Το θέμα δεν είναι αν κάποιος με «μισεί» και γιατί, αλλά να μη μου σπάσει το κεφάλι .

«Αλλο  το  ταξικό  μίσος  και  άλλο  το  φυλετικό  μίσος»  Αυτή  την   «μεγαλοφυή » ατάκα  εξαπέλυσε  ο    Γραμματέας  της  Κεντρικής Πολιτικής  Επιτροπής   του  ΠΑΣΟΚ  κ Ανδρουλάκης   απευθυνόμενος    τις  προάλλες  στον  κ  Βορίδη   σ΄ένα  τηλεοπτικό  τραπέζι    καθώς  ο τελευταίος προσπαθούσε νς  εξηγήσει  το  αυτονόητο:  πως δεν  υπάρχουν  λόγοι  που  να  νομιμοποιοπούν την….  παρανομία  και  τον  τραμπουκισμό.

Προσωπικά  δεν  έχω  καμμιά  αντιρρηση. Άλλο  το  ταξικό  μίσος, άλλο  το  φυλετικό, άλλο  το  οπαδικό κι  άλλο  το  μίσος που  νιώθει  κάποιος  γι  αυτόν  που  του  έφαγε  τη  γκόμενα  . Μόνο  που  δεν  είναι  αυτό  το  θέμα  μου  (ουτε  ήταν   το  θέμα  της  συζήτησης  του  τηλεοπτικού  τραπεζιού)

Δεν  με  νοιάζουν  τα  είδη  του  μίσους  και  οι  εννοιλογικές  διακρίσεις  του.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί  κάποιος,  επειδή  είμαι  από  τη  Ζάμπια,

Δεν  με  νοιάζει   αν  με  μισεί, επειδή  έχω  περισσότερα  φράγκα  από  αυτόν  και   νομίζει  ότι  του  τα  χρωστάω.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί,  επειδή  είμαι  Ολυμπιακός  και  «του  παίρνω  τα  πρωταθλήματα»  με  τη  διαιτησία.

Δεν  με  νοιάζει  αν  με  μισεί,  επειδή  θεωρεί  ότι  ανήκω  σε  άλλη  κοινωνική  τάξη,  σε  άλλη  συντεχνία, σε  άλλο  κόμμα, σε  άλλη  κοσμοθεωρία.

Στην  πραγματικότητα  δεν  με  νοιάζει   καν  αν  με  μισεί.  Κατά  πάσα  πιθανότητα  ούτε  κι  εγώ  τον  χωνεύω   και  δεν  έχω  καμμιά    υποχρεωση  για  κάτι  τέτοιο.  Εχει    μάλιστα  το  δικαίωμα  (όπως  κι  εγώ   άλλωστε)  να  κολλήσει  τη  φωτογραφία  μου  στην  πόρτα  και  να  κάνει   σκοποβολή  με    βελάκια.Αυτό  που  με  νοιάζει    είναι  να  μη  μου  ανοίξει  με  ένα  καδρόνι   το  κεφάλι, να  μη  μου  κάψει  το  μαγαζί,  να  μη  με  μαχαιρώσει.   Αυτό  είναι    που  δεν  έχει  δικαίωμα. Ο,τι  είδος  μίσους  και  να  νιώθει  !

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

10 Responses to Το θέμα δεν είναι αν κάποιος με «μισεί» και γιατί, αλλά να μη μου σπάσει το κεφάλι .

  1. Ο/Η K. λέει:

