Υπέρ (;;;) των “μετά Χριστόν προφητών”

Aν  η  κατάσταση  της  χώρας  δεν  ήταν  δραματική  αυτά  που  συμβαίνουν  τον  τελευταίο  καιρό   θα  είχαν  πλάκα!

Ας   δούμε  ένα  από  αυτά.  Την  στάση  των  περισσότερων (δημοσιογράφων,  αναλυτών , πολιτικών) απέναντι  στις  συνεχείς  και  επαναλαμβανόμενες   δηλώσεις  στελεχών  του  ΠΑΣΟΚ   με  τις  οποίες   στην  ουσία  καταδικάζουν   τις  πολιτικές  που  οδήγησαν  στο  μνημόνιο ,  τον  τρόπο  που  (δεν)  το  διαπραγματευθήκαμε  και  το  πως  το  εφαρμόσαμε.

Λογικά    η  δήλωση  της  Κατσέλη  ότι  “απαιτείτο  άλλο  μείγμα  πολιτικών”  ( δήλωση   της  Κατσέλη  επαναλαμβάνω,  όχι  του  Σαμαρά)  θα  έπρεπε  να  αποτελεί   χαστούκι  στον  σχεδιασμό  του  μνημονίου. Η  δήλωση  Χρυσοχοίδη  ότι  δεν διάβασε  το  μνημόνιο  θα  έπρεπε  να  αποτελεί  απόδειξη   ότι  το  μνημόνιο  έγινε  στο  πόδι ,   αφού κανείς   δεν  ήξερε  τι  έγραφε (ο κ Παπανδρέου  και  να  το  διάβασε-κάποιος  να  τον  ρωτήσει  κάποια  στιγμή- είναι βέβαιο  ότι  δεν  κατάλαβε  τίποτα)   και  υπό  τέτοιες  συνθήκες  προφανώς  δεν  ήταν  δυνατή  οποιαδήποτε  διαπραγμάτευση  του. Η  δήλωση  Προβόπουλου  ότι  “η  κρίση  δεν  ήταν  αναπόφευκτη”  θα  επρεπε   να  επαναφέρει  στο  προσκήνιο  την  πολιτική  που  άσκησε  το  ΠΑΣΟΚ   το  κρίσιμο  πρώτο  τετράμηνο  της  διακυβέρνησης  του. Η  δήλωση  Σημίτη   ότι  το  μνημόνιο  ήταν  “μοιραίο  πολιτικό  λάθος”  σε  συνδυασμό  με  το  ότι  σήμερα  η  Ιταλία  δανείζεται  με  υψηλότερα  επιτόκια  από  αυτά  που  μπορούσαμε  να  δανειστούμε  εμείς  όταν  μπήκαμε  στο  μνημόνιο,  θα  έπρεπε  να  προβληματίσει  σοβαρά    για  το  που ,πως  και  γιατί   μπλέξαμε  βλακωδώς  την  χώρα. (Σε  όλες  αυτές  τις  πολύ  πρόσφατες  κριτκές  θα  μπορούσα  να  προσθέσω  και  λίγο  παλιότερες  και  άλλων  κορυφαίων  στελεχών  του  ΠΑΣΟΚ )

Κι  όμως  η  αντίδραση  σε  όλα  αυτά   δεν  είναι    το  να  αναστοχαστούμε  πάνω  στο  πως  και  γιατί  φτάσαμε   εδώ  που  φτάσαμε.  Η  αντίδραση   απο  την  πλειοψηφία   δημοσσιογράφων,  αναλυτών,  πολιτικών  στρέφεται   εναντίον   των  στελεχών  του  ΠΑΣΟΚ    που  έστω  και  σήμερα  ξιφουλκούν  κατά  της  πολιτικής  που  ασκήθηκε  την  τελευταία  διετία.

