«Σκληροί» Νεοδημοκράτες, «σκληρότεροι» Πασόκοι…..

Ο σχηματισμός   συμμαχικών   κυβερνήσεων    στην  Ελλάδα  εδώ  κι  60  σχεδόν  χρόνια  είναι  εντελώς  «out».  Είναι  λογικό  λοιπόν  η  παρούσα  δικομματική  κυβέρνηση  όπως  και  η  προηγηθείσα  τρικομματική  να  ξενίζει  και  να  αντιμετωπίζεται   με  επιφυλάξεις. Πρέπει  όμως  να  ομολογήσω  ότι  δεν  έχω  σταματήσει  να  εντυπωσιάζομαι  από  το  είδος  των  αντιδράσεων  και  την  επιχειρηματολογία  εναντίον  της  κυβέρνησης  τους  τελευταίους  15  μήνες.

Προφανώς  δεν  αναφέρομαι   στις  αντιρρήσεις  για  τις  εφαρμοζόμενες  πολιτικές. Αυτές  είναι  απολύτως  θεμιτές γιατί  με  μια  πολιτική  μπορείς  να  συμφωνείς  ή  να  διαφωνείς.  Αναφέρομαι  στις  αντιρρήσεις  που  αφορούν  αυτή  καθ΄ εαυτή  τη  συνύπαρξη  στο  ίδιο  κυβερνητικό  σχήμα   Νεοδημοκρατώψν  και  Πασόκων (έως  πρόσφατα  και  Δημαριτών).  Το  γεγονός  αντιμετωπίζεται  ως  έγκλημα  καθοσιώσεως  από  υποτίθεται  original  Νεοδημοκράτες  και  original  Πασόκους.

«Κάναμε  πρωθυπουργό  τον  Σαμαρά», » Κάναμε  αντιπρόεδρο  τον  Βενιζέλο», «Γίναμε  συνιστώσα  της  ΝΔ». » Συγκυβερνάμε  με  τους  Πασόκους  που  κατάστρεψαν  τη  χώρα»  και  άλλα  παρόμοια  ακούγονται    από  τους  υποτίθεται  σκληρούς  Νεοδημοκράτες  και  Πασόκους  που  πολύ  θα  ήθελαν   να  μην  ήταν  υποχρεωμένοι  να    συμβιβασθούν  και  να  μοιρασθούν  την  εξουσία. Η  επιθυμία  θεμιτή – κι  εγώ    από  την  στιγμή    που  ψηφίζω  ένα  κόμμα    το  ψηφίζω  για  να  εφαρμόσει  τις  θέσεις  του   και  όχι  και  τις  θέσεις  και  κάποιου άλλου  ούτε  για  να  έχω  στην  κυβέρνηση  ανθρώπους  με  τους  οποίους  επί  χρόνια  ήμουν  σε  απόλυτη  διαφωνία-  αλλά  η  πολιτική  αριθμητική    είναι  αμείλικτη.  Ούτε  30%  δεν  μάζεψε  η  ΝΔ,  το  ΠΑΣΟΚ  πήρε  λιγότερο  κι  απ΄ όσο  πήρε  στην  πρώτη  του  εμφάνιση  το  1974.  Γιατί   περίμεναν   οι  «σκληροί»  οπαδοί  τους  κάτι  καλύτερο  από  μια  αναγκαστικά  προβληματική  συγκυβέρνηση;;;;;

Κι  επειδή  καλό  είναι  να  λέμε  τα  πράγματα  με  το  όνομα  τους… ποιοί  είναι  αυτοί  οι  original   «δεξιοί»  και  «Πασόκοι»   που  εγκαλούν  τα  (πρώην;)  κόμματα    τους  για  την  ανίερη  συμμαχία;  Στη  συντριπτική  τους  πλειοψηφία  αυτοί  που τον  Ιούνιο  του2012   στράφηκαν  -και  δικαίωμα  τους- σε  άλλους  κομματικούς  σχηματισμούς  μη  αφήνοντας  κανένα  άλλο  περιθώριο  σε   ΝΔ  και  ΠΑΣΟΚ  πέραν  αυτής  της  άβολης   συνεργασίας κι  αυτοί    που    επικαλούμενοι    την  αναπόφευκτη  » ανίερη  συμμαχία»   παίρνουν  τις  αποστάσεις  τους.

