…. και μας έμεινε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Την  χώρα  λοιπόν  θα  κυβερνήσει  πλέον  η  «Μεγάλη Συμμαχία»  Με  δεδομένο  όμως  ότι  οι    σύμμαχοι  μίκρυναν  πολύ  η  «συμμαχία»  μόνο  μεγάλη  δεν  είναι. Μόλις  153  βουλευτές!  Το  πρώτο  ερώτημα  είναι :  Φτάνουν;  Η  χώρα  κυβερνήθηκε  και  με  λιγότερους  και  ας  μην  ξεχνάμε  το   φαινομενικά   παράδοξο:  όσο  λιγότερο  ισχυρή  κοινοβουλευτικά  είναι  μια  κυβέρνηση  τόσο  δυσκολότερες  γίνονται  οι  αποχωρήσεις. Αλλο  να  αποχωρείς  ως  ο  βουλευτής  Νο 167   και  άλλο  ως   Νο 151  που  η  αποχώρηση  σου  ρίχνει  κυβέρνηση.  Εξ  άλλου    πέραν  των  153  υπάρχουν  και  αρκετοί  άλλοι  που  προ  του  κινδύνου  να  συρθεί  η  χώρα  σε  εκλογές  θα  έβαζαν  πλάτη    για  να  επιβιώσει  η  κυβέρνηση. Το  153  μόνο  του  λοιπόν  δεν  είναι  πρόβλημα.

Το  θέμα   είναι  το  πως  θα  λειτουργήσει  η  καινούργια  κυβέρνηση   και  το  κατά  πόσο  η  συμμετοχή  σε  αυτή  και  πολιτικών  προσώπων  από  το  ΠΑΣΟΚ  1.   θα  βελτιώσει   την  αποτελεσματικότητα  της  και  2.  θα  κάνει  περισσότερο  αποφασιστική    την  υπεράσπιση  των  πολιτικών  της.  Οφείλω  να  ομολογήσω   ότι δίνω  τεράστια  σημασία  στο  (2)  γιατί  μέχρι  σήμερα    τις  πολιτικές  τις  υπερασπιζόταν   η  ΝΔ    με  την  διακριτική (ενίοτε  «πολύ  διακριτική»-  «παρα πολύ  διακριτική»)  στήριξη  των  δύο  εταίρων.

Τεράστια  σημασία  έχει  όμως  και  το  πως  θα  λειτουργήσει  η  συγκυβέρνηση  αυτή  ΝΔ- ΠΑΣΟΚ     και  στο  εσωτερικό  των  κομμάτων ,   αλλά  και  πως  θα  επηρεάσει  τις  σχέσεις  τους  με  τους  τρίτους.

