Δυο κουβέντες απο τον Νικο Πορτοκάλογλου

 Κανονικά  έπρεπε  να  το  βάλω  στα  «Ανάλεκτα»  αυτό  το  απόσπασμα  της  συνέντευξης  του  Νίκου  Πορτοκάλογλου     που  το  αλίευσα   στο  http://planus.pblogs.gr/2013/05/oi-dynameis-katohhs-htan-oi-idioi-oi-ellhnes.html#comments .  Μου  άρεσε  όμως  πολύ  έτσι  όπως  τα  λέει  έξω  από  τα  δόντια  ο κ Πορτοκάλογλου    κι  απ΄ την  άλλη  οι  καλλιτέχνες   μας  (με  εξαιρέσεις  βεβαίως) δεν  μ΄  έχουν  συνηθίσει  σε  τέτοια  γλώσσα.  «Ψυχοπονιάρηδες», «αλληλέγγυοι»  κι  «ευαίσθητοι»  το  παίζουν  οι  περισσότεροι,   ως  κανονικοί  γλειψηματίες  του  κοινού  τους. Ακου  «αυτοκριτική» !  Ακου  «χαρά  της  δημιουργίας»!  Ακου  «αντάρτης  της  πορδής» !  Από  επαγγελματική  άποψη   βέβαια   δεν  το  βρίσκω  ιδιαίτερα  φρόνιμο, αλλά…..  καλά τα  λέει !

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ  firiki2010

….Και η λύση, ποια είναι τελικά για αυτή τη χώρα;
Αυτοκριτική και πολλή δουλειά. Υποψιάζομαι ότι παλιότερα υπήρχε μια άλλη σχέση του Έλληνα με τη δουλειά, αλλά από τη δεκαετία του ’80 και μετά με την άνοδο και το γιγάντωμα του συνδικαλισμού η δουλειά έγινε ένα αντικείμενο διαπραγμάτευσης με σκοπό να την αποφύγουμε. Ποτέ δεν έγινε κουβέντα για την ουσία της και πολύ περισσότερο τη χαρά της δουλειάς και της δημιουργίας. Και γι’ αυτό φτάσαμε σε αυτή την κρίση, που είναι το αποτέλεσμα της μη παραγωγικότητας. Της τεμπελιάς, της αδράνειας και της μαγκιάς του αντάρτη της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά, όπως έλεγα σε ένα τραγούδι του ’80. Αυτό που έλεγα τότε για κάποιους γνωστούς και φίλους που ήταν οργανωμένοι σε κομματικές νεολαίες και παρίσταναν τον Τσε Γκεβάρα με τα λεφτά του μπαμπά, έγινε σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης κοινωνίας. Αυτό εννοώ αυτοκριτική. Αν δεν κοιτάξουμε στον καθρέφτη και δεν δούμε το κωλόπαιδο που έμαθε να του χαρίζονται όλα κι αυτό να παριστάνει τον αντάρτη και να βρίζει τους πάντες, δεν βλέπω προοπτική για τίποτα καλό. Αν δεν ενηλικιωθεί αυτό το κωλόπαιδο…….

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

23 Responses to Δυο κουβέντες απο τον Νικο Πορτοκάλογλου

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Αλήθεια που έχει εργασθεί ο κ. Πορτοκάλογλου;
    Ποια σχέση έχει με τη δουλειά για την οποία δίνει οδηγίες;
    Ένας άνθρωπος που ευτύχησε να μπορεί να ζει με το χόμπι του, θα δώσει οδηγίες για τη ποσότητα της δουλειάς μας. Κάτι σαν τους γερμανούς μου κάνει που από την αρχή της κρίσης μας είχαν κατατάξει στους τεμπέληδες. Και ήρθαν βέβαια και τα στατιστικά και αποδεικνύεται ότι δουλεύουμε πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς.
    Και εν τέλη κ Πορτοκάλογλου δεν έχετε ακούσει τίποτα για την ανεργία στον τόπο μας. Δηλαδή αν θέλει ένας νέος να δουλέψει ποσά περιθώρια έχει; Εκτός βέβαια αν θεωρείται δουλειά την ενασχόληση με τη μουσική. Οι περισσότεροι έλληνες τραγουδούσαν όλη μέρα όμως δεν τους πλήρωνε κανένας. Τώρα είναι αλήθεια ότι δεν τραγουδούν πλέον άρα δεν δουλεύουν κατά Πορτοκάλογλου.

  2. Ο/Η minority opinion λέει:

    «Και ήρθαν βέβαια και τα στατιστικά και αποδεικνύεται ότι δουλεύουμε πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς»

    Τα στατιστικά στα οποία αναφέρεσθε στηρίχθηκαν πάνω στις (κυριολεκτικά απίστευτες) υπερωρίες που πλήρωνε μέχρι τώρα το ελληνικό δημόσιο (δυστυχώς δεν είναι αστείο).
    Σύμφωνα λοιπόν με την ΕΣΥ οι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα μας (τουλάχιστον μέχρι το 2010) δούλευαν κατα μέσο όρο πάνω απο 50 ώρες την εβδομάδα.
    Με τον τρόπο αυτό βρεθήκαμε πρώτοι σε εργατικότητα σε όλη την ευρώπη. Ίσως και στον Πλανήτη. Πιθανόν πάνω και απο το Μπάγκλαντές.
    Τουλάχιστον για όσους είναι τόσο αγνοί που δεν επιτρέπουν στο μυαλό τους να παρασυρθεί σε πονηρές σκέψεις.
    Ενδεχομένως να είμαστε πρώτοι και σε παραγωγικότητα, αν πιστέψουμε τα στοιχεία που κατασκεύαζε (και πιθανόν να εξακολουθεί να κατασκευάζει και σήμερα) με τόση άνεση και ‘αφέλεια’ το ΕΣΥ.
    Όσο για τον Πορτοκάλογλου και την δραστηριότητά του, αν δεν πήρε μέρος στην συστηματική λεηλασία του δημοσίου χρήματος που οργανώνεταιι κάθε καλοκαίρι απο τους δήμους τα τελευταία 30 χρόνια (πολιτιστικοί Αύγουστοι κλπ), δεν νομίζω ότι αφορά κανέναν άλλον, εκτός από τον ίδιο.
    Εκτός κι αν δεν σας αρέσει η μουσική του (άποψη με την οποία και εγώ συμφωνώ), οπότε αντί να ασχολούμαστε με την ουσία των απόψεων του, μπορούμε να του ρίξουμε μια γιούχα και να κλείσουμε την παράσταση.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Πραγματικά δεν ξέρω την πηγή των στατιστικών στοιχείων. Έγιναν κάποιες γενικές αναφορές στα ΜΜΕ για τη εργασία στον τόπο μας και επειδή βρίσκομαι στο χώρο της βιοτεχνίας και γνωρίζω τις ώρες εργασίας θεώρησα ότι έχουν βάση τα στατιστικά.
      Για το δημόσιο που λες, απ ότι ξέρω, οι «υπερωρίες» έχουν τελειώσει από καιρό. Αν τα στοιχεία είναι πρόσφατα τότε δεν έχει βάση η παρατήρησή σου.