Η  αντίδραση  θα  μπορούσε  να  συνοψιστεί  ως  εξής: ” Δεν  έχετε  δικαίωμα  να  μιλάτε  διότι  είσαστε κι  εσείς  συνυπεύθυνοι. Δεν  παραιτηθήκατε,  δεν  τα  καταγγείλατε, αλλά  συνεχίσατε να  συμμετέχετε  σ΄αυτό  που  σήμερα  χαρακτηρίζετε  “καταστροφή”. Και  το  κάνετε  γιατί   θέλετε  να  γίωετε αρχηγοί, Πρόεδροι Δημοκρατίας, θέλετε  να  χτυπήσετε  τον  Παπανδρέου,  το κάνετε  επειδή  γενικώς  είστε  άθλια  και  ποταπά  υποκείμενα. Κι  επι  τέλους  μας  τα  λέτε ως  “μετά  Χριστόν  προφήτες” , εκ  των  υστέρων,  τώρα  που  το  κακό έχει  γίνει”

H  πιο πάνω  αντιμετώπιση   θα  είχε  κάποια  λογική   στο  μέτρο  που    αυτοί  που  κατακρίνουν  σήμερα   τους  “μετά  Χριστόν  προφήτες”  για  ιδιοτελή  κίνητρα  και  άχρηστες  εκ  των  υστέρων  επισημάνσεις,  δεν   είναι    ακριβώς  οι  ίδιοι   που  κατέκριναν  και  αυτούς  που  είχαν  τοποθετηθεί  πολύ  εγκαίρως  πάνω  στα  ίδια  ακριβώς  θέματα.

Οταν  ο  Σαμαράς  έλεγε  στη  Βουλή “Ξεκολλήστε! Πάρτε  μέτρα…”   ήταν  ανάλγητος  και  εκτός  πραγματικότητος.  Όταν  καταψήφιζε  η  ΝΔ  το  μνημόνιο   επειδή  ” διαφωνούμε με την πολιτική που μας οδήγησε ως εδώ και με την κυβερνητική οικονομική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης”  η  ΝΔ   ήταν  ανεύθυνη. Οταν  ο  Σαμαράς  μιλούσε  για “άλλο    μείγμα  πολιτικής”   που  θα  μπορούσε  να  είναι  αποτελεσματικό  βαφτίστηκε  απαξιωτικά  “Χαρυ  Πότερ”. Κι  όταν   έλεγε    για “επαναδιαπραγμάτευση”    όρων    και  πολιτικών  του  μνημονίου   ήταν  “έξαλλος”  και  ” επικίνδυνος”.

Επομένως  στην  πραγματικότητα  τι  έχουμε;  Αυτοί  οι  οποίοι  υπερασπίστηκαν    τις  πολιτικές   που  μας  οδήγησαν  στο  μνηονιο ,  αυτοί  οι  οποίοι  αποθέωσαν  τους  χειρισμούς  και  το  τσαμπουκαλίκι  του  “Γιώργου”,  αυτοί  οι  οποίοι  υπερασπίσθηκαν    τις   αλλοπρόσαλλες     εμπνεύσεις  του,  σήμερα  τα  βάζουν  με  αυτούς   μέσα  στο  ΠΑΣΟΚ   που – έστω  εκ  των  υστέρων -    τα  κατακρίνουν   δικαιωνοντας  έτσι αναδρομικά  και  την  κριτική  που  άσκησε  η  ΝΔ.  Νομίζω  δηλαδή  ότι  το  πρόβλημα  των  περισσοτέρων  απ ΄ όσους  “την  πεφτουν”  στον  Χρυσοχοίδη, στον  Σημίτη,  στην  Κατσέλη  κλπ  δεν  είναι  τα  τυχόν      ιδιοτελή    κίνητρα  των  τελευταίων,   αλλά  ο  πανικός      των    τιμητών  τους    μπροστά  στην  απόλυτη  δικαίωση  της  κριτικής  της  Νέας  Δημοκρατίας.

