Ενας χαρωπός… «διακονιάρης»

Ορεινό  χωριό  της  Φωκίδας, μεσημέρι  μιας  καθημερινής  στα  μέσα  Ιουλίου.  Καθίσαμε  σ΄ ένα  μαγαζί     κάτω  από  τον  «χιλιόχρονο»  πλάτανο  της  πλατείας  που  έχει  κάθε  Ελληνικό  χωριό  που  σέβεται  τον  εαυτό  του. Σύντομα  εμφανίσθηκε    χαρωπός  ιδιοκτήτης  του  μαγαζιού για  να  πάρει  παραγγελία.  Φυσικά  άρχισε  το  γνωστό  «κουβεντολόϊ» :     «Από  που  είστε;»  Που  μένετε;»  «Πως  πάτε  εδώ; «κλπ Στα  πλαίσια  αυτής  της  συζήτησης  ο  μαγαζάτορας  μας  εξέφρασε  το  παράπονο  του » Πως  να  τα  πάμε;  Διακονιάρηδες  καταντήσαμε! Δεν  βλέπετε;»  είπε  δείχνοντας  τα  άδεια    τραπεζάκια  του  μαγαζιού.  Η  αλήθεια   είναι  πως   στα  καμιά  20αριά – ίσως  και  παραπάνω –   τραπεζάκια  καθόταν  μια  παρέα, ενώ  άλλη  μια  έφευγε.  Δεν  κατάλαβα  βέβαια  γιατί   ένα  μεσημέρι  καθημερινής  του  Ιούλη  σε   μια  ταβέρνα  σε  ένα  μικρό  ορεινό  χωριό  της  Φωκίδας θα  έπρεπε  τα  σφαχτά  και  τα  κοψίδια  να  πηγαινοέρχονταν  μαζί  με  καφάσια  μπύρες  ανάμεσα  σε  εκατοντάδες  ευτυχείς  θαμώνες  , αλλά  φυσικά  δεν  το  έκανα  θέμα.  Ο  μαγαζάτορας  /διακονιάρης  συνέχισε  να  μας  διεκτραγωδεί-πάντα  χαρωπός-   την   δραματική  κατάσταση. Αργότερα  έστησα  αυτί  και  στις  κουβέντες  του  με  την  διπλανή  παρέα . Ιδια  «τραγωδία»   διανθισμένη  αυτή  τη  φορά  και  με  την  περηφάνεια    για  τα  πολιτικά  του  «κονέ»  που  «τον  βοήθησαν   και  τα  βοήθησε».  Α, ναι  το  μαγαζί  έβγαζε  και  παγωτό  περίφημο –  κατά  τα  λεγόμενα  του-  το  οποίο  προωθούσε  και  στην  Αθήνα  όπου  είχε  μαγαζί  που  το  κρατούσαν  τα  παιδιά  του  κλπ κλπ. Η  κατάσταση  του  «διακονιάρη»  ήταν    γενικώς  τραγική.

