  δύστροπη  πραγματικότητα και  απαιτεί  διπλά  και  τρίδιπλα  αυτά  που  δεν  «θυσιάσαμε»  όταν  εύκολα  μπορούσαμε  να  το  κάνουμε.

Tι  ακόμα  πρέπει  να  πάθουμε για  να    εκτιμήσουμε  επιτέλους  την  αξία  του  «προλαμβάνειν»; Τι  άλλο  πρέπει  να  συμβεί  για  να  μην  φθάνουμε  στο  «αμήν»; Τι  άλλο  χρειαζόμαστε  για  να  καταλάβουμε  την  αξίας  της   θυσίας  ενός  κομματιού  του  σήμερα  για  να  μην  θυσιάσουμε  ολόκληρο  το  αύριο; Πως  θα  καταλάβουμε  πως  για  να  κερδίσουμε  την  παρτίδα  πρέπει    προηγουμένως  να   «δώσουμε»  κάποια  πιόνια  μας;

Ο  τίτλος  της  ανάρτησης  είναι  μια  γιαπωνέζικη  παροιμία.  Ο  Τζων  Κένεντυ  έχοντας  κατά  νου  το  «πότε  σκάβεις  ένα  πηγάδι»,  είχε  πει :  » Ο καλύτερος  καιρός  για  να  φτιάξεις  τη  στέγη  είναι  όταν  λάμπει ο  ήλιος « Αν  προτιμήσεις  να  πας  εκδρομή- συμπληρώνω-   για  να  μην  «χάσεις»  μια  υπέροχη  μέρα, κάποια  στιγμή  θα  φτιάχνεις  την  στέγη  υπο  βροχή και  το σπίτι θα  το  έχεις  γεμίσει  κουβάδες  για  να  μαζεύεις   τα  νερά  που  στάζουν.  Ε,  λοιπόν  σ΄ αυτό  το  στάδιο  βρισκόμαστε. Οχι  μόνο η  Κύπρος, όχι μόνο η Ελλάδα, όχι μόνο ο  Νότος,  αλλά  ολόκληρη  η  Ευρώπη. (Εντάξει, κάποιοι  είμαστε  λιγο  χειρότερα  και  προσπαθούμε  να  φτιάξουμε  τη  στέγη από  την  αρχή- κι  έξω  ρίχνει  καρεκλοπόδαρα)

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Οταν διψάσεις, είναι πολύ αργά για να σκάψεις ένα πηγάδι.

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Αν η ιστορία δίδασκε, θα ζούσαμε σε παράδεισο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s