Για   το  ΠΑΣΟΚ   είναι  μια  ευκαιρία, όσο  ευκαιρία  μπορεί  τέλος  πάντων   να  είναι    η  συμμετοχή  σε  μια  κυβέρνηση   σε  τόσο  δύσκολες  συνθήκες.  Το    ΠΑΣΟΚ  είναι  πάλι  κυβέρνηση  (συγκυβέρνηση  έστω)  κι  αυτό   για  πρώην  και  νυν  ΠΑΣΟΚους  έχει  την  σημασία  του.     Το   ΠΑΣΟΚ    μπορεί να  ισχυρίζεται   πως  τηρεί  «υπεύθυνη  στάση»  και  δεν  σέρνει  την  χώρα  στις  εκλογές.  Κι  αυτό  μετράει   γι  αυτούς  που  τις  εκλογές  δεν  τις  ήθελαν  και  δεν  είδαν  με  καλό  μάτι  τα  παιχνίδια  της  ΔΗΜΑΡ  και  την  εκ  του  ασφαλούς  αποχώρηση  των  εκπροσώπων  της  από  την  κυβέρνηση.  Το    ΠΑΣΟΚ  μπορεί  να  εμφανίζεται  πως   θέλει  τις  «μεταρρυθμίσεις»   κι  έστω   κι  αν  διαφωνεί  με  τον  χειρισμό  της  υπόθεσης  ΕΡΤ    δεν  δείχνει  διάθεση    να  αφήσει  τα  πράγματα  στο  Δημόσιο  όπως  ήταν.  Και  τις  αλλαγές  στο  Δημόσιο – στις  οποίες  αντιστάθηναν οι  Ρουπακιωτομανιτάκηδες-  τις  θέλει  πολύς  κόσμος    που  έστω   κι  αν  στήριζε  ΔΗΜΑΡ    δεν  μπορούσε  να  ανεχθεί    το  «90 λεπτά  καθυστέρηση»   και  την  ακινησία  που  μέσω  των  υπεκφυγών  της  πρότεινε .  Εν  ολίγοις  η  φυγή  Κουβέλη  επιτρέπει    στο  ΠΑΣΟΚ   να  παρουσιάζεται  ως  μόνος  κάτοχος   τριών  κρίσιμων  χαρακτηριστικών  :  κεντροαριστερό, μεταρρυθμιστικό,  υπεύθυνο.  Και  φυσικά  (και  πάλι )   κυβερνητικό !  Το  ΠΑΣΟΚ  μπορεί  πια  να  έχει  ένα  λόγο  παραπάνω  να    παρουσιαζεται   ως  πόλος  συσπείρωσης  της  Κεντροαριστεράς   και  δεν  θα  εκπλαγώ  αν  το  δω  ανεβασμένο  στην  επόμενη  δημοσκόπηση.

Το   ένα  πρόβλημα  του  ΠΑΣΟΚ  στα   πλαίσια  αυτής  της  στρατηγικής  είναι  ότι  είναι  το  …ΠΑΣΟΚ  (με  τις  μνήμες  που  ξυπνά  και  τις  αμφιβολίες  για  την  ειλικρίνεια  των  προθέσεων  του) και  το  δεύτερο   το  ότι  αρχηγός  του  είναι ο Βενιζέλος   που  μοιάζει  να  είναι  τσακωμένος  με  τα  3/4  (τουλάχιστον)  των  ΠΑΣΟΚων. Ατυχώς  για  το  ΠΑΣΟΚ  η  έξοδος  Κουβέλη     δεν  μπορούσε  να  του  λύσει  και  αυτά  τα  προβλήματα

Για  τη  ΝΔ  τα  πράγματα  μπορεί να  είναι  και  πιο  δύσκολα.  Κανείς   Νεοδημοκράτης  (πρώην  , νυν  ή  εν  δυνάμει)  δεν  ενθουσιάζεται  από  την  συνύπαρξη   με  το   ΠΑΣΟΚ   στο  κυβερνητικό  σχήμα  -όχι  με   εκπροσώπους  του  τύπου  του  κ  Λιβιεράτου  ή  του  κ  Τσαυτάρη  όπως  μέχρι  τώρα, αλλά  με  πολιτικά  στελέχη –   συνύπαρξη  που  μάλιστα  προέκυψε  από  ένα  προβληματικό  όπως  αποδεικνύεται  εκ  των  υστέρων  χειρισμό.  Ο  αναβαθμισμένος  ρόλος  του  πληθωρικού  κ  Βενιζέλου ,  που  έχω  την  αίσθηση  οτι  αισθάνεται  αυτή  την  στιγμή  όπως  τον  Ιούλιο  του 2011  όταν  αντικαθιστούσε  τον  κ  Παπακωνσταντίνου στο  Υπουργείο  Οικονομικών,   στην  καλύτερη  περίπτωση    προκαλεί  σκεπτικισμό   μέσα  στη  ΝΔ,   και    σε  επίπεδο  στελεχών,   και    στη  βάση.

