Κι εσύ αγαπητέ…;

 Το   παρακάτω  άρθρο  γραμμένο   και  ανηρτημένο  κατακαλόκαιρο-  13/8/12 – λογικά  δεν  πρέπει  κα  πολυδιαβάστηκε  Μου  αρέσει, το  βρίσκω  μονίμως  επίκαιρο  κι  έτσι  είπα  να  του  δώσω  μια …. δεύτερη  ευκαιρία.

   Αυτή  την  εποχή    που  ιδιωτικοί  υπάλληλοι    την  πέφτουνε  στους  δημόσιους,  δημόσιοι  υπάλληλοι  στους  ελεύθερους  επαγγελματίες,  επιχειρηματίες  στους  υπαλλήλους  τους ,  εργαζόμενοι  στους  συνταξιούχους,  συνταξιούχοι  σε  συνταξιούχους  και  όλοι  μαζί  στην  Πολιτεία  και  τους  πολιτικούς,    όταν  ακούω  κάποιον    να  κριτικάρει,  μονίμως  ένα  ερώτημα  μου  έρχεται  στο  μυαλό :  “Κι   εσύ ,  αγαπητέ…;  Εσύ  τι  θέση  έχεις  σε  αυτό  το  μπάχαλο;  Μήπως  διορίστηκες  από  το  παράθυρο; Μήπως  στη  δουλειά  σου  τα  ξύνεις; Δηλώνεις  το  σύνολο  των  εισοδημάτων  σου;  Αποδείξεις  δίνεις; Το  εξοχικό  νόμιμο; Πόσες  φορές  σήκωσες  το  τηλέφωνο  για  κάποια  διευκόλυνση;”

Τα  πιο  πάνω  ερωτήματα    φτάνουν  μέχρι  τα  χείλη  μου  πιο  επιτακτικά  όταν  τυχαίνει  να  ξέρω  κάπως   πρόσωπα  και  πράγματα  ή  όταν η   κριτική  στους  άλλους  ασκείται  την  ίδια  ακριβώς  στιγμή  που  η  συμπεριφορά  του  κρίνοντος  και  επικρίνοντος  βρίσκεται  σε  άλλο  μήκος  κύματος.  Δεν  γίνεται  ο κ  Χουρδουμπούτσαλος  να  μου λέει  πως  πήγε  στο  Λουτράκι  (στο  καζίνο)  και   την  ίδια  ώρα   να  μου  κλαίγεται  για  το  χαράτσι  της  ΔΕΗ,  ούτε  μπορεί η  κυρά-Μαρία  να  διαμαρτύρεται  για  την  Εφορία  όταν  μου  δίνει  απόδειξη  μόνο  όταν  της  ζητήσω.

Δυστυχώς  τα  ερωτήματα  αυτά    φτάνουν  τις  περισσότερες  φορές    μέχρι  τα  χείλη  μου  και  σπανίως  εκφράζονται.  Θέλεις  η  κάποια  οικειότητα, η  γνωριμία,   θέλεις η  (στρεβλή ; )   αντίληψη   μου  περί  καλών  τρόπων  συνήθως  με  αποτρέπει    να   ρωτήσω  Κι  εσύ  αγαπητέ ;….” Κι  έτσι  ο  κάθε  κ  Χουρδουμπούτσαλος  και  η  κάθε  κυρά-Μαρία  συνεχίζουν  να  πορεύονται   και  να γκρινιάζουν  και  να  κριτικάρουν    και  να  το  παίζουν  θύματα. Πολλές  φορές  μάλιστα  παρέα  με  ( ή  και  “συμπαριστάμενοι”  σε ) ανθρώπους  που  στην  πραγματικότητα  είναι  τα    δικά  τους  θύματα . Με  ανθρώπους  τους  οποίους  στην  ουσία  κλέβουν  για  να  εξασφαλίσουν οι  “Χουρδουμπούτσαλοι “    και οι ” κυρά-Μαρίες”  το  παντεσπάνι  τους.

Ας  το  καταλάβουμε!  Μπορεί  να  είναι  προβληματική  η  “αρχιτεκτονική  του  ευρώ”,  μπορεί  να   υπάρχουν  ευθύνες   στον  “προτεσταντισμό  της  Μέρκελ”,  μπορεί  να  υπάρχει  “έλλειμμα  ηγεσίας”  στην  Ευρώπη ,  αλλά   είναι  βέβαιο  ότι  τα  του  οίκου  μας  δεν  τα  τακτοποιήσαμε καλά.  ΕΜΕΙΣ !    Εμείς  κι  αυτοί  που  ΕΜΕΙΣ  εκλέξαμε ! Ζήσαμε  επί  χρόνια  σ΄ ένα  καθεστώς    γενικευμένης  χαλαρότητας  που  κάπου  όλους μας  βόλεψε κι  από  το  οποίο  όλοι  ωφεληθήκαμε ( ακόμα  κι  ένας  καθ΄ όλα  νόμιμος  και  τίμιος  μαγαζάτορας   που   είδε  το  τζίρο  του  και  τα  κέρδη  του  να  ανεβαίνουν  από    την  κατανάλωση  των  δανεικών   ή  μη  φορολογημένων  εισοδημάτων  των  πελατών  του, ακόμα  κι  ένας  ευσυνείδητος  δημόσιος  υπάλληλος  που  μπορούσε  να  πληρώνεται,  επειδή  το  κακοδιαχειριζόμενο  το  Δημόσιο  κράτος… δανειζόταν).