Ηρθε  η  παραγγελία. Τα  παϊδάκια  δεν  ήταν  ένα  κιλό που  παραγγείλαμε  ,  ήταν  σύμφωνα  με  την  χρέωση 1.700γρμ  και  δεν  ήταν  όλα  παϊδάκια ,  αλλά  δεν  ήταν  αυτό  το  θέμα. Το  θέμα  ήταν  ότι  ο  λογαριασμός  ήρθε  προφορικά.  Ζητήσαμε  απόδειξη  που  επειδή καθυστέρησε  χαρακτηριστικά  την  ξαναζητήσαμε. «Α, ναι , αλλά  κόλλησε η  μηχανή,  το  χαρτί  μπλα, μπλα, μπλα «  Τελικά  η  απόδειξη  ήρθε  και  πριν  φύγουμε  είπα  να  πάρω κι  ένα  βάζο  μέλι. Κόστιζε    10€  Ο  υπάλληλος  που  απευθύνθηκα  δεν  είχε  πάνω  του  ρέστα  από  20άρικο  και  απευθυνθηκε  στον  χαρωπό  μαγαζάτορα. «Ελα  μωρέ  δώσε  άλλο  ένα  βάζο  μέλι  να  πατσίσουμε  τα  ρέστα»  Ατυχώς  εγώ  ήθελα  ένα  μόνο  βάζο  κι  έτσι  ο  χαρωπός/μαγαζάτορας/ διακονιάρης   μου  έδωσε  δεκάρικο  ρέστα.  Μόνο  ρέστα….  χωρίς  απόδειξη    «Απόδειξη;»  «Να  σου  δώσω !»  Καθώς  χτυπούσε  την  απόδειξη  στη  μηχανή  είπα  να     δείξω  την  «απαράσκεια»  μου   για  τις  τακτικές  του  μαγαζιού. «Ξέρετε  τα  πράγματα  πάντοτε  έχουν  κάποια  αιτία.  Δεν  είστε  διακονιάρης-  ευτυχώς – αλλά  αν  αισθάνεσθε  έτσι , μπορεί  να  φταίτε  και  εσείς»  Σήκωσε  τα  μάτια  του  από  τη  μηχανή  και  με  κοίταξε  με  ένα  χαμόγελο  να φωτίζει  το  πρόσωπο  του. «Ε;….»  Κατάλαβα  ότι  αυτό  που  του  είπα   ήταν  χειρότερα  από  κινέζικα  και  μάλλον  από  μέσα  του  έλεγε  »  Που  βρέθηκε  αυτό  το  ζωντόβολο  και  τι  είναι  αυτά που  λέει;» Παράτησα  τους  πληθυντικούς  και  τις  πολλές  ευγένειες : » Οταν  δεν  μου  κόβεις  απόδειξη  τα  λεφτα  που  σου  δίνω  για  ΦΠΑ – άρα  για  το  κράτος –  τα  βάζεις  στην  τσέπη  σου  κι  επειδή  αυτά  λείπουν  από  το  κράτος έρχεται  αυτό  και  τα  παίρνει  από  μένα. Σε  τελευταία  ανάλυση  δηλαδή  με  κλέβεις»  Μήτε  ο  ενικός, μήτε  το  επιθετικό  ύφος,  μήτε  το  «με  κλέβεις!’  στάθηκαν  ικανά   να  ταράξουν  τον  χαρωπό  διακονιάρη.  «Καρτούλα  από  το  μαγαζί  των  παιδιών  στην  Αθήνα  σου  έδωσα;»  Είπα  να  τον  ρωτήσω  αν   αυτοί  κόβουν  αποδείξεις,  αλλά  έστω  καθυστερημένα  συνειδητοποίησα  ότι  ελπίδες    «να  πιάσουμε    επαφή»    δεν  υπήρχαν.

Γιατί  τώρα  σας  έγραψα  αυτή  την  ιστορία  που  ανάλογες  της  και  πολύ  χειρότερες  θα  ζείτε  κι  εσείς;  Γιατί   είναι  πολύ  πρόσφατη  και  γιατί     με  το  θέμα  των  αποδείξεων  «τα  έχω  πάρει».  Βαρέθηκα    τους  «χαρωπούς  διακονιάρηδες »  που  κάνουν  πως  δεν  καταλαβαίνουν  τι  γίνεται  γύρω  τους ,  βαρέθηκα  να  βάζουν  το  χέρι  τους  στην  τσέπη  μου,  βαρέθηκα  τον  ντελιβερά  να  έρχεται  χωρίς  απόδειξη,  να  τον  στέλνω  πίσω  για  να  την  φέρει  και  να  μου  φέρνει  απόδειξη…   στο  περίπου  κομμένη  δυο  ώρες  πριν  τη  παραγγελία !   Αν    δεν  «τα  πάρουμε»   όλοι  μας  και   αν   δεν  αντιδράσουμε  ΕΜΕΙΣ  οι  καταναλωτές ,  τάξη  δεν  πρόκειται  να  μπεί. Και  η  Πολιτεία  ας  καταλήξει  κάπου  με  το  θέμα  των  αποδείξεων κι  ας  δώσει  ουσιαστικά  κίνητρα    για  την    συλλογή  τους.  (Κι  ένα  φυλλαδιάκι  προς  τους  τουρίστες  που  έρχονται  στην  χώρα  μας –   και   που  είναι  και  πιο  φορολογικά  συνειδητοποιημένοι –   με  μια  έκκληση  να  συνδράμουν  και  αυτοί  στην  προσπάθεια  δεν  θα  ήταν  άσχημη  ιδέα.   Εστω  με  την  υπενθύμιση      ότι  το  θέμα  αφορά  τελικά  και  αυτούς  🙂  )