      Το θέμα με τον Πορτοκάλογλου δεν είναι καλλιτεχνικό αλλά δεν ανέχομαι να κάνουν υποδείξεις άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή τους.

      • Ο/Η minority opinion λέει:

        Τα στοιχεία αφορούν την πριν το 2010 περίοδο και στηρίζονται κυρίως στις επίσημες αργίες και τις δηλωμένες και πληρωμένες υπερωρίες.
        Να είσθε σίγουρος ότι οι δικές σας και οι δικές μου υπερωρίες ούτε δηλώθηκαν και κατα πάσα πιθανότητα ούτε πληρώθηκαν, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση).
        Η παραγωγή καλλιτεχνικού έργου για το οποίο υπάρχουν εθελοντές καταναλωτές διατεθειμένοι να πληρώσουν για το έργο αυτό (σε αντιδιαστολή με τις ‘επιχορηγήσεις’ προς ημετέρους), είναι όχι μόνο αξιοπρεπής εργασία, όχι μόνο πολύτιμη για όσους την καταναλώνουν γιατί κάνει τη ζωή τους καλύτερη, αλλά ίσως-ίσως και λόγος για λίγο ανθρώπινο φθόνο απο όσους δεν έχουν καταφέρει να αγαπήσουν την δουλειά τους. Οπως άλλωστε λέει κάπου και ο καλλιτέχνης για τον οποίο συζητάμε.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Eίμαι κάπως επιφυλακτικός απέναντι σε στατιστικά στοιχεία που αντιβαίνουν στις προσωπικές μου (και όχι μόνο) εμπειρίες και ταυτόχρονα δεν συνοδεύονται από κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είσαι πίσω από το γκισέ πχ 8 ώρες. Σημαίνει υποχρεωτικά ότι εργάζεσαι; Δεν έχεις παρακολουθήσει ποτέ το θέαμα » ένας σκάβει μια τρύπα και πέντε γυρω-γύρω παρακολουθούν»;; Πως μπορεί να είμαστε τόσο σκληρά εργαζόμενοι και να έχουμε τόσους συνταξιούχους σε μικρές ηλικίες;;; Δεν έχεις ποτέ συναναστραφεί με ανθρώπους (πολλούς ανθρώπους) που από τα λεγόμενα τους και μόνο προκύπτει ότι στη δουλειά τους κοροϊδεύουν την κοινωνία;;; Οχι δεν είμαστε από τους σκληρότερα εργαζομενους και δεν το βρίσκω πολύ αφύσικο από τη στιγμή που (μεταξύ άλλων αιτιών) δεν υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου.
        «…Ένας άνθρωπος που ευτύχησε να μπορεί να ζει με το χόμπι του» , «…άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια ώρα στη ζωή τους…», δεν ξέρω αλλά έτσι που το έθεσες εμένα το μυαλό μου πήγε κατ΄ ευθείαν ατον κ Σαμαρά , τον κ Τσίπρα και πολλές-πολλές άλλες περιπτώσεις.
        Μην υποτιμάς τόσο τους καλλιτεχνες και τη δουλειά τους. Δεν είναι πάντα εύκολη, δεν είναι πάντα προσοδοφόρα και κάνει τη ζωή μας λίγο πιο όμορφη. Κι ελπίζω ότι είσαι εξ ίσου αυστηρός μαζί τους και όταν σε αντίθεση με τον «ανάλγητο» κ Πορτοκάλογλου περιφέρουν δεξιά κι αριστερά την «ευαιεθησία» και την «αριστεροσύνη» τους.
        Μ΄ αυτά και μ΄ εκείνα τον καθρέφτη μας τον ξεχάσαμε…..

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Να διευκρινίσω ότι δεν έχω ένσταση για την καλλιτεχνική δημιουργία του κ. Πορτοκάλογλου και κάθε Πορτοκάλογλου. Ίσα-ίσα συμφωνώ ότι ομορφαίνουν την ζωή μας. Η ένσταση βρίσκεται στις υποδείξεις για το πώς πρέπει να δουλεύουμε από κάποιον που δεν έχει κτυπήσει κάρτα στη ζωή του.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer , το ότι δεν κτύπησε κάρτα στη ζωή του δεν τον καθιστά πολίτη β΄ κατηγορίας ((ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΚΤΥΠΗΣΑΝ ΚΑΡΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ) ούτε λιγότερο αρμόδιο απ΄ όλους εμάς που λέμε «το κοντό μας και το μακρύ μας» διαδικτυακά. Το θέμα είναι ΤΙ λέει ! Κι αν έχει δίκιο .