Πέραν  τούτου    υπάρχουν  και  θα  συνεχίσουν  να  υπάρχουν    μεταξύ  των  δύο  κομμάτων    χαώδεις  διαφορές (πέραν  όλων  των  άλλων)     στις  απόψεις  τους   σχετικά    με  το  πως  και  γιατί  φτάσαμε  στο  μνημόνιο. Αυτές  οι  διαφορές   ούτε  να  γεφυρωθούν  μπορούν   και  είναι  βέβαιο  πως  με  κάθε  ευκαιρία  θα  βγαίνουν  στην  επιφάνεια    και  θα  δυσκολεύουν  τη  συνεργασία. Ευτυχώς    όμως   αυτές  οι  διαφορές    δεν  έχουν  να  κάνουν   με  το  πως  θα  βγούμε  από  το  μνημόνιο  και    πως  (το  κυριώτερο)  θα  γίνουμε  μια  κανονική  Ευρωπαϊκή  χώρα. Κι  αυτό  θα  πρέπει  να  είναι  το  μόνο  μέλημα  των  δύο  πλέον  εταίρων.

Ο  κόσμος  της  Κεντροδεξιάς   στην  πλειοψηφία  του    δεν αισθάνεται  άνετα    καθώς   βλέπει  τη  καινούργια  κυβέρνηση.  Ενδεχομένως  και  ο  καθένας  για   διαφορετικούς  λόγους.  Κατανοητό. Ας  γίνει  όμως  αντιληπτό      ότι  η  συνύπαρξη  και  η  συγκυβέρνηση  με  τον  «προαιώνιο  αντίπαλο»  δεν  είναι  θέμα  επιλογής. Είναι  κάτι  που  επιβάλλεται  από  την  αδυσώπητη  πολιτική  αριθμητική. Κι  ακόμα  ότι  άλλη  λύση πέραν  της  συγκυβέρνησης   είναι  οι  εκλογές  με  ότι   ρίσκα  αυτές  συνεπάγονται . Είναι  εποχή  για  ρίσκα;

Ας  κλείσω   με  ένα  κομμάτι  από  μια  ανάρτηση https://firiki2010.wordpress.com/2012/06/20/%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%BA%CF%85%CE%B2%CE%AD%CF%81/  πριν  ένα  χρόνο  περίπου  όταν  βρισκόταν  ακόμα  στα  σκαριά  η  τελευτήσασα  τρικομματική.

«….Η  κυβέρνηση  θα  πρέπει  να  αντιμετωπισθεί  από  όλους  τους  εταίρους  σαν  ΔΙΚΗ  ΤΟΥΣ    κυβέρνηση. Μια  κυβέρνηση  ΠΑΣΟΚΟΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  ας  πούμε!

Κι  εμένα  (όπως  και  τους  περισσότερους  ψηφοφόρους  των  τριών  εταίρων)     μπορεί   προσωπικά   να  μην  με  ενθουσιάζει  το  σχήμα   (στην  παρούσα  φάση  το  μόνο  εφικτό)  μόνο  που  εγώ   είμαι  ένας  απλός  πολίτης    που  οι  κυβερνητικοί  εταίροι  πρέπει  να  με  πείσουν  ότι  το  σχήμα  μπορεί  να  είναι   αποτελεσματικό   και  να    το  καταστήσουν    αποτελεσματικό.  Και  προφανώς  δεν  θα  με  πείσουν   και  δεν  θα  το  καταστήσουν  αποτελεσματικό   αν  δεν   έχουν  πεισθεί   και  δεν  το  προσπαθήσουν  με  πάθος   και  συνέπεια  προηγουμένως  οι  ίδιοι».

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010 

ΥΓ   Κάποια  παράπονα/επικρίσεις/ γκρίνιες    που  διαβάζω    για  τη  ΝΔ   που  «έκανε  κυβέρνηση  το  ΠΑΣΟΚ»    δεν  τα  πολυκαταλαβαίνω  ιδίως  όταν  προέρχονται    από  συμπολίτες  που  με  την  προτίμηση   τους    για     «πατριωτικότερα»  ή «δυναμικότερα»  σχήματα   στην   ουσία  έκαναν  αναπόφευκτη   αυτή  τη  συνεργασία.  Είπαμε…. υπάρχει   και  η  ακαταμάχητη  αριθμητική.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s