Υπάρχουν  βεβαίως  και  οι  καλόπιστοι  τιμητές  των όψιμων  ομολογιών τωυ  διαφόρων  στελεχών  του  ΠΑΣΟΚ  (από  τον  Ιούνιο  του 2011  οι    κριτικές προς  το  κόμμα  τους   έχουν  πάρει  μορφή  χιονοστιβάδας)  που    ειλικρινά  αγανακτούν   με  τις   εκ  των  υστέρων  επισημάνσεις  και   παραδοχές.  Μαζί  τους!  Αλλά  ας  αναλογιστούμε  όι  όσο  περισσότεροι -  και  ιδίως  όσο  περισσότεροι  από  την   παράταξη  που  είχε   (και  έχει;;)  την  ευθύνη  διακυβέρνησης  της  χώρας  τους  τελευταίους  26  μήνες-   αντιληφθούν  και  παραδεχτούν  τα  λάθη  που  έγιναν,  τόσο  μεγαλύτερες  είναι  οι  πιθανότητες  μας  να  βγούμε  από  την  κρίση. Οι  “μετά  Χριστόν  προφήτες”  δεν  είναι  πάντοτε  άχρηστοι. Αν  βοηθούν  να  κατανοήσουμε  καλύτερα  το  παρελθόν  μας,  οι  “προφητείες”/ παραδοχές  τους  είναι  ευπρόσδεκτες. Και  πρέπει  να  αξιοποιούνται. Κι  επιτέλους  είναι  προτιμότεροι  από  αυτούς  που  συνεχίζουν  να  υπερασπίζονται  εντός  και  εκτός  συνόρων    απόλυτα   καταστροφικούς  χειρισμούς  που μας  έχουν οδηγήσει  στο  απόλυτο…  μπάχαλο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΑΝΑΛΕΚΤΑ 15/1- 24/1/2012

Κάποια  από  τα  ενδιαφέροντα   κείμενα  που  διάβασα   τις  τελευταίες  μέρες   στο  διαδίκτυο  και   ίσως ….. δεν πέσατε  επάνω  τους.   Κάπου  μπορεί  να  συμφωνώ,  κάπου  όχι. Αν  θέλετε  το  συζητάμε…

Γιάννης  Λοβέρδος  ΠΕΤΡΟΒΟΛΟΥΝ  ΟΣΟΥΣ  ΛΕΝΕ  ΤΗΝ  -ΠΙΚΡΗ -  ΑΛΗΘΕΙΑ   “….  Πάντως, το αξιοσημείωτο γι΄αυτά που προσπαθεί σήμερα η κυβέρνηση είναι ότι το σύνολο σχεδόν αυτών των ομολόγων για τα οποία γίνεται το «κούρεμα», μέσω του PSI, είναι 30ετούς και 25ετούς διαρκείας, δηλαδή είχαν δοθεί στη χώρα μας την αλήστου μνήμης δεκαετία του 1980…  http://www.aixmi.gr/index.php/petrovoloun-osous-lene-thn-pikri-alitheia/

Γιάννης  Φαίλτωρ  ΟΙ  ΕΘΝΙΚΕΣ  ΜΑΣ  ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ  “….Η ψευδαίσθηση ότι έχουμε πάντα «δίκιο» και οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να μας το ικανοποιούν.Η ψευδαίσθηση ότι επειδή επικαλούμαστε το φως της Ελλάδας (που οι περισσότεροι αγνοούμε) του οποίου είμαστε διαχειριστές και κληρονόμοι όλοι οι άλλοι πρέπει να κάθονται σούζα.Η ψευδαίσθηση ότι όλοι οι άλλοι δεν έχουν με τι άλλο να ασχοληθούν νυχθημερόν πέρα από το πώς θα μας καταστρέψουν γιατί μας ζηλεύουν.Η ψευδαίσθηση ότι ο Καλός Θεός της Ελλάδος ή κάποιος Μεσσίας (Αντώνη πρόσεχε) θα επέμβει και θα μας σώσει με κάποιο τρόπο μαγικό.     http://www.antinews.gr/2012/01/22/143940/#comment-889662

