Εμείς μιλάμε για θυσίες….. αυτοί για αποτελέσματα.

Στις  συζητήσεις  που  γίνονται  στην  Ευρώπη  και  στην  Ελλάδα  σχετικά  με  την  Ελληνική  κρίση  υπάρχει  μια  θεμελιώδης  και  διαρκής  παρεξήγηση.  Για  την  ακρίβεια συζητάμε  με  άλλους  όρους.

Οι  Ευρωπαίοι  εταίροι  είναι  εστιασμένοι  στα  αποτελέσματα  των  εφαρμοζομενων  πολιτικών.  Σταμάτησε  η  παραγωγή  ελλειμμάτων; Πως  πάει  η  ύφεση; Οι  αποκρατικοποιησεις  αποφέρουν  έσοδα; Τι  γίνεται  με  την  φοροδιαφυγή;  Που  βρίσκεται  η  αναδιάρθρωση  του  Δημοσίου;  Η  πολιτική  τους  καθορίζεται  από  τις  ααντήσεις  που  δίνουν  σε  τέτιου  είδους  ερωτήματα. » Φέρτε  αποτελέσματα  , κάντε    πράγματα,  ωστε  να  μπορέσουμε  να  σας  βοηθήσουμε» μας  λένε.

Στην Ελλάδα   η  δημοφιλής  συζήτηση  είναι  οι  θυσίες  του  λαού,  αυτά  τα  οποία  έχασε, τα  βάσανα  που  περνάει,  το  ενδεχόμενο  νέων – φανταστικών  ως  επί  το  πλείστον-  μέτρων  και   νέων  δοκιμασιών .  Κάποιοι   μάλιστα   πιο  «προχωρημένοι» –  μια  και  οι λέξεις  έχουν  χάσει  το  νόημα  τους  – μιλάνε  για  «ανθρωπιστική  κρίση»-  τρομάρα  τους. Το   επιχείρημα  δηλαδή  διαμορφώνεται  κάπως  έτσι : » Εχουμε  1.500.000  ανέργους, 4-5-10.000 αυτοκτονίες,  6 χρόνια  ύφεση, τα  εισοδήματα  έχουν  μειωθεί  κατά  25-30%, δεν  αντέχουμε  άλλο !»

Οι  διαφορετικές  οπτικές  είναι  προφανείς. Και  από  μια  άποψη  δεν  εκπλήσσουν. Βορειοευρωπαϊκός  ορθολογισμός  εναντίον  μεσογειακού  συναισθηματισμού.  Ή  έστω   η  ψύχραιμη  αντιμετώπιση  του  δανειστή  εναντίον    του   αγκομαχητού   του  δανειζόμενου  . Υπάρχουν  όμως  και  κάτι  ακόμα   που  θα  πρέπει  να  συνυπολογίσουμε.  Στον  τόπο  μας  έχουμε  διαχρονικά    μια  ιδιαίτερη  αδυναμία   στις  θυσίες  και  στον –   έστω    και  αδιέξοδο –  ηρωισμό  (συνήθως  των  άλλων)  Κι  ακόμα  λατρεύουμε  διαχρονικά  τον  ρόλο  του  θύματος. Ως  χώρα,  αλλά  και  ως  άτομα  Είμαστε  «ανάδελφον  έθνος», όλοι  μας  έχουν  βάλει  στο  μάτι,  μας  ζηλεύουν  θέλουν  τον  ήλιο  μας  την  θάλασσα  εσχάτως  τα  πετρέλαια  μας  κ.ο.κ. Όλοι  έχουμε  βαφτιστεί  «μικρομεσαίοι»  και  αναζητούμε    την  στοργική  προστασία    του  κράτους  Πόσες  φορές  ακούγατε –  τα  καλά  χρόνια –  το  «Δόξα  τω  Θεώ,  καλά  είμαστε!»  Συνήθως  γκρίνια  και  αυτοθυματοποίηση,  κυρίως  από  αυτούς  που  μόνο  θύματα  δεν  ήταν.

