Ελλάδα , η χώρα της πολιτικής ταμπέλας (του «Akenaton»)

 Το  καλοκαίρι   άλλες  φορές  η   απομάκρυνση  από  PC  και  άλλες  φορές   η   θερινή  ραστώνη  (εντάξει.. υπάρχει  και  η  απουσία  έμπνευσης)   επιβάλλει  μερικές  φορές  τρικάκια   για  να  αντιμετωπισθεί  ο  «πανικός  της  λευκής  σελίδας»  Ετσι  σήμερα  διαβάστε   ένα  λίγο  παλιότερο  άρθρο  για  ένα  απο  τα  αγαπημένα  μου  θέματα,  τις  «ταμπέλες». Παραθέτω  και  το  σχόλιο  μου  στον  αγαπητό  Akenaton   κι  ελπίζω  μαζί να  είναι  μια  καλή  αφορμή  για  κουβέντα

————————————————————————–

ΕΛΛΑΔΑ, Η  ΧΩΡΑ  ΤΗΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ΤΑΜΠΕΛΑΣ

Υπάρχουν πολλές οικοδομές που έχουν κολλημένο στην είσοδό τους ένα χαρτί που γράφει «δεν δεχόμαστε διαφημιστικά». Σε πολλές μεγάλες ελεύθερες δημόσιες και ιδιωτικές επιφάνειες, βρίσκει κανείς γραμμένη την εντολή «απαγορεύεται η αφισοκόλληση». Καιρός είναι νομίζω να κρεμάσουμε οι περισσότεροι απλοί πολίτες και ψηφοφόροι αυτής της χώρας στο μέτωπό μας την επιγραφή «δεν δεχόμαστε τις πολιτικές ταμπέλες σας»! Μια επιγραφή που να απευθύνεται προς πάσα κατεύθυνση και να έχει αποδέκτες τόσο τα ίδια τα κόμματα, που «ψαρεύουν» οπαδούς και προσπαθούν μετά να τους «ιδρυματοποιήσουν» μετατρέποντάς τους σε κοπαδίσια πρόβατα ή αγελαία βοοειδή, με την χρωματιστή ταμπελίτσα του κόμματος να κρέμεται δίκην ενωτίου στα αυτιά τους, όσο και τον καθένα οπαδό, ινστρούχτορα, «φορέα», διαμεσολαβητή, κατηχητή, φανατικό οπαδό μιας ιδέας, που σε κάθε δυο γραμμές, σε κάθε δυο κουβέντες που ανταλλάσσει με κάποιον πολίτη οπαδό της κοινής λογικής και της ορθής πράξης, θεωρεί σκόπιμο να του κρεμάσει και κανα-δυό πολιτικές ταμπελίτσες, αυτός μεν να ’χει να χαίρεται, ο πολίτης δε να ‘χει παιδεύεται.

Δυστυχώς στην Ελλάδα μοιάζει ακατόρθωτο να συζητήσουμε έστω και για λίγα λεπτά, έστω και μέσω σχολίων στο διαδίκτυο, έστω και μέσα από ολιγόλογα τιτιβίσματα στο τουίτερ, χωρίς να αισθανθούμε την ανάγκη να «κρεμάσουμε» στον «αντίπαλο» με τον οποίο τυχαίνει περιστασιακά να διαφωνούμε, την ταμπέλα που εκείνη την στιγμή μας βολεύει. Μια ταμπέλα, που μας εξυπηρετεί όχι μονάχα βραχυπρόθεσμα, όταν μας λείπουν τα επιχειρήματα και αισθανόμαστε στριμωγμένοι, αλλά μας καλύπτει και μεσο-μακροπρόθεσμα σε κάθε περίπτωση που βρεθούμε αντιμέτωποι με τον ίδιο άτυχο συνομιλητή μας στον οποίο κρεμάσαμε την ταμπέλα άπαξ, θεωρώντας πως την κατοχυρώσαμε εναντίον του για πάσα χρήση και πάσα περίσταση.