  3. Ο/Η Κ. λέει:

    Η σημερινή,λοιπόν,κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν οφείλεται στη βαθιά κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας,στην στρατηγική μετακύλισης των συνεπειών της στα λαικά στρώματα κλπ αλλά στο γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα »δεν ήταν εξίσου παραγωγικοί,εργατικοί»!Αυτή η άκρως επικίνδυνη κατασκευή που διαδίδεται σε συστηματική βάση πέρα από το γεγονός ότι καταρρίπτεται από τα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματικότητα ( σε συνθήκες ύφεσης ή κρίσης βρίσκονται,βρέθηκαν ή αναμένεται να βρεθούν και τα υπόλοιπα καπιταλιστικά κράτη,ακόμα και οι ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες ιδίως στην ΕΕ,η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε κατακόρυφα στην Ελλάδα την τελευταία τουλάχιστον εικοσαετία,το παραγώμενο ΑΕΠ στην περίοδο 1990-2007 αυξήθηκε κατά περίπου 6 φορές,οι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας για σειρά ετών ήταν αρκετά μεγαλύτεροι του αντίστοιχου μέσου όρου των κρατών-μελών της ΕΕ,τα εταιρικά συνολικά κέρδη μεγάλων ανώνυμων εταιριών αυξήθηκαν κατά 45 περίπου φορές.Το εγχώριο μονοπωλιακό κεφάλαιο κατά την ίδια περίοδο προχώρησε σε σειρά επενδύσεων τόσο εντός της χώρας όσο όμως και σε κράτη της Βαλκανικής,καταλαμβάνοντας για αρκετά χρόνια πολύ σημαντικές θέσεις των αντίστοιχων αγορών.Προφανώς υπήρξε αύξηση του συνολικά παραγώμενου πλούτου από την εργασία των εργαζόμενων.Μόλις πριν λίγες ώρες δημοσιεύτηκαν τα σχετικά ευρήματα της έκθεσης του ΟΟΣΑ σε επειβεβαίωση αντίστοιχων ευρημάτων προηγούμενων ετών.Υπολογίζεται ότι μέχρι και πριν λίγα χρόνια το ποσοστό των υπεραπασχολούμενων εργαζόμενων,όσων δηλαδή εργάζονταν περισσότερες ώρες από το συμβατικό ωράριο των οκτώ ωρών,έφτανε το 23% κ.ά.) αποδεικνύει και το βάθος των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος και κατ’επέκταση το μέγεθος της οπισθοδρόμησης.Αντί δηλαδή η σημαντική πρόοδος στον τεχνολογικό τομέα και στην αναβάθμιση των μέσων παραγωγής να οδηγεί σε σταδιακή μείωση του απαιτούμενου εργάσιμου χρόνου και αντίστοιχη διεύρυνση του ελεύθερου χρόνου,σε συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση-ανάλογα και με την εκάστοτε φάση της οικονομίας-του »εφεδρικού στρατού» των ανέργων αλλά και την πολύ σημαντική εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας για τους εργαζόμενους.Ο λόγος είναι προφανής.Και δεν μπορεί να είναι άλλος από την όλο και μεγαλύτερη ανάγκη των κεφαλαιοκρατών για μεγιστοποίηση της κερδοφορίας,άρα από την ανάγκη της σε μεγαλύτερο βαθμό εκμετάλλευσης της παρεχόμενης εργασίας.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Όταν χρησιμοποιείς στατιστικά να είσαι προσεκτικός στις αιτίες και τα συμπεράσματα.
      Μη κάνει το λάθος του ΜΟ. Όταν εσύ έχεις 9900 ευρω και γω 100 τότε ο ΜΟ είναι 5000. Τι σχέση έχω εγώ με τις 5000.
      Τέτοιες στατιστικές προσεγγίσεις είναι για τους ανεγκέφαλους.

      • Ο/Η Κ. λέει:

        Δεν αντιλαμβάνομαι την ένσταση.Το μόνο στοιχείο που αναφέρεται ως μέσος όρος αφορά τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας κατά τα προηγούμενα χρόνια συγκριτικά με τους αντίστοιχους των λοιπών κρατών μελών.Αυτό ακριβώς το στοιχείο αξιοποιούσαν τα κυρίαρχα (τότε) αστικά κόμματα στην προσπάθειά τους να αναδείξουν τα »θετικά» αποτελέσματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

      • Ο/Η Dyer λέει:


        Το ΑΕΠ δεν αυξήθηκε 6 φορές τα τελευταία 20 χρόνια! Όπως και τα άλλα για τα κέρδη των ΑΕ είναι εκτός πραγματικότητας.
        Αύξηση του ΑΕΠ υπήρχε τα χρόνια πριν τη κρίση, όχι όμως από την αύξηση της παραγωγής (η παραγωγή συρρικνώθηκε) για να αποδοθεί στην υπερεκμετάλλευση της εργασίας.

    • Ο/Η minority opinion λέει:

      «…στη βαθιά κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας…»

      Αν κατάλαβα καλά, η χρεοκοπία των κρατικών οικονομικών (Κρίση Κρατικού Χρέους) που παρασύρει μαζί της και την ιδιωτική οικονομία, αποτελεί κατα τη γνώμη σας καπιταλιστικό πρόβλημα.
      Ενδιαφέρουσα άποψη, αρκεί αποδεκτεί κάποιος ότι το ύψος των κρατικών δαπανών (και της αντίστοιχης αφαίμαξης πόρων απο την ιδιωτική οικονομία και τις επενδύσεις) και των αντίστοιχων κρατικών ελλειμμάτων, δείχνουν και τον βαθμό της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης μιας οικονομίας και όχι τον βαθμό επικράτησης της σοσιαλιστικής φιλοσοφίας του πλιάτσικου των πραγματικών εργαζομένων του ιδιωτικό τομέα, απο την παρασιτική τάξη που θεωρεί ότι ψηφίζοντας έξυπνα μπορεί να αποφεύγει την βαρετή ανθρώπινη δραστηριότητα της εργασίας.

      Λαμβάνοντας υπόψιν τις απόψεις σας σχετικά με την εκμετάλλευση, τους εκμεταλλευτές, τους εκμεταλλευομένους κλπ φαντάζομαι ότι θεωρείτε το 1.500.000 συμπολιτών μας που έχουν απαλλαγεί απο την εκμετάλλευση σαν ένα καλό πρώτο βήμα μέχρι την οριστική απαλλαγή από την εμετάλλευση που αντιπροσωπεύει το μελοντικό 100% ανεργίας, στο οποίο στοχεύουν, άμεσα ή έμμεσα, σχεδόν όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα

      • Ο/Η Κ. λέει:

        Προφανώς επιχειρείτε να προσαρμόσετε την οπτική του προηγούμενου σχολίου στις δικές σας αντιλήψεις.Δεν εξέφρασα μόνο την προσωπική μου γνώμη.Πράγματι,πρόκειται για (κυκλική) κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας,δηλαδή ειδικότερα για κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης.Δεν έχει ο χαρακτήρα κρίσης »χρέους» ή »κρατικού χρέους» ούτε οφείλεται σε ορισμένες »δυσλειτουργίες» ή μορφές διαχείρισης του συστήματος,αλλά σχετίζεται με την ίδια τη φύση του σχηματισμού,είναι αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του.Αν θυμόσαστε,την αρχική περίοδο της εκδήλωσης της κρίσης παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους σε αρκετά κράτη-μέλη,με έκτακτα χαρακτηριστικά (απότομη αύξηση κλπ).Αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς δεν είναι τόσο το ύψος του χρέους ως απόλυτο μέγεθος αλλά κυρίως ο λόγος προς το παραγόμενο ΑΕΠ του εκάστοτε κράτους,δηλαδή η μείωση του παραγόμενου προϊόντος.Άρα,το υψηλό δημόσιο χρέος δεν είναι η αιτία αλλά η συνέπεια (μια από όλες) της καπιταλιστικής κρίσης.Στα πλαίσια αυτά μεταξύ άλλων,η κυρίαρχη αντίληψη σκόπιμα εμμένει στο διαχωρισμό ανάμεσα στον λεγόμενο »ιδιωτικό» και »δημόσιο» τομέα της οικονομίας κλπ.Κυρίως για να προβάλλει μια υποτιθέμενη »αντίθεση» μεταξύ τους.Που τέτοια δεν υφίσταται.Και ποιοι είναι οι λόγοι που οδήγησαν στην υπερβολική διεύρυνση των κρατικών χρεών;Είναι η φιλομονοπωλιακή πολιτική,με τις »αναπτυξιακές επιλογές»,την αθρόα χρηματοδότηση των μονοπωλιακών ομίλων είτε άμεσα είτε με έμμεσο τρόπο (κυρίως μέσω των πολιτικών ενίσχυσης του »τραπεζικών συστήματος» και της συνεχούς μείωσης των συντελεστών φορολόγησης επί των κερδών),από τις υπέρογκες δαπάνες που καταβλήθηκαν για την αγορά εξοπλιστικών προγραμμάτων-στην περίπτωση της Ελλάδας-κλπ.
        Χρησιμοποιήσατε ίσως τον πιο κατάλληλο όρο αλλά για ένα άλλο »τμήμα» της κοινωνίας.Έτσι,υπάρχει παρασιτική τάξη και αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη των κεφαλαιοκρατών που δεν είναι σε θέση να προσφέρει τίποτα στην διαδικασία της παραγωγής.
        Όσον αφορά τη θέση των ανέργων.Όχι μόνο δεν έχουν απαλλαγεί αλλά βρίσκονται προφανώς στην πιο δύσκολη θέση.Σε αντίθεση με το σοσιαλιστικό σύστημα που αντιμετώπισε το πρόβλημα της ανεργίας ως και την οριστική του εξάλειψη,ο καπιταλισμός ούτε επιδιώκει (αφού είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός μικρότερου ή μεγαλύτερου ποσοστού ανέργων προκειμένου να μειώνονται οι απαιτήσεις των ήδη εργαζόμενων και να αξιοποιείται ως απειλή για τους δεύτερους,αλλά και προκειμένου να επιτευχθεί όσο το δυνατόν η βαθύτερη εντατικοποίηση της εργασίας) ούτε όμως και έχει τη δυνατότητα να »αντιμετωπίσει» την ανεργία.Είναι σαφές ποιες θα είναι οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των εργαζόμενων για όλα τα επόμενα χρόνια-περίοδος που εκτείνεται αρκετά μετά την ολοκλήρωση της φάσης της κρίσης.Προδιαγράφεται,λοιπόν,(για όσους ακόμα δεν συγκαταλέγονται στους πάρα πολλούς που ήδη βιώνουν ανάλογες συνθήκες)κατάργηση κάθε έννοιας μόνιμης και σταθερής εργασίας,πολύ συχνή εναλλαγή ανάμεσα σε διαστήματα εργασίας και ανεργίας.Για όσους θα είναι άνεργοι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη περιγραφή των συνεπειών.Για όσους εργάζονται,αυτοί θα παρέχουν την όποια εργασία χωρίς κανένα ουσιαστικό εργασιακό δικαίωμα,χωρίς κοινωνικοασφαλιστική κάλυψη,χωρίς προστασία από ισχύουσες ΣΣΕ,με πολύ χαμηλές αποδοχές.

  4. Ο/Η minority opinion λέει:

    Αντιλαμβάνομαι την άποψή σας με την βασική διαπίστωση της οποίας δυστυχώς διαφωνώ.

    Η παρούσα κρίση είναι κρίση κρατικού χρέους. Τα κράτη έχουν σωρεύσει υπέρογκα χρέη που δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετηθούν από την φορολογία του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα. Για την εξυπηρέτηση των αναγκών του δημοσίου (τρέχοντα ελλείμματα + εξυπηρέτηση παλαιών χρεών), ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει πρόσβαση στους αναγκαίους πόρους για ανάπτυξη και απασχόληση, γιατί όλοι οι πόροι απορροφούνται σαν σφουγγάρι από το δημόσιο.
    Η κρίση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στην προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων να εξαγοράσουν τα μπλοκ των ψηφοφόρων (ΔΥ, αγρότες, επαγγελματίες κλπ) που μπορούν να τους εξασφαλίσουν την παραμονή και την νομή της εξουσίας.
    Για όλους τους υπόλοιπους΄, άνεργους ή μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα απομένει να πληρώνουν, όσο μπορούν άλλωστε, τον λογαριασμό.
    Το δυστύχημα για τους λιγότερο εργατικούς συμπατριώτες μας, είναι ότι οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει, αποτελούν πλέον την μειοψηφία του πληθυσμού και δεν μπορούν πια να συντηρήσουν τους υπόλοιπους.
    Γι αυτό και η τελευταία πράξη κάθε σοσιαλιστικής κυβέρνησης, όποιο όνομα και να έχει, είναι η δήμευση των καταθέσεων και η απαλλοτρίωση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (πχ φορολογία) των ακινήτων, μέσω της οποίας παρατείνουν κατά τι το υπάρχον καθεστώς.
    Όπως άλλωστε είναι γνωστό από όλα τα ουτοπικά σοσιαλιστικά πειράματα του 20ου αιώνα, ο σοσιαλισμός τελειώνει μόλις τελειώσουν τα λεφτά των άλλων (ή το χαρτί τουαλέτας).