Στην  πραγματικότητα  για  τους  περισσότερους  από  αυτούς  υπάρχει  κι  ένα  άλλο    βαθύτερο  και  μη  ομολογούμενο  πρόβλημα.  Οι  αρχηγοί  των  (πρώην;)  κομμάτων  τους. Ο  Σαμαράς  για  ένα  μεγάλο  μέρος  των  Νεοδημοκρατών   εξακολουθεί   να    είναι  απλά   ο  άνθρωπος  που  έριξε  τη  ΝΔ το  1993  και  με  την  ΠΟΛΑΝ  απέκλεισε  την  επάνοδο  της  στην  εξουσία (  και  για  σκεφθείτε  πως  δεύτερος  τη  τάξει  στη  ΝΔ   είναι  ο κ Αβραμόπουλος  με  το   περίφημο  ΚΕΠ). Ο  Βενιζέλος  από  την  άλλη  είναι  αυτός  που  αμφισβήτησε  την  αρχηγία  το  2007  από  τον  φυσικό  αρχηγό  του  ΠΑΣΟΚ   ( που  δεν  μπορούσε  παρά  να  είναι  ένας  Παπανδρέου) και  αυτός  που   υποτίθεται   υπονόμευσε  (πως;;)   την  κυβέρνηση  Παπανδρέου.

Η πολιτική    – της  οποίας  μετέχουμε  κι  εμείς  οι  πολίτες  δια  των  επιλογών  μας –  είναι  ζόρικο  πράγμα  και  δεν  είναι  μόνο  αντιπαράθεση  σε  επίπεδο  προσώπων  και  συμβολισμών.  Απαιτεί   να  αναγνωρίζεις  τις  καινούργιες  συνθήκες,   τα   καινούργια   διακυβεύματα,  τους  καινούργιους  κινδύνους, καινούργιους  «φίλους»  και  καινούργιους «εχθρούς». Απαιτεί  και  να  συμβιβάζεσαι.  Μπορείς  βέβαια   και  να   επιλέξεις  τον  ρόλο   του   «ασυμβίβαστου»,  του  «γνήσιου» ,  του  «καθαρού»   και  να  μείνεις    κολλημένος  στις  προ   5ετίας, 10ετίας ή  20ετίας  οπτικές. Η  πραγματικότητα  θα  αναλάβει  την  οδυνηρή  προσγείωση.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

7 Responses to «Σκληροί» Νεοδημοκράτες, «σκληρότεροι» Πασόκοι…..

  1. Ο/Η Νίκος Π λέει:

    Ακόμα και αν ένα κόμμα διέθετε την αυτοδυναμία, η κυβέρνηση στις σημερινές συνθήκες όφειλε να είναι συμμαχική. Εξ’ άλλου οι διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ που σαλιαρίζουν ασύστολα τους τελευταίους μήνες, είναι απείρως μεγαλύτερες.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Αν κάποιο κόμμα είχε αυτοδυναμία δεν θεωρώ καθόλου υποχρεωτική την κυβέρνηση συνεργασίας.
      Εντελώς άλλο θέμα το ποια θα έπρεπε να είναι σταθερά η στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης ιδίως σε συνθήκες όπως οι σημερινές. Στην Ελλάδα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα είναι συνήθως «όχι σε όλα» ακόμα και σε αυτά με τα οποία συμφωνούν. Δεν ξέρω αν θα φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο αλλά το όνειρο μου είναι ένας νόμος να περνάει με 120 (από τους 160) της συμπολίτευσης + 50 (από τους 180) των κομμάτων της αντιπολίτευσης και να μην γίνεται καν θέμα.