Γενικεύοντας, θεωρώ πως υπάρχουν τρία εμπόδια που ανακόπτουν την πορεία της ελληνικής κοινωνίας και των απλών πολιτών προς την αυτογνωσία και την λογική σκέψη. Ο λαϊκισμός, η συνομωσιολογία και η «ταμπέλα». Αν υποθέσουμε πως τα δύο πρώτα είναι πολυδαίδαλα, πολυπλόκαμα, βαθιά ριζωμένα στην λαϊκή ψυχή και ως εκ τούτου δύσκολα αντιμετωπίσιμα σε μικρό χρόνο, η «ταμπέλα» είναι ίσως ο ευκολότερος στόχος στην πορεία αλλαγής του κοινωνικού και πολιτικού προτσές της χώρας. Υπάρχει αδήριτη ανάγκη να ξεφύγουμε από το στερεότυπο πως «δεν έχει σημασία ΤΙ λέει κάποιος, αλλά ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που το λέει». Δηλαδή, τι είδους ταμπέλα έχει κρεμασμένη πάνω του ο λέγων ή τι είδους ταμπέλα θα μπορούσαμε να του κρεμάσουμε εμείς στους οποίους δεν αρέσουν αυτά που λέει, ώστε μέσω αυτής να αποδυναμώσουμε την αλήθεια  και την πειστικότητα των λεγομένων του.

Η κριτική σκέψη, το επιχείρημα και ο διάλογος πάνε περίπατο, όταν κυριαρχούν απόψεις του είδους «οτιδήποτε λέει ο τάδε είναι λάθος, αφού ο τάδε είναι ΑΥΤΟ ή υποστήριξε ΕΚΕΙΝΟ σε κάποια δεδομένη στιγμή» ή βεβαιότητες του στυλ «αφού το λέει ή το γράφει ο τάδε που είναι ΑΥΤΟ ή συμφωνώ μαζί του στο ΑΛΛΟ, δεν μπορεί παρά να είναι σωστό». Η προβατοποίηση των πολιτών και η ένταξη τους σε αγέλες, κοπάδια και στρούγκες, ξεκινά ακριβώς από αυτό το λεπτό σημείο που άπτεται της διανοητικής ευσυνειδησίας του καθένα πολίτη ξεχωριστά και της διαχωριστικής αντιληπτικής ευαισθησίας του συνόλου των πολιτών που απαρτίζουν την κοινωνία γενικότερα. Όταν η ατομική ευσυνειδησία και η κοινωνική αντιληπτική ευαισθησία ανεπαρκούν ή βρίσκονται εν  υπνώσει, τότε μιλάμε για πολίτες που μεταβάλλονται σε πελάτες, οπαδούς και πωλητές ψήφων και για λαούς που σφάλλουν συχνά και είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν τον κάθε λαοπλάνο πωλητή ονείρων που υπόσχεται πως «λεφτά υπάρχουν», ή πως «δεν θα απολυθεί κανείς και θα προσλάβουμε κι αυτούς που απολύθηκαν στο δημόσιο» ή πως «θα διώξουμε με τις κλωτσιές όλους τους μετανάστες σε έναν μήνα» ή πως «θα καταργήσουμε μονομερώς τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις αλλά θα παραμείνουμε στο ευρώ» ή ότι άλλο κατεβάσει η γκλάβα του κάθε δημοκόπου λαϊκιστή.