Σ Μάνος  ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ  ΛΑΘΟΣ  ΣΕ  ΒΑΡΟΣ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΑΣ   “….Θα έπρεπε επίσης να ζητήσει να μην υποστεί μόνο ο ιδιωτικός τομέας τη ζημιά από το κούρεμα αλλά, σε ένα βαθμό, και τα κράτη-δανειστές. Η μονομέρεια του κουρέματος θα αποκλείσει για πολλά χρόνια την Ελλάδα από τις αγορές, διότι ποιος λογικός άνθρωπος θα τολμήσει να ξαναδανείσει την Ελλάδα και τους Έλληνες; …”    http://atithasos.blogspot.com/2012/01/blog-post_7542.html#more

Τ  Παππάς  ΤΑ  9 ΛΑΘΗ  ΤΟΥ  ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΞΑΝ  ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ   “… Δήλωνε ότι το Μνημόνιο ήταν μια αναγκαστική επιλογή και «έξω από τη σοσιαλιστική φυσιογνωμία μας» κι ας το είχε υπογράψει, κι ας έλεγε λίγες μέρες αργότερα στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος του ότι «οι περισσότερες πολιτικές που υπάρχουν στο Μνημόνιο, περιλαμβάνονται και στο προεκλογικό πρόγραμμα μας»! …”     http://www.aixmi.gr/index.php/9lathi-giwrgou-vouliaksan-ellada/

Διαμαντοπούλου-Μάνος-Χατζηδάκης: Τι κάνεις αν…. ;;;

” Ήταν ίσως η πιο ζωντανή στιγμή  στην εκδήλωση «για την Ελλάδα τώρα», στην οποία είχαν καλέσει 18 καθηγητές και πνευματικοί άνθρωποι της χώρας στην Παλιά Βουλή την Κυριακή το μεσημέρι, με ομιλητές από την πολιτική τους Αννα Διαμαντοπούλου, Κ. Χατζηδάκη και Γ. Μπουτάρη και από τους διοργανωτές τους Ν. Αλιβιζάτο και Λ Τσούκαλη.

Στα έδρανα των ακροατών, καθόταν ο Στέφανος Μάνος, ο οποίος αφού άκουσε υπομονετικά όλες τις ομιλίες, ζήτησε να κάνει παρέμβαση:

«Ευχαριστήθηκα πολύ με αυτά που άκουσα εδώ σήμερα, τα συμμερίζομαι και από την πλευρά μου προσπαθώ εδώ και καιρό να κινητοποιήσω τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, χωρίς μεγάλη επιτυχία», είπε ο πρώην υπουργός . Απευθυνόμενος όμως στην κ. Διαμαντοπούλου και τον κ. Χατζηδάκη άστραψε και βρόντηξε: «Όσο μένετε στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ αμφισβητώ την αξιοπιστία σας. Και αν μου πείτε ότι θα αλλάξει το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ, αμφισβητώ την ευθυκρισία σας. Τα δύο κόμματα έφεραν την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση και τα όσα σωστά είπατε, οδηγούν μόνο σε ένα συμπέρασμα: Να φύγετε από τα κόμματα αυτά», κατέληξε ο κ. Μάνος.

Στη δευτερολογία της, η κ. Διαμαντοπούλου σήκωσε το γάντι. «Σε ότι αφορά τα όσα είπε ο κ. Μάνος» απάντησε επιθετικά, «θα ήθελα να θέσω το ερώτημα, τι κατάφερε ο ίδιος φεύγοντας από το κόμμα του;» ρώτησε επιθετικά.  Ο κ. Χατζηδάκης ήταν πάλι πιο ήπιος. «Ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσουμε μπροστά, είναι μέσα από ανανέωση των κομμάτων», παρατήρησε…

Ωστόσο ο κ. Μάνος δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Ζήτησε και πάλι να παρέμβει και απάντησε στην Άννα Διαμαντοπούλου: «Πρώτον δεν έφυγα από το κόμμα μου, με διέγραψαν. Αν θέλετε να σας πω τι κατάφερα, κοιμάμαι ήσυχος με τη συνείδηση μου». «Για το ότι δεν κατάφερα πολλά πάντως», είπε στρεφόμενος προς το κοινό, «σε σας το οφείλω, τους πολίτες, δεν με ψηφίζατε, αντίθετα ψηφίζατε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ!”. 