    Η αποδοχή της ανυπόστατης »θεωρίας περί άκρων» με μια άλλη-στην ουσία την ίδια-εκδοχή.
    Το έχω αναφέρει και στο παρόν ιστολόγιο (φυσικά δεν αποτελεί προσωπικό μου διανόημα,απλώς το θέτω προς απάντηση).Η έννοια του ταξικού μίσους δεν πρέπει να συγχέεται με κανενός είδους συναίσθημα (παρά την ταύτιση της λέξης,φαινομνικά).Συμπυκνώνει συνέπειες των όρων της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής.Για την πλευρά των κεφαλαιοκρατών εκφράζει την αντίθεσή τους στην οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης,την ανάγκη της δικής τους τάξης για διαιώνιση των συνθηκών εκμετάλλευσης.Από την πλευρά της εργατικής τάξης υποδηλώνει την αναγνώριση της ταξικής θέσης (και άρα των αποτελεσμάτων από αυτήν),τη στοχοποίηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής,της ανάγκης για συλλογική δράση-οργάνωση.Συνεπώς σωστά φυσικά και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με φυλετικό ή ρατσιστικό μίσος (στην πραγματικότητα αποτελεί το αντίθετό του) και επίσης ουδέποτε συνδέθηκε και ούτε επιτρέπεται να συνδέεται με την όποια μορφή άσκησης βίας σε ατομικό επίπεδο (ατομική τρομοκρατία κλπ).

    • Ο/Η Νίκος Π λέει:

      Ευπρόσδεκτες διευκρινήσεις, πώς όμως εφαρμόζεται πρακτικά η αρχή «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»; Και αφού σωστά απορρίπτεις τη βία σε ατομικό επίπεδο, από ποιο επίπεδο μαζικότητας και πάνω είναι κατ’ εσέ αποδεκτή η βία;

      • Ο/Η K. λέει:

        Αρχικά,ναι προφανώς και οι κομμουνιστές απορρίπτουμε κάθε μορφή ατομικής,μεμονωμένης εκδήλωσης,ως τρόπο ή μορφή πάλης (κατά κύριο λόγο βέβαια αναφέρομαι στις θεωρήσεις και την πρακτική του Αναρχισμού οι οποίες και βρίσκονται σε ευθεία και πλήρη αντίθεση με τις αρχές της ταξικής πάλης,την κομμουνιστική αντίληψη κ.ο.κ.Εξάλλου,πολλές φορές έχουν αξιοποιηθεί σε βάρος των αγώνων του κινήματος,έχουν πλήξει τις δυνατότητές του με ποικίλους τρόπους).
        Όσον αφορά το σύνθημα,θα έλεγα ότι εκφράζει τόσο την προοπτική-δηλαδή την επικράτηση των δυνάμεων της εργατικής τάξης και τη συγκρότηση του νέου εργατικού σοσιαλιστικού κράτους αλλά και ισχύει και στο παρόν φυσικά.Και πράγματι προϋποθέτει τη σύγκρουση με σειρά αστικών νόμων,σε επίπεδο εφαρμογής,άρα και με τους συσχετισμούς όπως κάθε φορά προκύπτουν μέσω εκλογικών διαδικασιών.Προϋποθέτει και την ανυπακοή.Στόχευση την οποία το ΚΚΕ δεν αποσιωπά ασφαλώς (όπως μεταξύ άλλων στην οργάνωση της αντίδρασης για τη μη εφαρμογή και των διαδικασιών αναγκαστικής εκτέλεσης,διαδικασιών είσπραξης κλπ στις περιπτώσεις υπό πτώχευση εργαζόμενων ή ακόμα την πραγματοποίηση καταλήψεων με συμβολικό χαρακτήρα,οι οποίες ενέργειες είναι εκτός αστικής νομιμότητας).Οπωσδήποτε όμως με τη μορφή του συλλογικού οργανωμένου αγώνα.Δηλαδή με συμμετοχή,διαπάλη εντός των οργάνων και συνελεύσεων,με κατανομή καθηκόντων,με ενημέρωση,προσπάθεια για δημιουργία μετώπων κ.ο.κ.Όχι δηλαδή με ατομικού επιπέδου ενέργειες (οι οποίες ακόμα και αν δεν εμπεριέχουν βίαιο σκοπό/χαρακτήρα,θα είναι σίγουρα αναποτελεσματικές).
        Για το τελευταίο:ο βαθμός ή το επίπεδο μαζικότητας (που αποτελεί το ένα δεδομένο βάσει του οποίου θα κρίνουμε μια κινητοποίηση,μια μορφή αγώνα-το άλλο είναι το ποιοτικό,δηλαδή βάσει του περιεχομένου των αιτημάτων,του προσανατολισμού κλπ) θα κριθεί in concreto,δηλαδή ανάλογα με το εκάστοτε πεδίο αναφοράς του αγώνα (από την απεργιακή κινητοποίηση σε πανεργατικό,πανελλαδικό επίπεδο μέχρι και την πιο απλή μορφή πάλης σε επίπεδο συλλόγων κλπ).Το ποια μέσα θα αξιοποιούνται κάθε φορά,με ποιο περιεχόμενο,ποιες μορφές πάλης,κατ΄αρχάς το κρίνουν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες,οι εργαζόμενοι.Σύμφωνα με σειρά παραγόντων,όπως η μαζικότητα,η κρισιμότητα,φυσικά βάσει συσχετισμών κ.ά.Μορφές πάλης εμπειρικά διαπιστώνονται πολλές.