Η αλλαγή της χώρας γενικότερα και των πολιτών ειδικότερα καθώς και η μετατροπή της κοινωνίας μας σε μια σύγχρονη δυτική κοινωνία – με τις δικές της φυσικά ιδιαιτερότητες και διαφορές – περνά οπωσδήποτε μέσα από την όσο το δυνατόν πληρέστερη κατάργηση των ταμπελών σε κάθε έκφανση τόσο της ατομικής όσο και της κοινωνικής μας ζωής. Κυρίως δε στην πολιτική, κάτι τέτοιο είναι τούτη την ώρα απαραίτητο. Επειδή τελικά και ο χειρότερος και πιο ανίκανος πολίτης ή πολιτικός μπορεί να προτείνει κάποτε την πιο σωστή λύση σε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα. Οφείλουμε να είμαστε αρκούντως ευσυνείδητοι και αντικειμενικοί ως πολίτες ώστε να την αναγνωρίσουμε και  κριτικά λογικοί και πρακτικοί ως κοινωνία ώστε να την υιοθετήσουμε. Καιρός να αρχίσουμε να δίνουμε περισσότερο βάρος στο περιεχόμενο αυτών που λέει κανείς παρά στην ταμπέλα που κρέμεται πάνω του σαν παράταιρο σήμα κατατεθέν. Επειδή ταμπέλες πρέπει να φέρουν μονάχα τα σινιέ και επώνυμα ρούχα και τα αυτοκίνητα, όπως έλεγε ένας ρέκτης καθηγητής της γεωγραφίας που είχαμε στην πρώτη γυμνασίου, καλή του ώρα αν ζει ακόμη, όπου κι αν βρίσκεται.

Akenaton

http://www.antinews.gr/2013/08/01/223571/

Σχόλιο   firiki2010 :  Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο, akenaton, και δύσκολα θα διαφωνούσε κανείς για την ανάγκη “αποταμπελοποίησης” στο μέτρο που οι ταμπέλες χρησιμοποιούνται για να μην γίνει κουβέντα επί της ουσίας αλλά απλώς ανταλλαγή … αναθεμάτων. Ακόμα σημαντικότερο ίσως είναι να καταλάβουμε πως πολλές από τις δημοφιλείς ταμπέλες λόγω της μακράς χρήσης και μάλιστα κατά δεκάδες διαφορετικούς τρόπους αλλά και λογω της αλλαγής των συνθηκών σε τελευταία ανάλυση δεν λένε τίποτα (Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα το “αριστερός- δεξιός” την αντιλειτουργικότητα των οποίων επεσήμανε ο Καραμανλής – όχι το 1977 όπως νόμιζα- αλλά προδικτατορικά).
Το θέμα όμως που θέτεις παράλληλα …. “με ενδιαφέρει τι λέι κάποιος και όχι ποιος το λέει ” είναι κάπως διαφορετικό απο το θέμα της ταμπέλας. Γιατί δεν ξαναρχίζουμε τη ζωήμας κάθε μέρα από την αρχή ! ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ – όχι για την ταμπέλα που κουβαλάει ή κάποιοι του κολλήσαν – αλλά γιατί με ενδιαφέρει και τι έλεγε πριν 6μήνες ένα χρόνο ή μια πενταετία και το τι έχει κάνει στη ζωή του. Διότι αν μη τι άλλο πρέπει να ελέγξω και την συνέπεια λόγων- έργων αλλά και την συνέπεια αυτών που έλεγε χθες με αυτά που λέει σήμερα και να τεστάρω αν οι όποιες αλλαγές αποτελούν καθαρό καιροσκοπισμό ή μια καθ΄ όλα θεμιτή εξέλιξη και ωρίμανση.
Προφανώς πάντοτε ενδιαφέρει τι λέει κάποιος και καλό είναι ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ . Ακόμα κι αν δεν μας κάνει σοφότερους ή διαφωνούμε μια προσεκτική ακρόαση βοηθάει να τον αντικρούσουμε επί της ουσίας και όχι υπεκφεύγοντας κολλώντας ταμπέλες.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ελλάδα , η χώρα της πολιτικής ταμπέλας (του «Akenaton»)

  1. Ο/Η Dyer λέει:

    Αν και ο Akenaton απορρίπτει τη ταμπέλα (σε πολλά συμφωνώ με αυτά που γράφει) κάπου στο τέλος δεν αντέχει την “αποταμπελοποίηση” και υποκιπτει.
    «υπόσχεται πως «λεφτά υπάρχουν», ή πως «δεν θα απολυθεί κανείς και θα προσλάβουμε κι αυτούς που απολύθηκαν στο δημόσιο» ή πως «θα διώξουμε με τις κλωτσιές όλους τους μετανάστες σε έναν μήνα» ή πως «θα καταργήσουμε μονομερώς τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις αλλά θα παραμείνουμε στο ευρώ» ή ότι άλλο κατεβάσει η γκλάβα του κάθε δημοκόπου λαϊκιστή.»
    Βάζει λοιπόν και ο Akenaton σε ότι δεν του αρέσει και διαφωνεί την ταμπέλα του «δημοκόπου λαϊκιστή». Αντί να κάνει κριτική στα λεγόμενα αρκείται στην ταμπελοποιηση, δηλαδή αυτό που κατακρίνει το εφαρμόζει!
    Δεν ξέρω αν όταν έγραφε αυτά είχε κατανοήσει ότι απέναντι στον ιδεαλισμό που προϋποθέτει η ταμπέλα, βρίσκεται η διαλεκτική σκέψη και ο υλισμός και αν είναι ώριμος για κάτι τέτοιο.
    Εσύ φίλε firiki2010 είσαι πολύ περισσότερο ειλικρινής και προσγειωμένος. Με δυο λέξεις του λες ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση και γι’ αυτό πάντα θα ελέγχεις και το παρελθόν χωρίς βέβαια δογματικούς περιορισμούς.
    Συμφωνώ και το αυτό προσπαθώ και γω, έτσι νομίζω τουλάχιστον.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Στο απόσπασμα που κριτικάρεις δεν καταλαβαίνω ο Akenaton να υποκύπτει στον πειρασμό της «ταμπελοποίησης» Δηλώνει την αντίθεση του σε κάποιες θέσεις ( «δεν θα απολυθεί κανείς και θα προσλάβουμε κι αυτούς που απολύθηκαν στο δημόσιο» ς «θα διώξουμε με τις κλωτσιές όλους τους μετανάστες σε έναν μήνα» «θα καταργήσουμε μονομερώς τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις αλλά θα παραμείνουμε στο ευρώ» ) και λόγω αυτών των θέσεων χαρακτηρίζει τους εκφραστές τους. Το κακό θα ήταν αν έχοντας χαρακτηρίσει τον Α ή τον Β σαν λαϊκιστή ή δημαγωγό δεν ήταν πρόθυμος να σκεφτεί κάποια άποψη του επί της ουσίας και την απέρριπτε ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, επειδή έχει προηγουμένως χαρακτηρίσει τον άλλο ως λαϊκιστή ή δημαγωγό.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Ο οριζόντιος απαξιωτικός χαρακτηρισμός (μεταξύ μας, ξεκάθαρα πολιτικά οροθετημένος) χωρίς ιδιαίτερες αναλύσεις, νομίζω ότι αποτελεί πρακτική ταμπελοποιήσης.
        Για παράδειγμα αυτός που θα επιχειρήσει την άλλη μέρα να εκδιώξει όλου τους μετανάστες θα κάνει μια πράξη ρατσισμού και είναι δυνατόν να συμβεί. Ή αυτός που θα προσλάβει τη επόμενη μέρα τους ΔΥ θα κάνει μια πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης. Με τι χρήματα θα μισθοδοτηθούν είναι ένα άλλο θέμα που μπορεί να λυθεί τότε. Έχουν κάποια σχέση αυτές οι περιπτώσεις. Στην ουσία έχει φτιάξει την ταμπέλα και την κρεμά σε ότι δεν του αρέσει.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Πρόκειται για ένα απαξιωτικό χαρακτηρισμό με βάση την αντίθεση του σε συγκεκριμένες θέσεις. Επίσης δεν βλέπω «ξεκάθαρη πολιτική οριοθέτηση» Η μια τοποθέτηση του αφορά την ΧΑ η άλλη τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυο θέσεις έχουν κοινό χαρακτηριστικό ότι ο Akenaton τις θεωρεί (καλώς ή κακώς ) λαικίστικες. Και βεβαίως λαικίστικες θέσεις μπορεί να εκφράζουν τα κόμματα είτε είναι δεξιά είτε αριστερά είτε κεντρώα.
        Αντιλαμβάνεσαι την «ταμπελοποίηση» σαν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θίγει ο Akenaton (και σχολιάζω κι εγώ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s