    • Ο/Η Κ. λέει:

      Αναμφισβήτητα η κρίση οφείλεται στη φύση της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας (ιστορικά η πρώτη αξιοσημείωτη καταγράφηκε το 1825)Οι κάθε λογής διαδόσεις περί του »μεγέθους του ελληνικού Δημόσιου τομέα» κλπ καταρρίπτονται από τα στοιχεία τόσο της απογραφής του Υπ.Οικονομικών του 2011 όσο και από αυτά της Στατιστικής Αρχής της ΕΕ,της Eurostat (αν ενδιαφέρεστε σας παραπέμπω σε ανάλογη συζήτηση στο παρόν ιστολόγιο σε ανάρτηση στις 21/4,αν θυμάμαι καλά.Με στοιχεία που αποδεικνύουν και τα αληθινά μεγέθη και ότι το ύψος των αποδοχών των υπαλλήλων του Ελληνικού Δημοσίου δεν ξεπέρασε το αντίστοιχο αρκετών κρατών-μελών).Το κράτος,συνεπώς,δεν είναι »ουδέτερης φύσης» ούτε τίθεται εκτός του πλαισίου των δεδομένων οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων.Η κύρια αποστολή του αστικού κράτους (γιατί περί αυτού πρόκειται) είναι ακριβώς η πολύπλευρη στήριξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.Και όχι ασφαλώς η οικονομική τους »αφαίμαξη».Ανάλογες πολιτικές με αυτήν που εφαρμόζει και η ελληνική κυβέρνηση ακολουθούνται απαρέγκλιτα
      στο σύνολο των κρατών-μελών,είτε εμφανίζουν υψηλό δημόσιο χρέος είτε όχι,ανεξαρτήτως του αν έχουν προβλήματα δημοσιονομικής προσαρμογής ή αν έχουν δεσμευτεί με σειρά δανειακών συμβάσεων.Το πλαίσιο Δημοσιονομικής Προσαρμογής της ΕΕ είναι σαφές ως προς τις κατευθύνσεις του.Η αντιμετώπιση των υψηλών κρατικών χρεών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων είναι μόνο το πρόσχημα.Στην πραγματικότητα επιτυγχάνεται και συντονίζεται η εφαρμογή μιας άκρως αντιλαϊκής πολιτικής.Περιεχόμενό της είναι μια σειρά αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων και νομοθετημάτων.Σε αρκετά κράτη-μέλη είχαν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται αρκετά χρόνια πριν την εκδήλωση της κρίσης (βλ.μορφές ελαστικής απασχόλησης,περιορισμός της συλλογικής προστασίας των εργαζόμενων κλπ).Μια ακόμα απόδειξη για αυτό αποτελεί και το γεγονός ότι η ακολουθούμενη πολιτική οδηγεί σε επιδείνωση αρκετών δημοσιονομικών δεικτών.Τα φαινόμενα διαφθοράς και εξαγοράς κλπ που επισημαίνεται είναι υπαρκτά ασφαλώς.Δεν αποτελούν όμως την αιτία,είναι σύμφυτα με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
      Επειδή έγινε αναφορά,δεν πρόκειται για »ουτοπικά σοσιαλιστικά πειράματα».Η εφαρμογή των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής ήταν και υπαρκτή και έκφραση ιστορικής και κοινωνικής αναγκαιότητας.Εξάλλου πώς κάτι χαρακτηρίζεται σαν »ουτοπία» όταν για σειρά δεκαετιών υπήρξε,είχε πρακτική εφαρμογή και αποτελέσματα;Και άλλο σημαντικό θέμα θίγεται με την έμμεση αναφορά στις πρόσφατες εξελίξεις στη Βενεζουέλα-αν το αντιλαμβάνομαι σωστά.Που βέβαια παραμένει η καπιταλιστική οικονομική βάση,η κυριαρχία σημαντικών ομίλων σε κλάδους της οικονομίας.Εδώ,αντιστοιχεί απόλυτα το ιστορικό παράδειγμα της Χιλής (με παράλληλη εκ νέου επιβεβαίωση και της στρατηγικής του ΚΚΕ που υποστηρίζει ότι χωρίς νέας μορφής εξουσία και κοινωνικοποίηση του συνόλου των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής δεν μπορεί να επιτευχθεί φιλολαϊκή διέξοδος).Αν και το ζήτημα δεν εξαντλείται,απλώς τονίζω ότι εξελίσσεται προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης της Βενεζουέλας από την εγχώρια αστική τάξη και όχι μόνο με κυριότερη μορφή εκδήλωσης τη συντονισμένη δημιουργία τεχνητών ελλείψεων σε βασικά είδη κατανάλωσης (αντίστοιχη επίθεση αντιμετώπισε και η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή).Εδώ να συμπληρώσω ότι τα κυρίαρχα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ φαίνεται να »αγνόησαν» άλλες »λιγότερο» σημαντικές ειδήσεις προερχόμενες από την ίδια χώρα,όπως την πολύ πρόσφατη απόφαση της Κυβέρνησης για τροποποιήσεις στην εργατική νομοθεσία σε θετική κατεύθυνση και για την αύξηση των συντάξιμων αποδοχών.
      *Για την πολιτική υπερφορολόγησης επί των ακινήτων που αναφέρατε και γενικότερα την επιχειρούμενη επίθεση σε βάρος των συμφερόντων (και) μικροιδιοκτητών,αυτοαπασχολούμενων κοκ όχι απλά δεν πρόκειται περί κάποιας »σοσιαλιστικής» κατεύθυνσης πολιτική,αλλά για υλοποίηση του σχεδιασμού που βασίζεται σε ανάγκες του εγχώριου κεφαλαίου.Επειδή ακριβώς στην ελληνική οικονομία παρατηρείται η ιδιαιτερότητα-ιδίως σε σύγκριση με άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ-να διατηρείται σε κάποιο βαθμό η μικρή ιδιοκτησία-και συνεπώς και η χαμηλή συγκέντρωση-στους τομείς της ακίνητης περιουσίας,της αγροτικής γης και σε ορισμένους κλάδους επιχειρήσεων το λιανικού εμπορίου,βασικό τμήμα της φιλομονοπωλιακής στρατηγικής-προκειμένου να εξευρεθούν νέα πεδία επένδυσης συσσωρευμένων κεφαλαίων-είναι η επίτευξη με πιο γρήγορους ρυθμούς του αναγκαίου βαθμού συγκέντρωσης.Και πάλι η επίκληση των λόγων της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι καθαρά προσχηματική.
      Επομένως,εδώ δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ούτε μια »εθνικού χαρακτήρα» κρίση ούτε μια κατάσταση με »έκτακτα χαρακτηριστικά».