Θέμης Δαγκλής

Με  αφορμή  το  πιο  πάνω  ρεπορταζ  του  newpost.gr :

Αλλο πολιτική κι άλλο... κουβέντα

Μπορεί  κάποιος  να  συμφωνεί  ή  να  διαφωνεί  με  την   ουσία  των  γενικότερων  απόψεων  του  Χατζηδάκη, της Διμαντοπούλου  ή  του  Μάνου. Η  χθεσινή  αντιπαράθεση  τους,  όπως  περιγράφεται  στο  πιο  πάνω  κείμενο   αναδεικνύει  ένα  γενικότερο  και  πολύ  ουσιαστικό  ερώτημα:  “ΤΙ  ΚΑΝΕΙΣ   ΑΝ  ΔΙΑΦΩΝΕΙΣ  ΜΕ  ΤΟ  ΚΟΜΜΑ  ΣΟΥ ;;;”   Η  απλοϊκή  απάντηση  “Φεύγεις  και  πας  σε  ένα  άλλο”  δεν  παίζει, πολύ  απλά  γιατί    συνήθως  με  τα  υπόλοιπα  κόμματα  διαφωνείς….  ακόμα  περισσότερο !

Επομένως  το  δίλημμα  τίθεται  ως  εξής: ” Σηκώνεσαι  και  φεύγεις  (ή  αφήνεις  να  “σε  φύγουν”)   και  διατηρείς  την καθαρότητα  των  απόψεων  σου ,  ώστε  να  μπορείς  να  κοιμάσαι  ήσυχος  τα  βράδια;;;”  Ή   βάζεις  νερό  στο  κρασί σου  ώστε  να  μην  δώσεις  “πάτημα”  για  διαγραφή   και  να  διατηρήσεις   ένα  ισχυρό  βήμα  υπεράσπισης   των  απόψεων  σου  καθιστάμενος  (ή  εμφανιζόμενος  ως )  συνυπεύθυνος  για  τα    τυχόν   ατοπήματα  της  παράταξης  σου;;;”

Ο  κ Μάνος  διάλεξε  την  πρώτη  λύση και  ακολουθεί  μια  μοναχική  πορεία  προσπαθώντας    είτε  να  βρεί  ως  ανεξάρτητος  μια  ευρύχωρη  στέγη  (ΠΑΣΟΚ  2004) είτε  να   χτίσει ευκαιριακές  συμμαχίες  (αυτοδιοικητικές   εκλογές  2010) με  την  ελπίδα  κάποια  στιγμή  να  επιβραβευθεί  εκλογικά.

Η κ Διαμαντοπούλου  και  ο κ Χατζηδάκης  προφανώς  προτίμησαν    τον  άλλο  δρόμο  και  προσπαθούν  στα  πλαίσια  ο  καθένας  του  κόμματος  του  να  σώσουν ό,τι  μπορεί   να  σωθεί   από  τις  απόψεις  τους  και  κάποια  στιγμή  να  τις  δουν  πλειοψηφικές.