    • Ο/Η Dyer λέει:

      Υποστηρίζεις Κ το ταξικό μίσος της εργατικής τάξης έχει πάντα κατεύθυνση προς τον καπιταλιστή και ποτέ προς κάποιο αλλόφυλο.
      Ένα υποθετικό σενάριο λοιπόν.
      Έχουμε μια ευρωπαϊκή χώρα πολύ μικρή όπου έχει επικρατήσει ο κομουνισμός στη οποία η εργατική τάξη παράγει ποδήλατα τα οποία φυσικά εξάγει ώστε με το συνάλλαγμα που εισπράττει να αγοράζει ότι άλλο χρειάζεται. Για να είναι λοιπόν ισοσκελισμένος ο προϋπολογισμός πουλάνε το κάθε ποδήλατο 200 ευρω.
      Στα βάθη της Ασίας έχουμε άλλη μια χώρα κομουνιστική πολύ μικρή και αυτή που η εργατική τάξη της παράγει ποδήλατα! Είναι άνθρωποι μιας άλλης κουλτούρας από την ευρωπαϊκή και η παραγωγικότητά τους όπως και οι ανάγκες τους είναι πολύ διαφορετικές. Οι ασιάτες λοιπόν για να ισοσκελίσου τον προϋπολογισμό τους πουλάνε το κάθε ποδήλατο 50 ευρω.
      Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορείου διευκολύνοντας το εμπόριο ουσιαστικά φέρνει τα δυο ποδήλατα με ίσους όρους σε όλες της αγορές. Και τότε οι ευρωπαίοι κομουνιστές χάνουν τις αγορές εξ αιτίας των ασιατών κομουνιστών.
      Ποίους θα μισήσει λες Κ η εργατική τάξη των ευρωπαίων. Ποιος είναι ο ταξικός τους εχθρός;

      • Ο/Η K. λέει:

        Αντιλαμβάνομαι την ουσία του σκεπτικού που θέτεις.Και παρόλο που θίγεις μια σειρά ζητημάτων (όπως τις διεθνείς συναλλαγές εμπορικού χαρακτήρα των σοσιαλιστικών κρατών κλπ) χρησιμοποιώντας μια πράγματι αρκετά υποθετική κατασκευή (π.χ. προφανώς θα πρόκειται για σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής και όχι κομμουνιστικές εφόσον στο παράδειγμά σου αναφέρεις δύο κράτη,άρα και θα υφίσταται ακόμα η κυριαρχία των διεθνών μονοπωλίων,επομένως και οι Διεθνείς Οργανισμοί οι οποίοι και έχουν ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα-όπως ιδίως ο ΠΟΕ ή Παγκόσμια Τράπεζα-δε θα έδιναν προτεραιότητα σε προϊόντα σοσιαλιστικού κράτους κλπ).Καταρχάς υπάρχει ήδη η καταγεγραμμένη εμπειρία από τις διακρατικές σχέσεις (συμβάσεις,συναλλαγές κλπ) ανάμεσα στην ΕΣΣΔ (το ισχυρότερο σοσιαλιστικό-εργατικό κράτος) και στα λοιπά πρώην σοσιαλιστικά (σε επίπεδο υποδομών,αποστολής εξειδικευμένου προσωπικού,σχεδιασμών,εξοπλισμού κ.ο.κ.).Και πράγματι,η ΕΣΣΔ κυρίως στα πλαίσια της απόλυτα απαραίτητης διεθνιστικής αλληλεγγύης,είχε αντικειμενικά και απώλειες με υλικούς όρους (όχι μόνο βέβαια,αλλά είχε).Ωστόσο,και σε επίπεδο θεωρίας αλλά όπως απέδειξε η ιστορική εμπειρία (μάλιστα η δυσμενής θέση στην οποία οδηγήθηκαν οι ΛΔ της Κορέας και της Κούβας το πρώτο διάστημα μετά την περίοδο των ανατροπών είναι αρκετά χαρακτηριστική) το σοσιαλιστικό κράτος,η εργατική επαναστατική εξουσία έχει κάθε συμφέρον και ανάγκη αλλά και καθήκον παροχής βοήθειας στο να επικρατούν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό χωρών οι επαναστατικές δυνάμεις.Μάλιστα θα δίνεται προτεραιότητα στις διακρατικές επαφές με άλλα σοσιαλιστικά κράτη,σε όλα τα επίπεδα.Ακριβώς,λοιπόν,σε συνθήκες διεθνοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας και αγοράς,οι Διεθνείς Οργανισμοί (μεταξύ αυτών οπωσδήποτε και ο ΠΟΕ τον οποίο αναφέρεις) αποτελούν τη διεθνική έκφραση για την αναγκαία και στο μέτρο του δυνατού ενιαία έκφραση του μονοπωλιακού κεφαλαίου δε θα έθεταν σε καμιά περίπτωση όρους οι οποίοι να ευνοούν τα συμφέροντα σοσιαλιστικού κράτους.Από την άλλη οικοδομείται η κατά το δυνατόν πιο ισχυρή και σταθερή συνεργασία ανάμεσα σε κράτη ήδη σοσιαλιστικά-με εργατική εξουσία αλλά και άλλα,βάσει και του οξύτατου ενδοιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.
        »Υποστηρίζεις Κ το ταξικό μίσος της εργατικής τάξης έχει πάντα κατεύθυνση προς τον καπιταλιστή και ποτέ προς κάποιο αλλόφυλο.»:Αυτό είναι το ζητούμενο.Αυτό το οποίο πρέπει να κατακτηθεί.Και όσο διευρύνεται και αφομοιώνεται η ταξική συνείδηση των εργαζόμενων τόσο αποδυναμώνεται η τάση προς τον εθνικισμό,το φυλετικό μίσος κλπ.Φυσικά η σχέση λειτουργεί και αντίστροφα.
        Και δεν πρόκειται για ιδεατή-ιδεαλιστική κατασκευή.Οι εργαζόμενοι του οποιουδήποτε σοσιαλιστικού κράτους εξαρτούν την ικανοποίηση υλικών όρων,αναγκών τους και από την επικράτηση και εδραίωση επαναστατικών κινημάτων και εξουσιών.