  5. Ο/Η Κ. λέει:

    @Dyer
    Ακόμα πιο συγκεκριμένα.λοιπόν,και για την περίοδο 1990-2007:Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.Το 1990 – σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» – τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχθεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ. Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ.
    Σε αυτά προσθέτω και τα πολλά δισεκατομμύρια που ενώ παρήχθησαν από εργαζόμενους στην Ελλάδα αποταμιεύθηκαν ή επενδύθηκαν στην αλλοδαπή (σχετική έρευνα του περιοδικού »Spiegel» έκανε λόγο για συνολικές καταθέσεις ύψους 600δισ.Στη συνέχεια,αναφέρθηκε το-επίσης υπέρογκο-ποσό των 300δισ).
    Δεν είναι η πρώτη φορά που λέγεται ότι στην Ελλάδα έχει »σταματήσει» κάθε παραγωγική διαδικασία (ή όπως χυδαία ορισμένοι αναφέρουν πως »δεν παράγεται τίποτα»).Προφανώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.Και όποιος αρχίζει να σκέφτεται βάσει αυτής της »λογικής» καταλήγει σε αντιφάσεις.
    »Αύξηση του ΑΕΠ υπήρχε τα χρόνια πριν τη κρίση, όχι όμως από την αύξηση της παραγωγής (η παραγωγή συρρικνώθηκε) για να αποδοθεί στην υπερεκμετάλλευση της εργασίας.»Μην προσπαθήσεις καν να δικαιολογήσεις αυτήν την άποψη.΄Και αύξηση της παραγωγής και της παραγωγικότητας υπήρξε και αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.Και λόγω της χρήσης πολύ αναβαθμισμένων τεχνολογικών μέσων που οδήγησαν σε μεγέθυνση της παραγωγής (άρα και αύξηση της αποσπώμενης σχετικής υπεραξίας) από τη μία ενώ από την άλλη το διαθέσιμο πραγματικό εισόδημα-παρά τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις-παρέμεινε στα ίδια επίπεδα ή και μειώθηκε.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      @K
      Για να δούμε λοιπόν τι σημαίνει το ότι το 1990 είχαμε ΑΕΠ 38 και το 2007 208.
      Σημαίνει ότι σε 17 χρόνια υπερπενταπλασιάσθηκε το ΑΕΠ δηλαδή μέση αύξηση ανά έτος 11%!!!!
      Αυτά δεν γίνονται ούτε στην Κίνα.
      Παμε τώρα στα κέρδη των ΑΕ – ΕΠΕ. Αν κατ’ αρχήν δεν αναφέρει στον αριθμό των επιχειρήσεων που αναφέρεσαι και έτσι τα νούμερα δεν έχουν καμία αξία. Το 1990 μπορεί να είχαμε 1.000 ΑΕ-ΕΠΕ και το 2007 10.000. Επίσης δεν ξέρω αν τα ποσά που αναφέρεις τα έχεις αποπληθωρίσει. Θα μπορούσα να κάνω και άλλες παρατηρήσεις αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνεις ότι μπορεί να εντυπωσιάζουν οι αριθμοί αλλά πολλές φορές δεν λενε τίποτα.
      Την αριστερή οπτική στην οικονομία και εγώ την ασπάζομαι όμως όταν αναφερόμαστε σε στοιχεία πρέπει να το κάνουμε με προσοχή. Δεν έχει αξία ο εντυπωσιασμός όταν δεν έχει στέρεο υπόβαθρο, εύκολα κάποιος θα το καταρρίψει και τότε χάνεται η αξιοπιστία.

      • Ο/Η Κ. λέει:

        Τα προηγούμενα στοιχεία (τα οποία βέβαια δεν είναι τα μοναδικά,απλώς συγκέντρωσα μέρος τους) προκύπτουν από επίσημες στατιστικές καταγραφές ελληνικών αρχών,της ΤτΕ,του ΙΟΒΕ κλπ.Πράγματι δεν χρειάζεται η παράθεση μιας σειράς στοιχείων(υπάρχει και η θεωρητική γνώση και η πλούσια εμπειρία)-οπότε εν μέρει συμφωνώ με την άποψή σου-,ωστόσο μερικές φορές χρειάζονται για να γίνει πιο κατανοητή μια πραγματικότητα ή η ανάλυσή της.Στην παρατήρησή σου επί του δεύτερου δεδομένου,με την ένταση του βαθμού συγκέντρωσης του κεφαλαίου,το θέμα δεν είναι τόσο ο αριθμός ως σύνολο αλλά πόσες ΑΕ (κυρίως) από το σύνολό αυτό κατέχουν το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα (διότι στην επίσημη καταγραφή συμπεριλαμβάνονται σίγουρα και ΑΕ ή ΕΠΕ με το ελάχιστο επιτρεπόμενο όριο διαθέσιμου κεφαλαίου).Συμπληρώνοντας,να θυμίσω ότι η συντριπτική πλειονότητα των συνολικών ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τους Ασφαλιστικούς Οργανισμούς (βάσει των στοιχείων του Υποργείου Οικονομικών αλλά και επίσημων δηλώσεων της πολιτικής ηγεσίας) καταλογίζονται σε βάρος λίγων χιλιάδων φυσικών και νομικών προσώπων.Επίσης,σύμφωνα και με εκτίμηση του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (δημοσίευμα στις 11.5.2009),ο αριθμός των »ελληνικών συμφερόντων» εξωχώριων εταιρειών πιθανόν υπερβαίνει τις 10.000 ενώ (το κυριότερο) διακινούν σε ετήσια βάση περίπου 500 δισ. ευρώ.Βάσει στοιχείων σχετικής έκθεσης του ΣΕΒ (δημοσίευση του 2010) το ενεργητικό των 35.000 μεγαλύτερων ΑΕ και ΕΠΕ με έδρα την Ελλάδα ανήλθε το 2008 σε 400 δισ.Επειδή ούτως ή άλλως έτσι συμβαίνει στις περιόδους των καπιταλιστικών κρίσεων,σε αντίθεση με το τμήμα εκείνο (και) του εγχώριου κεφαλαίου που καταστρέφεται και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις που εμφανίζουν ζημίες και χρεοκοπούν,ένα άλλο δεν επηρεάζεται στον ίδιο βαθμό και ισχυροποιείται.Για αυτό και το 2009 το συνολικό ύψος της κερδοφορίας 166 εισηγμένων εταιριών ανακοινώθηκε στα 11,8 δισ. (ορισμένες από αυτές εξακολούθησαν να εμφανίζουν κερδοφορία και τα επόμενα έτη-μειωμένη ή και σχετική ανάκαμψη).
        Για να μην συνεχίσω,η ουσία βρίσκεται στην εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων και βάσει αντίστοιχων οικονομικών δεδομένων.Με αυτό τον τρόπο καταρρίπτονται διάφορα »επιχειρήματα» ή ιδεολογήματα,όπως ότι δεν υπήρξε ουσιαστική παραγωγή στην Ελλάδα κατά τα προηγούμενα χρόνια (σίγουρα παρατηρήθηκε καταστροφή ή σημαντική μείωση σε σημαντικούς τομείς,αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα),ότι δήθεν οι εργαζόμενοι δεν ήταν επαρκώς »παραγωγικοί»,το επιχείρημα της »υπερβολικής» κατανάλωσης κοκ.Κυρίως όμως επιβεβαιώνουν τον χαρακτήρα της κρίσης,ως κρίσης υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης,ότι όχι μόνο δεν υφίσταται »έλλειψη ρευστότητας» αλλά ότι ο πλούτος που έχει παραχθεί κατά τα προηγούμενα χρόνια-σε συνδυασμό με την ουσιαστική καθήλωση ή και μείωση του διαθέσιμου λαικού εισοδήματος-είναι τέτοιος που προκαλεί την εκδήλωση της κυκλικής κρίσης.
        *Όσον αφορά το στοιχείο της εξέλιξης του ΑΕΠ,άλλη πηγή αναφέρει,βάσει στοιχείων Eurostat και Ευρωπαικής Επιτροπής το μέγεθος του ΑΕΠ το 1990 στα 43,4 δισ. και το 2007 στα 223,2 δισ. (με το μέγιστο να καταγράφεται το επόμενο έτος,το 2008 στα 233,2 δισ.)Δεν γνωρίζω ακριβώς τις μεθόδους υπολογισμού,πάντως μια λογική εξήγηση είναι ότι ο συντελεστής μεταβολής του ΑΕΠ (θετικός ή αρνητικός) έχει άλλη επίδραση ανάλογα του μεγέθους (π.χ. ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης 3% επί συγκεκριμένου μεγέθους σημαίνει ότι το επόμενο έτος αν ο συντελεστής διατηρηθεί περίπου ο ίδιος θα υπολογιστεί σε μεγαλύτερο πόσο οπότε θα προστεθεί συγκριτικά μεγαλύτερο απόλυτο μέγεθος κοκ).
        *Δεν νομίζω ότι μπορούν να αμφισβητηθούν εύκολα τα παραπάνω στατιστικά δεδομένα.Σίγουρα από τη στιγμή που οι »ελληνικών συμφερόντων» μονοπωλιακοί όμιλοι σε αρκετούς κλάδους (π.χ. εφοπλιστικό κεφάλαιο,ισχυρότατη επιρροή στις βαλκανικές χώρες κλπ) κατέχουν πολύ σημαντικά μερίδια θα υπήρξε αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού.

      • Ο/Η Dyer λέει:


        Επανέρχομαι σύντομα για το ΑΕΠ.
        Αν η ανάπτυξη ήταν κατά μέσο όρο 3% ανά έτος για 17 χρόνια το ΑΕΠ θα ήταν 1,6 φορές του αρχικού, με 4% θα ήταν το 1,9 του αρχικού. Το 11% που σου ανέφερα έχει υπολογιστεί με ανατοκισμό, οπότε καταλαβαίνεις ότι τα ποσά του ΑΕΠ που αναφέρεις δεν έχουν νόημα ξεκομμένα χωρίς για παράδειγμα να έχουν αποπληθωριστεί.
        Σχετικά με τα άλλα στοιχεία που αναφέρει για την συμπεριφορά του μεγάλου κεφαλαίου στον τόπο μας και τη συστηματική νομότυπη φοροδιαφυγή με την οποία λειτουργεί έχουμε πει κατά καιρούς πολλά. Προφανώς αν το κεφαλαίο δεν είχε αυτή την συμπεριφορά και έδειχνε περισσότερη κοινωνική ευαισθησία (μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού) δεν θα το είχαμε αποκηρύξει. Όμως αυτή είναι η φύση του. Το ζήτημα είναι το τι μοντέλο προτείνεις για την αντικατάσταση αυτού του νεοφιλελεύθερου που ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες. Προφανώς η επιστροφή σε άλλα αποτυχημένα, τύπου υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν είναι λογικό να τα επιθυμούμαι.