Θα  μου  πείτε… » τι  σχέση  έχουν  όλα  αυτά ;»  Εχουν,  γιατί  μπορεί  να  είναι  ωραία  και  βολικά (βραχυπρόθεσμα)   για  εσωτερική  κατανάλωση  ή  για  ψυχοθεραπεία ,   αλλά  η  προβολή  και  διεκτραγώδηση    των  θυσιών  και  των  βασάνων  (πραγματικών  ή  φανταστικών)  δεν  είναι  ο  καλύτερος  τρόπος  να  διεκδικήσεις  «εθνικά  δίκαια» (κανένα  δεν  τον  νοιάζει  αν έχεις  δίκιο)   ή  πολυ  ουσιαστικότερο  να  υπηρετήσεις   εθνικά  συμφέροντα  έναντι  τρίτων.  Ποτέ  δεν  ήταν !  Πολύ  περισσότερο   στη  σημερινή  συγκυρία.

Πρώτον,  γιατί  δεν  σε  πιστεύουν.  Νομίζετε  ότι  αν  κάποιος  ξένος  επισκεφθεί  σήμερα  την  Ελλάδα  θα  διαπιστώσει  «ανθρωπιστική  κρίση»;  Πιστεύετε  ότι  εκείνοι  δεν  καταλαβαίνουν    αυτό  που  ξέρουμε  εμείς    και  δεν  το  ομολογούμε   ότι   δηλαδή  η  κοινωνία   μας   αντέχει    πολύ  καλύτερα  στην  κρίση  απ΄ ό,τι  δείχνουν  οι  αριθμοί;  Οταν  οι  μισοί    ελεγχόμενοι  επαγγελματίες  δεν  κόβουν  αποδείξεις  νομίζετε  πως  οι  Ευρωπαίοι  θα   μας  συμπονέσουν  για  τα  βάσανα  μας; Οταν  οι  ανασφάλιστοι  εργαζόμενοι  υπολογίζονται  σε  500.000  θα  πιστέψει  κανείς  τα  περί  ανεργίας  στο  27%; (Και  18%  ανεργία πολλή  είναι  και  η  ανασφάλιστη  εργασία  είναι  πρόβλημα  , αλλά  είναι  άλλης  τάξεως  προβλήματα) Οταν  κλαιγόμαστε  επί  μήνες  (χρόνια  μήπως;)  επειδή  θα  μπουν  σε  διαθεσιμότητα  το  3%  των  ΔΥ και  οι  μισοί  από  αυτούς  ενδεχομένως   ΘΑ   απολυθούν  νομίζετε  μας  παίρνουν  στα  σοβαρά;

Δεύτερον,  γιατί  δεν  τους  ενδιαφέρει ! Οι  Ευρωπαίοι  εταίροι  δεν  ενδιαφέρονται  καθόλου  για  την  κλάψα  μας  και  την  διεκτραγώδηση  των  θυσιών  μας  (άσχετα  αν  για  διπλωματικούς  λόγους  εκφράζουν  την  συμπάθεια  τους).  Ενδιαφέρονται   να  φτάσουμε    σε  μια  κατάσταση  τέτοια    ώστε   να   μην  χρειάζεται   να  βάζουν  κάθε  λίγο  και  λιγάκι   το  χέρι  στην  τσέπη  για  να  στηρίζουν  ένα    προβληματικό  εταίρο. Ο  εταίρος  ή  θα  σταθεί  στα  πόδια  του  ή  θα  πάψει  να  είναι  εταίρος. (Εντελώς  διαφορετικό  θέμα  το  κατά  πόσο  επέλεξαν  σωστή  συνταγή)

Δεν  έχω  καμμία  αυταπάτη. Η  δημοφιλής  συζήτηση  στην Ελλάδα  θα  συνεχίσει  να  είναι  : «οι  θυσίες  του Ελληνικού λαού»  Και  θα  συνεχίσουμε  να  τις  διεκτραγωδούμε.  Αν  από  την  αρχή  το  είχαμε  πάρει  απόφαση  και  συζητούσαμε   ότι  και  ο  υπόλοιπος  κόσμος   δηλ «πως  θα  πετύχουμε  αποτελέσματα»  οι  θυσίες  θα  ήταν  πολύ  λιγότερες.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Εμείς μιλάμε για θυσίες….. αυτοί για αποτελέσματα.