      • Ο/Η Dyer λέει:

        Αν κατάλαβα καλά Κ το στοιχείο της αλληλεγγύης μεταξύ των σοσιαλιστικών κρατών είναι πρωταρχικό για το μοντέλο. Επιπλέον θα πρέπει οι σοσιαλιστικές χώρες να είναι ουσιαστικά αυτόνομες σε όλα, διαφορετικά η εμπλοκή με τον καπιταλισμό εμπλέκει τα πράγματα. Δηλαδή στοχεύουμε σε μια αρκετά μεγάλη ένωση κρατών που οι λαοί τους θα έχουν την συνείδηση της συλογικότητας για όλο το σοσιαλιστικό-κομουνιστικό μπλοκ.
        Δεν είναι λίγο φαραωνικό το σχέδιο. Δυστηχως δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε τη συλογικότητας σε πολύ μικρότερες κοινωνικές ομάδες πως θα το καταφέρουμε σε τέτοια έκταση. Χόρια που ο δε επαναστατικός τρόπος επικράτησης εγκυμονεί πολλούς κινδύνους.
        Μήπως ένας ηπιότερος εξελικτικός τρόπος είναι περισσότερο ρεαλιστικό και τελικά αποτελεσματικός για το στόχο του σοσιαλισμού.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    @ Κ
    Δεν υπάρχει καμμιά «θεωρία των δύο άκρων» Κατασκεύσμα της Αριστεράς είναι που περιλαμβάνει αυτά τα οποία υποτίθεται πως λένε οι αντίπαλοι της. Μόνο που … δεν τα λένε!!!!
    Εφ όσον δεν επιτρέπεται να συνδέεται το ταξικό μίσος -που απ΄ότι λες δεν είναι ακριβώς «μίσος» – με άσκηση βίας σε ατομικό επίπεδο υπάρχει μια κατ΄ αρχήν συμφωνία. Πλην όμως θα παρατηρήσω ότι η άσκηση βίας σε ατομικό επίπεδο και λόγω ταξικού μίσους ήταν και είναι συνηθέστατο φαινόμενο στη χώρα μας και άρα ορθώς ανησυχώ και διεκδικώ το δικαίωμα μου να μη με δέρνουν επειδή είμαι Πακιστανός, Αρειανός ή «εκπρόσωπος της πλουτοκρατίας» ή να μη μου καίνε το μαγαζί επειδή είναι δικό μου και όχι του εμπρηστή.
    Με ενδιαφέρον περιμένω την απάντηση σου στα ερωτήματα του Νίκου.

    • Ο/Η K. λέει:

      Αρχίζοντας από το δεύτερο θέμα,υποθέτω ότι αναφέρεσαι σε επιθέσεις σε βάρος μεμονωμένων καπιταλιστών (τύπου 17Ν) ή τις ενέργειες των αποκαλούμενων »αντιεξουσιαστών» κλπ.Όπως γράφω και στον Νίκο,το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα καταγγείλει τη δράση των στοιχείων αυτών,μέλη και οπαδοί του έχουν δεχθεί και επιθέσεις και βέβαια συνολικά και απορρίπτει τέτοιου είδους »μορφές αντίδρασης» (που μόνο τέτοιες δεν είναι) και τις κρίνει άκρως επικίνδυνες και ύποπτες(εξάλλου είναι γνωστή η μομφή σε βάρος του ΚΚΕ από τους αντίστοιχους πολιτικούς χώρους περί »συστημικής δύναμης»).Άρα,όχι απλά δε σχετίζονται με την καλλιέργεια ταξικού μίσους,ταξικής συνείδησης αλλά αποτελούν την ανάστροφη διαδικασία.
      Για την αποκαλούμενη »θεωρία των δύο άκρων».Πράγματι θα συμφωνήσω υπό την έννοια ότι δεν υφίσταται καν ως θεωρία,θεωρητική κατασκευή.Διότι ακριβώς αποτελεί μια προσπάθεια στην ουσία,ένα ιδεολόγημα με ανακριβέστατα και ανυπόστατα στοιχεία.Θα διαφωνήσω ωστόσο πλήρως στο υπόλοιπο σκέλος.Αυτή ακριβώς η απόπειρα »ταύτισης» ή »εξίσωσης» φασισμού-Κομμουνισμού,αντίστοιχα των εργατικών αγώνων με την εγκληματική-έκνομη δράση (υπό τον μανδύα των »ολοκληρωτικών-ριζοσπαστικών ιδεολογιών) αποτελεί μια πολιτική επιλογή εδώ και αρκετά χρόνια,ήδη από την περίοδο των πρώτων ετών μετά τις ανατροπές.Αποτελεί ήδη μέρος της επίσημης πολιτικής ιδεολογίας της ΕΕ (χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόφαση να οριστεί η 23η Αυγούστου ως ημέρα »μνήμης των θυμάτων ναζισμού και κομμουνισμού» και ήδη »τιμάται»),της κρατικής ιδεολογίας αρκετών κρατών-μελών της,εκφράστηκε και εκφράζεται και στην Ελλάδα από αστικές πολιτικές δυνάμεις,από αστούς πολιτικούς (μόλις προχθές δηλώσεις Κεφαλογιάννη,πρόσφατα Πάγκαλου και αρκετών ακόμα).Μέσα από υποτιθέμενες »τηλεοπτικές παραγωγές ντοκυμαντέρ»,μέσα από το περιεχόμενο των σχολικών εγχειριδίων (ήδη έχει εισαχθεί ό όρος »ολοκληρωτικές ιδεολογίες» ή »καθεστώτα»).Αλλά ακριβώς και η αντίδραση σχεδόν αντανακλαστικά αρκετών μη κομμουνιστών φυσικά με αναφορές περί »σταλινισμού» κλπ.Προφανώς τέτοιου είδους αντιλήψεις δεν προέκυψαν από τυχαία γεγονότα ούτε συνέφερε το ΚΚΕ ή άλλες προοδευτικές δυνάμεις να θέτουν ζητήματα »συγκρίσεων».