Σήμερα  υφιστάμεθα  αναπόφευκτα  τις  συνέπειες.  Οχι  δίκαια  κατανεμημένες–  αυτό  είναι  γεγονός. Μόνο  που  φοβάμαι  πως  αυτοί  που  διαμαρτύρονται  περισσότερο  είναι  αυτοί  που  δεν  καταλαβαίνουν  ή  κάνουν  πως  δεν  καταλαβαίνουν  πως   και  οι  ίδιοι  είναι  μέρος  του  προβλήματος. Είναι  οι  θύτες  δεν  είναι  τα  θύματα. Αυτοί  που θα  ανακαλύψουν  διάφορες  δικαιολογίες (“είχα  τρία  παιδιά  να  μεγαλώσω” , “έτσι  έκαναν  όλοι”, ” ε, όχι    να  με  πούνε  και  μαλάκα!” κλπ), αν  παραβιάζοντας  τους  καλούς  τρόπους    τολμήσεις  να τους  θέσεις  το  ερώτημα   “Κι  εσύ, αγαπητέ….;”

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ -firiki2010

ΥΓ  Οταν  σφίγγουν  τα  πράγματα  το  ερώτημα  το  θέτει  ο  γράφων  … στον  εαυτό  του.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

10 Responses to Κι εσύ αγαπητέ…;

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Το θυμάμαι το άρθρο σου, εμένα μάλιστα με ενοχλεί ιδιαίτερα η μη απόδοση φόρου που έχει παρακρατηθεί κατά τη συναλλαγή – εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί να πληρώσω έξτρα το λεβέντη επαγγελματία που μετά κλαίγεται και ζητά χαριστικές ρυθμίσεις; Δεν μπορώ όμως και να χωνέψω το γεγονός ότι το κράτος εισπράττει αυξημένους φόρους απ´ όπου μπορεί, ενώ ολόκληροι κλάδοι φοροδιαφεύγουν. Όσο για τη διαχείριση των χρημάτων που προκύπτουν από τους φόρους, άσε καλύτερα.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Aυτό είναι το πρόβλημα. Ενα κακοοργανωμένο κράτος βρίσκει τα χρήματα που του λείπουν από τις «εύκολες» πηγές κι όχι από εκεί που για να έχει αποτελέσματα ουσιαστικά θα έπρεπε.
    Οσο για τη διαχείριση των φόρων όντως υπήρξε τόσο χάλια που τελικά ίσως η φοροδιαφυγή να έκανε μικρότερη ζημιά απ΄ ότι φανταζόμαστε ! (Γιατί οι φοροφυγάδες διαχειριζόταν το προιόν της φοροδιαφυγής ορθολογικότερα απ΄ ότι το κράτος διαχειριζόταν τους φόρους και τα δανεικά)

  3. Ο/Η Dyer λέει:

    “Σήμερα υφιστάμεθα αναπόφευκτα τις συνέπειες. Όχι δίκαια κατανεμημένες- αυτό είναι γεγονός.”
    Αν πάμε ένα επίπεδο παραπάνω θα δούμε ότι ακριβώς το ίδιο ισχύει και με τα κράτη. Κάποιοι παίζανε με το χρήμα και τώρα υφιστάμεθα τις συνέπειες όχι δίκαια κατανεμημένες. Δεν θέλω να πω ότι είμαστε αθώοι, αλλά βρε παιδί μου, δυσανάλογη η ποινή.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Το μεγάλο πρόβλημα Dyer, ενδεχομένως το μεγαλύτερο είναι αυτή η λεξούλα : «ποινή». Στο βαθμό που τα όποια μέτρα επιβλήθηκαν αντιμετωπίσθηκαν και από όσους τα επέβαλλαν και από όσους τα υφίσταντο ως «ποινή» και όχι ως μέσο (δυσάρεστο μεν απαραίτητο δε) βελτίωσης της κατάστασης ήταν φυσικό να δημιουργήσουν τα προβλήματα που δημιούργησαν.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Μα firiki2010 με 27% ανεργία και 25% plus ύφεση και με την επίσημη παραδοχή από την τρόικα ότι τα μέτρα που απαιτήσανε για την Ελλάδα ήταν καταστροφικά εσύ θεωρείς ότι δεν ήταν ποινή. Ποτέ δεν είπα ότι δεν πρέπει να μπει ένας ορθολογισμός σ΄ αυτό το δημιούργημα του πελατειακού κράτους που λέγεται δημόσιος τομέας όμως η λύση της καταστροφής της οικονομίας που επελέγη δεν νομίζω ότι είναι η καλύτερη. Αυτού του είδους τις λύσεις τις υποστηρίζουν κάτι ακραίοι αναρχικοί.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Aυτό που έγραψα είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό που μου αποδίδεις.
        Στο σχόλιο μου μίλησα για την πως αντιληφθηκαν τα μέτρα «επιβάλλοντες» και «υφιστάμενοι» και το πρόβλημα που δημιουργεί η εκ μέρους τους πρόσληψη των μέτρων ως τιμωρίας. Ενα μέτρο μπορεί να είναι θετικό , αλλά χάνει μέρος της χρησιμότητας του αν εμφανισθεί ως «ποινή». Και αντίστοιχα μπορεί ένα μέτρο μπορεί να είναι απολύτως αναποτελεσματικό και να «περάσει» επειδή θα του γίνει το ανάλογο «πλασάρισμα»