  1. Ο/Η ORESTIS λέει:

    Σωστοοοος…Κι ουσιωδης….Λες φιλε οι Ελληνες να συνηθισαν τοσοτο κλαψουρισμα που να θεωρουν οτι ο’ τι δεν το εμπεριεχει δεν ειναι του κοσμου τουτου;;; Σκεψεις κανω…Καλο βραδυ ! Ορεστης

  2. Ο/Η Dyer λέει:

    Πάντα ασχολείσαι με αυτό που σε πονά firiki2010. Γιατί σου φαινεται ανορθόδοξο. Και οι δανειστές αν υποβαλλονταν σε θυσίες για να φέρουν αποτελέσματα για τις θυσίες τους θα λεγαν.

    • Ο/Η Νίκος Π λέει:

      Θυσίες μπορείς να κάνεις από κάτι που έχεις. Αν ας πούμε διαθέτεις γίδες, θυσιάζεις τη μία στο Δία, στο Μολώχ, στον Άνουβι ή όπου γουστάρεις, ελπίζοντας έτσι ότι του χρόνου θα διαθέτεις περισσότερες γίδες ή τουλάχιστον δεν θα ψοφήσουν αυτές που έχεις. Το θέμα όμως στη χώρα μας είναι ότι εκείνα που νομίζαμε ότι είχαμε ήταν αέρας κοπανιστός, οπότε αυτό που αποκαλούμε «θυσία» στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Για να δώσω ένα παράδειγμα, αν είσαι πχ αλουμινάς και δραστηριοποιείσαι σε μια περιοχή όπου διάφοροι νεόπλουτοι και άλλοι άξιοι συνέλληνες έχτιζαν μέχρι πρόσφατα τις εξοχικές τους βίλες, είναι σίγουρο ότι σήμερα χτυπάς μύγες, αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές που οι πελάτες κάνανε ουρά για τη χάρη σου. Το πώς θα αντιδράσει ο φίλος αλουμινάς, εξαρτάται από την κουλτούρα που διαθέτει, μπορεί λχ να προσπαθήσει να διαφοροποιηθεί επαγγελματικά, να αρχίσει να σπάει τζαμαρίες ελπίζοντας ότι οι ιδιοκτήτες θα τον καλέσουν να τις επισκευάσει, να περικόψει περιττές δαπάνες, να κάνει κατάρες βουντού στους κυβερνώντες, να περπατάει στο δρόμο φωνάζοντας «ουστ», να ψηφίσει ΑΝΕΛ καταδικάζοντασει το μνημόνιο που φταίει για όλα, να καταλάβει με άλλους τη νομαρχία κλπ. Και μετά να λέει ότι κάνει θυσίες.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Chapeau !

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Απο ταμπλετ δεν μπορώ να σου δώσω απάντηση Νικο.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Με γεια την ταμπλέτα!

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Dyer, να υποψιαστώ διακοπές ;;; Αν καλώς υποψιάζομαι… να περνάς καλά !

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Έτσι όπως τα λες είναι. Μόνο που αύριο είναι η επιστροφή από Χανιά.
        Ούτε τον Poexania δεν συνάντησα !!!

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Ωραία είναι στα Χανιά, έχω και φίλους εκεί. Δυστυχώς όμως για μένα διακοπές φέτος γιοκ λόγω μετακόμισης, προσβλέπω στο 2014. Καλή επιστροφή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s