Ποιος  είναι  άραγε  ο  σωστός  δρόμος; Εύκολη  απάντηση  δεν υπάρχει !  Εύκολη  είναι  ίσως  η  απάντηση  για  ένα  απλό (συγκυριακό   ή  και  σταθερό )  ψηφοφόρο   κάποιας  παράταξης  ή  ακόμα  και  για  ένα  μέλος  της. Διατηρεί  τις   όποιες   συγκεκριμένες  απόψεις  του   και  κάθε  τέσσερα  χρόνια  αποφασίζει  που  θα  ρίξει  την  ψήφο  του.  Ακόμα  κι  αν  είναι  μέλος  και  οι  απόψεις  του  προκαλέσουν  τόσο  ενδιαφέρον  (εδώ  γελάμε),  ώστε  να  τον  διαγράψουν ….  σιγά  τα ωά!   Τα  κομματικά  γραφεία  (αν  υπάρχουν  πια  )   δεν  είναι   δα  και  ο  καλύτερος  χώρος  ζύμωσης   ή πολύ  περισσότερο  διάδοσης  ιδεών.

Ομως  για  ένα  πολιτικό  ή  για  ένα  στελεχος  με  πολιτικές  βλέψεις   τα  πράγματα  δεν  είναι  καθόλου  εύκολα  και  οι  απαντήσεις    δεν  είναι  αυτονόητες.H  πολιτική  δεν  είναι μόνο   λόγια  και  απόψεις. Δεν  είναι  μόνο  χειροκροτήματα  και  ψήφοι.  Είναι  και  συμβιβασμοί, και  σύγκρουση  με  την  συνείδηση  σου,  είναι  και  το  “ένα  βήμα  πίσω”  για  να  μπορέσεις  να  κάνεις  δυο  βήματα  μπροστά,  είναι  και  η  διαρκής  αμφιβολία  αν  προχωράς  σωστά, είναι  και  η  διαρκής   υποχρέωση  για  αναζήτηση  της  επόμενης  κίνησης και  της  μεθεπόμενης.

Ενας  πολιτικός   δεν  μπορεί  να  είναι   απλώς  σχολιαστής ή  αναλυτηής  των  καταστάσεων.  Δεν  μπορεί  απλώς  να  κάνει  κριτική  ή  να  συμβουλεύει. Οφείλει    τις  ιδέες  του  να  προσπαθήσει  να  τις  κάνει  πράξη . Ή   έστω  ένα  μέρος  από  αυτές. Πολλές  φορές  με  τίμημα  τις  υπόλοιπες  να  τις  αφήσει  κατά  μέρος. Το  “όλα  ή  τίποτα”  δεν  είναι  πολιτική!

Κι  έτσι  δεν  θα με  βρει  καθόλου  σύμφωνο  η   στάση  Μάνου  ότι  “κοιμάται  ήσυχος  με  τη  συνείδηση  του”.  Αυτή  είναι  μια  πολυτέλεια  που  μπορώ   να  την  απολαμβάνουμε     εσείς  κι  εγώ. Οι  πολιτικοί  οφείλουν  να  ζουν  και  με  τις  αμφιβολίες  τους  κι  ενδεχομένως  και    με  τις  τύψεις  τους.  Εχουν  υποχρέωση  να  συμβιβάζονται  και  να  αποδέχονται  τα  2  λάθη προκειμένου  να  κάνουν  τα  5  σωστά. Αλλιώς  τα   5  σωστά  δεν  θα  γίνουν  ποτέ  και  πιθανώς  θα  γίνονται  μόνο  τα  (κατά  την  κρίση  τους)   λάθη κι  αυτοί  θα  συνεχίσουν  να  … σχολιάζουν.