        Firiki2010 κάναμε τη ανάρτηση άνω κάτω.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Το πάγιο ερώτημα Dyer για κάποιον σαν κι εσένα που δηλώνει ότι έχει αποκηρύξει το κεφάλαιο, είναι ποια εναλλακτική «αριστερή» πολιτική υπάρχει πέραν του σοβιετικού μοντέλου που με τόσο ενθουσιασμό υποστηρίζει ο Κ. Να σου θυμίσω όταν ο Φιντέλ Κάστρο κατέλαβε την εξουσία και ο Τσε Γκεβάρα ανέλαβε υπουργός βιομηχανίας, ακολούθησε αυταρχικότατη, συγκεντρωτικότατη και σταλινικότατη πολιτική, γεγονός καθόλου τυχαίο αφού άλλη «αριστερή» λύση δεν υπήρχε.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Νίκο δεν υπάρχουν μόνο δυο λύσεις και τις περισσότερες φορές η ουσία μπορεί να βρίσκεται στις λεπτομέρειες.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Δεν σε κατάλαβα Dyer, σε τι είδους λεπτομέρειες αναφέρεσαι;

  6. Ο/Η Κ. λέει:

    @Dyer
    Kατά την προσωπική μου γνώμη,νομίζω ότι θίγουμε την ουσία,χωρίς να απομακρυνόμαστε από το περιεχόμενο της ανάρτησης (εφόσον και η άλλη »πλευρά» έθεσε άμεσα το ζήτημα της παραγωγικότητας,ένα ακόμα ιδεολόγημα περί εργαζόμενων »μη παραγωγικών» και κατ’ επέκταση »υπεύθυνων» αλλά και για την »ανυπαρξία πλούτου ή δυνατοτήτων).
    Για την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος,τη θετική αποτίμησή του,την κατάρριψη των »επιχειρημάτων» περί »αναποτελεσματικότητας,εγκλημάτων,πειραματισμού» κλπ έχω ήδη τοποθετηθεί σε προηγούμενες συζητήσεις μας (τόσο για το τι προσέφερε η σοσιαλιστική οικοδόμηση όσο και για το γιατί η επικράτηση της αντεπανάστασης δεν ήταν οριστική).
    Μια σειρά παραγόντων (όπως η συστηματική προπαγάνδιση,η δράση του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δυνάμεων,η άμεση ανάγκη για επίλυση πιεστικών προβλημάτων των λαϊκών στρωμάτων) αλλά και οι αστικού περιεχομένου προσεγγίσεις-ιδίως αυτή για την πλήρη αποσύνδεση της πολιτικής από τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες και σχέσεις,από την οικονομία-πράγματι οδηγούν ένα πολύ σημαντικό τμήμα των εργαζόμενων (ενδεχομένως να είναι και πλειοψηφικό) να θεωρεί ότι η ευθύνη,η αιτία για τη σημερινή κατάσταση δεν εντοπίζεται στον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής αλλά στο λεγόμενο σαν »νεοφιλελεύθερο μοντέλο» ή σε άλλες επιμέρους τριτεύουσας σημασίας πτυχές κλπ.Μια πεποίθηση που είναι εξαιρετικά χρήσιμη για την εξουσία του κεφαλαίου εφόσον σαφώς δεν απειλεί την απρόσκοπτη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και της καπιταλιστικής παραγωγής,ενώ ταυτόχρονα στα ίδια ή και άλλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων καλλιεργείται η στρεβλή αντίληψη ότι οι συνθήκες θα »βελτιωθούν μελλοντικά»,ότι δεν απαιτούνται »ριζικές λύσεις» ή ότι θα ζήσουν εκ νέου όπως και τις προηγούμενες δύο δεκαετίες.
    Ο λεγόμενος »νεοφιλελευθερισμός» (αλλιώς και ως πολιτική »δημοσιονομικού περιορισμού»,περιοριστική πολιτική κλπ) δεν είναι τίποτα άλλο από μια μορφή διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος.Δεν έχει αυτοτέλεια.Δεν ακολουθείται λόγω κάποιων »σφαλμάτων» ή κάποιων »ιδεολογικών εμμονών».Πρόκειται για συνειδητή εφαρμογή μιας μορφής διαχείρισης η οποία επιβάλλεται από τις ανάγκες της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής,από την οικονομική βάση.Για αυτό και δεν προέκυψε τυχαία η επιλογή της και η εφαρμογή της τις τελευταίες δεκαετίες ακόμα και από κόμματα που σε επίπεδο ιδεολογικής αναφοράς κατατάσσονταν στη λεγόμενη »κεντροαριστερά».Όπως αντίστοιχες ανάγκες εξυπηρέτησε και η άλλη μορφή καπιταλιστικής διαχείρισης,η αποκαλούμενη κευνσιανή (κυρίως τις πρώτες δεκαετίες μετά τη λήξη του Β’ΠΠ).
    Στη σημερινή φάση αυτή η μορφή διαχείρισης είναι η αναγκαία.Αλλά σίγουρα και για τα επόμενα χρόνια.Διαφορετικά οι μονοπωλιακοί όμιλοι στην ΕΕ δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τόσο τις συνθήκες οξύτατου ανταγωνισμού με μονοπώλια (κυρίως από τις αναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες) όσο και νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας (από τη στιγμή μάλιστα που η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα και τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων είναι μέτρο αναγκαίας φύσης για την ανάσχεση του νόμου της τάσης πτώσης του ποσοστού κέρδους).Δεν είναι συνεπώς »παθολογία» στον καπιταλισμό ή στρέβλωση η εμφάνιση περιοδικά κρίσεων,η σφοδρή αντιλαϊκή πολιτική αλλά αναμενόμενη και αναγκαία εξέλιξη από την πλευρά των συμφερόντων του κεφαλαίου.
    Αφού και εσύ αποδέχεσαι την εκμεταλλευτική φύση αυτών των σχέσεων παραγωγής και του κεφαλαίου-και σε αυτό φυσικά θα συμφωνήσω-με ποιον τρόπο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα θα έρθει σε »σύγκρουση» με τα εγγενή χαρακτηριστικά του;
    Και μάλιστα η εμπειρία αποδεικνύει τα σχετικά συμπεράσματα.Ίσως στο πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι αποτελέσματα προκύπτουν όταν δεν επιβάλλεται η ριζική πολιτική λύση υπέρ του Σοσιαλισμού μέσω επαναστατικών διαδικασιών,όταν δεν καταργούνται συνολικά οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής-αυτό της Χιλής-προστέθηκε πολύ πρόσφατα η κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Βενεζουέλα.Χωρίς μάλιστα να μπορεί να γίνει και η σύγκριση με την Ελλάδα (καθώς εκεί οι αντικειμενικές δυνατότητες για οριοθετημένες παραχωρήσεις εκ μέρους του κεφαλαίου είναι ακόμα υπαρκτές,η κυβέρνηση προέβη σε πολιτική μερικής ρήξης).Τα περιθώρια απόσπασης κατακτήσεων-άρα και βελτίωσης των όρων διαβίωσης-έχουν ελαχιστοποιηθεί αντικειμενικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s