  3. Ο/Η K. λέει:

    @Dyer
    Κοίταξε,πέρα από τη καθαυτή θεωρητική θεμελίωση (περί των προϋποθέσεων για την επαναστατική κατάσταση,αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις για την επικράτηση της Σοσιαλιστικής Επανάστασης κ.ο.κ.),όσο πιο συνοπτικά μπορώ η θέση του ΚΚΕ-ασφαλώς ισχύει η παραπομπή στα επίσημα κομματικά κείμενα όπως υπάρχουν και πολύ πιο έμπειροι οπαδοί-φίλοι από εμένα ώστε να τη διατυπώσουν ορθότερα-και η οποία βέβαια στηρίζεται στην επεξεργασία των διδαγμάτων του Μαρξισμού-Λενινισμού έχει ως εξής (και με την οποία ταυτίζομαι):πληρούνται οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και την αντικατάστασή τους από τις σοσιαλιστικές στην Ελλάδα και την περίοδο των αρχών του 21ου αιώνα,είναι αντικειμενικά δυνατή η οικοδόμηση σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής και αντίστοιχου εποικοδομήματος είναι δυνατή και σε μια μόνο χώρα-συνεπώς δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση η επικράτηση επαναστατικών δυνάμεων στις χώρες της περιοχής κλπ.Ωστόσο και βεβαίως ένας πιο ευνοϊκός συσχετισμός σε διεθνές επίπεδο θα έθετε τη βάση για βελτίωση των υλικών όρων του ελληνικού σοσιαλιστικού κράτους και η πλέον πιθανή (ή και βέβαιη) εξέλιξη είναι ότι παράλληλα με την άνοδο της ταξικής πάλης στην Ελλάδα,παράλληλα με τις εγχώριες διεργασίες (Επανάσταση κλπ) και σε άλλες χώρες θα επικρατούν ανάλογες συνθήκες σε επίπεδο κινήματος,άσχετα με την τελική έκβαση (σημαντικό ιστορικό προηγούμενο οι σχεδόν ταυτόχρονες ή έστω την αντίστοιχη περίοδο λαϊκές εξεγέρσεις παράλληλα με την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης,λχ σε Ουγγαρία και Γερμανία).
    Φυσικά η κατεύθυνση είναι η εξασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού βαθμού αυτάρκειας (στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν αρκετές δυνατότητες,μέσω και του Κεντρικού Σχεδιασμού και της αναλογικής προτεραιότητας στην Υποδιαίρεση Ι).Όμως το σοσιαλιστικό κράτος θα προχωρά στη σύναψη των απαραίτητων διεθνών,διακρατικών εμπορικών και ευρύτερων σχέσων,με προτεραιότητα βέβαια σε τυχόν υπάρχοντα άλλα σοσιαλιστικά κράτη ή και μη σοσιαλιστικά βάσει των αντίστοιψν συμφερόντων-συσχετισμών).Για αυτό και προβλέπεται η συγκρότηση και λειτουργία αντίστοιχων οργάνων (όπως Κεντρικής Τράπεζας κλπ).