Ακόμα  λιγότερο  σύμφωνο   με  βρίσκει  η  αποστροφή  του  κ Μάνου  προς  τον  κοινό  της  εκδήλωσης  “Για το ότι δεν κατάφερα πολλά πάντως   σε σας το οφείλω, τους πολίτες, δεν με ψηφίζατε…”  Ποτέ  δεν  φταίνε (μόνο)  οι  “άλλοι”. Ισχύει  για  όλους  μας. Οταν  κάτι    μας  πάει  στραβά  και  μάλιστα  κατ΄ εξακολούθηση    μια  ματιά  στον  καθρέφτη  μας  δεν  κάνει  κακό. Κι  ένας  πολιτικός   οφείλει  να  καταλαβαίνει  ότι στις  δημοκρατίες    ανάμεσα  στα  καθήκοντα  του  είναι   ΚΑΙ    το  να  πείσει  τον  κόσμο  για  την  ορθότητα  των  απόψεων  του. Δεν  είναι  το  μόνο  καθήκον  του,  όπως    θεωρούν  όλοι  αυτοί  που  έχουν  μετατρέψει – διαστρέψει  καλύτερα-   την πολιτική   σε  διαδικασία  κατάληψης  και  νομής  της  εξουσίας. Δεν  είναι  καν  το  σπουδαιότερο  καθήκον  του. Αλλά  χρονικά  είναι  το  πρώτο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ Εννοείται -  και  το  τονίζω-  ότι  κατά  τον  ίδιο  τρόπο   που  ο κ  Μάνος    δεν  μπορεί να  αναζητά  τις  ευθύνες     για  τις  εκλογικές    αποτυχίες  του  μόνο  στους  πολίτες ,  κατά  τον  ίδιο  τρόπο  και  οι πολίτες  δεν  μπορούν  να  ρίχνουν  τις  ευθύνες  για  τα  όσα  τους  συμβαίνουν   μόνο   στους  πολιτικούς που  στο  κάτω-κάτω    οι  ίδιοι… ψήφισαν.

Θέμος εναντίον Νίκου

    Το  σημερινό  πρωτοσέλιδο  του  ΘΕΜΑτος  μας  μιλάει  σια  την  μαιζονέτα  του  Νίκου  Παπανδρέου,    την  Πόρσε    του  (κάμπριο)  την BMW  της  γυναίκας  του  και  το  λαιφ  σταιλ  του  που ” προκαλεί”

1 Μου  είναι  απολύτως  αδιάφορο  αν  ο Νίκος  Παπανδρέου  είναι  πλούσιος . Να  είναι  καλά  ο  άνθρωπος  και  να  χαίρεται  τα  πλούτη  του! Κι  αφού  είναι  πλούσιος   προφανώς  δεν  έχω  καμμιά  απαίτηση  να  τη  βγάζει  όπως  ο  μισθωτός  των  1000€ . Προφανώς  θα  έχει  ένα  διαφορετικό  λαϊφ σταϊλ . Δικαίωμα  του  απόλυτο ,  τιμή  του  και  καμάρι  του.

2 Αν  το  άνθος  της  Ελληνικής  δημοσιογραφίας”  έχει  κάποιες  υποψίες  ότι  ο  Νίκος  Παπανδρέου   όσα  έχει  τα  έκλεψε,  τα  απέκτησε  παρανόμως  ή  δεν  πληρώνει  τους  φόρους  του,  ας  κάνει  μια  έρευνα  και  ας  μας  ενημερώσει  σχετικά  . Τι  σόϊ  δημοσιογραφάρα  είναι;

3.  Είναι  πολύ  προφανές  ότι  ο  Θέμος  απευθύνεται  στα  ταπεινότερα  των  ενστίκτων  μας. Δεν  είναι  ο  μόνος,  δεν  είναι  η  πρώτη  φορά  που  το  κάνει (το  κάνει   για  την  ακρίβεια   επί  χρόνια κάθε  εβδομάδα) και  με  βεβαιότητα  σας  λέω  ότι  δεν  είναι  η  τελευταία. Ο  στόχος;  Η  “κονόμα”  Να  πουλήσουμε  κάποιες  χιλιάδες    φύλλα  παραπάνω   ερεθίζοντας  τα  αισθήματα     φθόνου  κομπλεξικών  και  ανασφαλών    συμπολιτών  μας  για  κάποιον  που  “τα  έχει”   και  είναι  και  κοντά  σε  σημαίνοντα  πολιτικό.