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ενας χαρωπός… «διακονιάρης»

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Είμαι ένας βιοτέχνης και πάω να αγοράσω ένα παντελόνι. Βλέπω στη βιτρίνα ένα που μου αρέσει με τιμή 123 ευρω. Αρχίζω λοιπόν και κάνω κάποιες σκέψεις.
    Πιθανά ο επαγγελματίας μαγαζάτορας έχει αγοράσει το παντελόνι 30 ευρω πρέπει να έχει αναλογία λειτουργικού κόστους για το μαγαζί άλλα 30 ευρω άρα αφού το πουλά 123 αν βγάλουμε το ΦΠΑ το παντελόνι πουλιέται 100 ευρω άρα πάει για 40 ευρω κέρδος (προ φόρων). Αφού είναι επαγγελματίας για τα 40 ευρω κέρδους θα πρέπει να πληρώσει και 26% φόρο τουλάχιστον δηλαδή 10,40 ευρω.
    Εγώ με τη σειρά μου που είμαι βιοτέχνης για τα 123 ευρω που θα δώσω θα θεωρηθεί ότι δεν τα έδωσα άρα τα έχω στο παντελόνι (το παλιό) και για τα όποια θα φορολογηθώ με τουλάχιστον 26% δηλαδή 31,98ευρω.
    Ο μαγαζάτορας δεν είναι «διακονιάρης» και κόβει την απόδειξη!
    Εκείνη τη στιγμή το κράτος εισπράττει από μένα 31,98 και από τον μαγαζάτορα 10,40+23,00 = 33,40 σύνολο 65,38 ευρω. Για μια απλή συναλλαγή φορολογεί και τα δυο μέλη της συναλλαγής (διπλή φορολογία) με ποσοστό περίπου 53% επί της συναλλαγής ή 65% επί της αξίας του εμπορεύματος!!!
    Αν αυτή η φορολογική αντιμετώπιση των συναλλαγών δεν αλλάξει θα γεμίσουμε «διακονιάρηδες» και όχι άδικα.
    Την επόμενη φορά firiki2010, πριν κόψη την απόδειξη, θα παζαρέψω τουλάχιστον το ΦΠΑ.

    Αν δεν δώσεις ουσιαστικά κίνητρα η φοροδιαφυγή με ηθικοπλαστικές παραινέσεις δεν αντιμετωπίζεται. Είναι αστείο για ένα καθαρά υλικό πρόβλημα να δίνουμε ιδεαλιστικές λύσεις και να περιμένουμε αποτελέσματα!

    ΥΓ δεν μπήκα στη ουσία της φοροδιαφυγής και ποια φοροδιαφυγή είναι επαχθείς για να μη πλατειάσω.

  2. Ο/Η Φωτεινή λέει:

    «Την επόμενη φορά firiki2010, πριν κόψη την απόδειξη, θα παζαρέψω τουλάχιστον το ΦΠΑ.»

    Καλλίτερα νά ρωτήσης «πόσο» μέ ἤ χωρίς ἀπόδειξη. Εἶναι μία προσφιλή ἐρώτηση πού ἰσχύει ἀκόμα. 😀

    Πάντως ἡ κτηνίατρος τοῦ Λευκούλη καί τῆς Σόνυας δέν μοῦ δίνει ΠΟΤΕ ἀπόδειξη. Χθές πλήρωσα 130 εὐρώ καί ἡ ἀπόδειξη πού μοῦ ἔδωσε ἦταν προφορική «Merci bocu, madame». Συμβαίνουν στό Βέλγιο!!!!

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Πέστα Φωτεινή γιατί προσπαθούν να μας πείσουν ότι μόνο στην Ελλάδα υπάρχει φοροδιαφυγή!

      • Ο/Η Φωτεινή λέει:

        Γενικά γιά ὑπηρεσίες δέν δίνουν ἀπόδειξη στό Βέλγιο. Πῶς φορολογοῦντε, δέν κατέχω. 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s