    Όσον αφορά το επίπεδο της συνείδησης,προφανώς δεν κατακτάται »αυτομάτως»,αλλά ήδη η διαδικασία προς τη Σοσιαλιστική Επανάσταση προϋποθέτει ένα πολύ αυξημένο βαθμό ταξικής και πολιτικής συνειδητοποίησης.Δεν θα είναι η πρώτη φορά εξάλλου που θα τεθεί σε κίνηση αντίστοιχη διαδικασία.Αλλά και εντός του πλαισίου του καπιταλισμού,αγώνες και διεκδικήσεις υπήρξαν,συχνά με σημαντικά και αξιοσημείωτα αποτελέσματα.Δεν πρόκειται για κάτι μη εφικτό δηλαδή.
    Στο τελευταίο σκέλος όσων αναφέρεις (το οποίο και μου προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την αρχή) στην ουσία επανερχόμαστε στην πρόσφατη συζήτησή μας για το περιεχόμενο των εννοιών,για τις ιστορικές εμπειρίες.Έτσι,από τη στιγμή που ως Σοσιαλισμό ορίζουμε συνοπτικά την εδραίωση και ανάπτυξη σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής,τη βαθμίδα του ανώριμου Κομμουνισμού,την κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής,μόνο με έναν τρόπο μπορεί να επικρατήσει.Και αυτός συνοψίζεται στην συνειδητοποίηση του πολιτικού καθήκοντος που έχει η εργατική τάξη.Το καθήκον της επαναστατικής ανατροπής.Διότι χωρίς την με οριστικό τρόπο διάλυση και καταστροφή των μηχανισμών και θεσμών του αστικού κράτους,του ίδιου του αστικού κράτους είναι αδύνατη η οικοδόμηση νέων παραγωγικών σχέσεων.Σε αυτό έγκειται και η αναγκαιότητα της Επανάστασης,που είναι διαδικασία με βαθύτατο πολιτικό περιεχόμενο.Για αυτό και προηγείται.Έτσι δεν μπορεί να νοηθεί το σχήμα:Σοσιαλισμός στην οικονομική βάση και συνέχιση της ισχύος αστικού κράτους,θεσμών κλπ έστω και με κατεύθυνση μια σταδιακή καταστροφή.

    • Ο/Η firiki2010 λέει:

      Προσωπικά εντυπωσιάσθηκα απο την εισαγωγική φρασούλα :» η θέση του ΚΚΕ-ασφαλώς ισχύει η παραπομπή στα επίσημα κομματικά κείμενα όπως υπάρχουν και πολύ πιο έμπειροι οπαδοί-φίλοι από εμένα ώστε να τη διατυπώσουν ορθότερα-και η οποία βέβαια στηρίζεται στην επεξεργασία των διδαγμάτων του Μαρξισμού-Λενινισμού έχει ως εξής (και με την οποία ταυτίζομαι): …..» Γιατί πρέπει να κουβεντιάζουμε απαραιτήτως με τις απόψεις του ΚΚΕ;;;;;Γιατί όχι με τη δική σου;;;; Δεν είναι κακό κάπου να μην ταυτίζεσαι με το κόμμα που στυηρίζεις .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s