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Τα χαρακτήρισα «ποινή» κρινόμενα εκ του αποτελέσματος φυσικά.

  4. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Δεν ξέρω βρε Dyer γιατί τη βρίσκεις τόσο πολύ με το να αλλάζεις θέμα. Το ερώτημα όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι περί της (υποκριτικής) στάσης του καθενός από μας σχετικά με την κοινωνική ευθύνη εκάστου και του δικαιώματος που διεκδικεί ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας να παραβαίνει τους νόμους επειδή αισθάνεται ότι ο ίδιος αδικείται. Όπως έγραψα στο σχόλιό μου, η κατάσταση είναι εξοργιστική για τους τρεις λόγους που ανέφερα και για δέκα φορές ακόμα τόσους, το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά και τι διεκδικούμε μέσω των πολιτικών φορέων που μας εκφράζουν και στους οποίους ενδεχομένως συμμετέχουμε. Είναι δύσκολο αλλά έχουμε το θάρρος της γνώμης, όταν ο διπλανός ή ο παραδιπλανός κάνει τα δικά του και συνοδεύει τη στάση του με το αιώνιο ερώτημα: «Εγώ θα σώσω το Ρωμέικο;» Μήπως το ΔΝΤ, η τρόικα και οι Γερμανοί, εκτός των άλλων είναι και καλά άλλοθι; Μήπως γι αυτό έχει λεχθεί τόσες φορές ότι ο Έλληνας έχει «αριστερή» συνείδηση και «δεξιές» τσέπες;

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Νίκο μου όταν το πρόβλημα στην Ελλάδα μπαίνει μόνο σαν αποτέλεσμα δικών μας λαθών, όταν η κρίση δεν έχει και την παγκόσμια διάστασή της, όντως κινούμαι στα όρια του θέματος. Προφανώς και συμφωνώ με το θέμα των ευθυνών μας, όμως αν περιοριστούμε μόνο σ΄ αυτά, μόνο τις ενοχές μας θα βρίσκουμε. Αυτό που ζούμε όμως είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και για να επανακάμψουμε συνολικά δεν αρκεί μόνο να βελτιωθούμε (σε λίγο τα νούμερα του κράτους θα είναι περίφημα όμως….).
      Άλλωστε από την αρχή σαν μια παράλληλη σκέψη σχολίασα.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Φυσικά και τα αίτια της κρίσης είναι σύνθετα και δεν περιορίζονται στην Ελληνική νοοτροπία (που δεν είναι και μοναδική άλλωστε). Όσο όμως η νοοτροπία αυτή διατηρείται, όσο οι συμπολίτες μας νομίζουν πως για όλα φταίνε το ευρώ, το ΔΝΤ και η τρόικα και όλα πήγαιναν καλά προηγουμένως, όσο επικρατεί η φαντασίωση ότι έτσι και ξεφορτωθούμε τους τρεις αυτούς κακούς όλα θα γυρίσουν στην ομαλότητα, όσο οι φόροι θα πληρώνονται κυρίως από όσους δεν έχουν τη δύναμη να κρύψουν τίποτα, όσο έχει απήχηση η άποψη ότι πτυχίο σημαίνει συμμετοχή στους 100.000 διορισμούς που θα κάνει η επόμενη «προοδευτική» κυβέρνηση, όσο διατηρούνται καταχρηστικά προνόμια ορισμένων εις βάρος των άλλων, όσο οι συμμετέχοντες στα κοινά θα έχουν σαν βασικό κίνητρο προσωπικές εξυπηρετήσεις, η κατάστασή μας θα παραμένει τραγική και το μέλλον μας αόρατο. Εξαιρούνται βέβαια όσοι πιστεύουν ότι επίκειται η ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s