      • Ο/Η Νίκος Π λέει:

        Μα ακριβώς γιατί τα «αντιπολιτευόμενα κόμματα είναι συνήθως “όχι σε όλα” ακόμα και σε αυτά με τα οποία συμφωνούν» χρειάζεται κυβέρνηση συνεργασίας σε καταστάσεις κρίσιμες για τη χώρα. Ακόμα και στη Μεγάλη Βρετανία που έχει κοινοβουλευτική παράδοση μεγαλύτερη από τη δική μας, προέκυψε τέτοια κυβέρνηση κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με μόνη εξαίρεση κάτι κομμουνιστές που αρχικά, όσο βάσταγε το σύμφωνο Ρίμπεντροφ – Μολότωφ, σαμποτάριζαν την πολεμική προσπάθεια της χώρας τους. Οταν βέβαια ο Χίτλερ επιτέθηκε στους Σοβιετικούς, άλλαξαν βιολί αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

  2. Ο/Η Dyer λέει:

    Καλά τα λες. Το πρόβλημα στη συγκυβέρνηση είναι ποιος κυβερνά, και γιατί να μη κυβερνά ο δικός μας ώστε κάτι να περιμένουμε.
    Το πελατειακό κράτος δεν ξεριζώνεται εύκολα firiki2010!
    Τα υπόλοιπα που έχουν σχέση με τη κρίση, την ανεργία, την ανάπτυξη, το σχεδιασμό για το αύριο είναι στον αυτόματο πιλότο. Εκεί δεν υπάρχουν διαφορές ετσι κι’ αλλιώς η τρόικα αποφασίζει.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Μου λες ότι τα λέω καλά αλλά μάλλον χρειάζεται να το ξαναδιαβάσεις το άρθρο γιατί εγώ μιλάω για άλλου είδους αντιρρήσεις για τη συγκυβέρνηση. Τα κίνητρα των αντιρρήσεων δεν χρειάζεται να είναι ποταπά και στενά ωφελιμιστικά . Στην ανάρτηση λοιπόν για καλοπροαίρετες αντιρρήσεις μιλάω (Με τη δικιά σου προσέγγιση περί «πελατειακού κράτους» πχ οι Πασόκοι θα έπρεπε να είναι ευτυχείς, ενδεχομένως και οι Δημαρίτες ακόμα στην κυβέρνηση)
      Μπορεί τα περιθώρια των αποφάσεων να είναι περιορισμένα αλλά υπάρχουν και οι όποιες αποφάσεις μπορούν να έχουν και διαφορετικό ιδεολογικό πρόσημο. Και μην ξεχνάς ότι πολύ μεγάλο ρόλο παίζουν και τα πρόσωπα .

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Και εσωκομματικά και εσωσυγκυβερνητικά η αντιδράσεις υπάρχουν σε επίπεδο προσώπων, κανένας δεν αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική που ασκείται.
        Νομίζω κάτι τέτοιο περιγράφεις.
        «“Κάναμε πρωθυπουργό τον Σαμαρά”, ” Κάναμε αντιπρόεδρο τον Βενιζέλο”….»
        «Στην πραγματικότητα για τους περισσότερους από αυτούς υπάρχει κι ένα άλλο βαθύτερο και μη ομολογούμενο πρόβλημα. Οι αρχηγοί των (πρώην;) κομμάτων τους. Ο Σαμαράς για ένα μεγάλο μέρος των Νεοδημοκρατών εξακολουθεί να είναι απλά ο άνθρωπος που έριξε τη ΝΔ το 1993 και με την ΠΟΛΑΝ….»
        Αυτές λοιπόν οι αντιδράσεις μου θυμίζουν το πελατειακό κράτος. Μπορεί να με χαρακτηρίζεις κακοπροαίρετο. ΟΚ.

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Οι αντιδράσεις για τις οποίες μιλάω θα έλεγα ότι είναι μάλλον «συναισθηματικές». Είναι σε επίπεδο προσώψπων και συμβολισμών. » Δεν γουστάρω να συνυπάρχω με ΠΑΣΟΚ (ή ΝΔ) … ανεξαρτήτως πολιτικής. Δεν γουστάρω Σαμαρά (ή Βενιζέλο)… γενικώς»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s