4. Είναι  εμετικό  αυτά  να  μας  τα  παρουσιάζει  ένας  άνθρωπος  που  διακινούσε  (εκτός  από  περίεργες  κασέτες) μέσα   σε  σακκούλες  στην  Ευρώπη  5 εκ€,   υπόθεση    την  οποία – χάρη  στην  παροιμιώδη  ταχύτητα  της – η Ελληνική  δικαιοσύνη  δεν  έχει  ξεκαθαρίσει.

Ακολουθεί   η  απάντηση  του  Νίκου  Παπανδρέου  στο  δημοσίευμα:

“Εδώ και ενάμισυ χρόνο περίπου διάφορα μπλογκ και εφημερίδες ασχολούνται επιμελώς με το πρόσωπό μου, χωρίς φυσικά να προσκομίζουν στοιχεία. Το σημερινό εξώφυλλο είναι στην ίδια γραμμή με τα μπλογκ. Μόνο σκοπό που έχουν είναι – υποθέτω – να αποτελειώσουν δια της λασπολογόιας, το επώνυμο «Παπανδρέου» μια και καλή.

Πρώτ’ απ’ όλα προφανώς είμαι υπό απίστευτη παρακολούθηση επειδή για μια μέρα που επισκέπτης πάρκαρε το αμάξι του στα γκαράζ μου, προλάβατε να βγάλετε φωτογραφία με αυτό, υπονοώντας ότι μου ανήκει.

Φυσικά και δεν μου ανήκει. Όπως και δεν μου  ανήκει ένα 4×4 BMW, όπως υπονοείτε στο εξώφυλλο. Έχω ένα οικογενειακό VOLVO του 2003. Όμως σημειώνω ότι ποτέ δεν κάνατε το κόπο να με ρωτήσετε αν μου ανήκει το πολυτελές αμάξι που φωτογραφίσατε ή αν μου ανήκει η μεζονέτα στην οποία διαμένω. Ένα τηλεφώνημα; Δικό σου το αμάξι Νίκο; Όχι. Δικό σου το σπίτι; Όχι. Έχεις Porsche; Όχι. Έχεις BMW 4×4; Όχι.

Αν προέρχονταν από τα πολυπληθή δεξιά μπλογκ, ίσως θα το καταλάβαινα.Από σοβαρή εφημερίδα, ένα απλό τηλεφώνημα σε μένα δεν θα ήταν το σωστό και δεοντολογικό; Ιδιαιτέρως σε μια δύσκολη εποχή (για την οποία έχω γράψει πολλές φορές και έχω προτείνει λύσεις) δεν πρέπει να προσέχουμε τι λέμε για ανθρώπους με επώνυμα; Προς τι αυτή η κακία; Προς τι αυτή η επιμονή;

Πραγματικά δύσκολα καταλαβαίνω την τόση κακία. Αν θέλετε, με χαρά να σας δώσω και τα τελευταία δέκα χρόνια των φορολογικών μου δηλώσεων, να δείτε από κοντά. Είμαι φυσικά υπέρ του πόθεν αίσχες για όλους. Μήπως να κάντε το πρώτο βήμα εσείς;

Μάλιστα γνωρίζω ότι έχετε ή είχατε στα χέρια σας – σας το έφερε «δημοσιογράφος» – αντίγραφο του ενοικιαστηρίου του σπιτιού. Μεγάλη αμαρτία φαίνεται να διαμένω στην Εκάλη! Που θα προτιμούσατε; Στο πατρικό στο Π Ψυχικό; Στο Καστρί του παπού; Σε ποιά μαγαζιά επιτρέπεται να πηγαίνω; Με τι αμάξι να κυκλοφορώ και με πόσα κυβικά; Τι ποτό επιτρέπεται να πίνω ως αδερφός (γιος, εγγονός –διαλέξτε και πάρτε) πρωθυπουργού; Ρετσίνα; Κρασί ελληνικό; Αν είναι ιταλικό; Γαλλικό; Από Χιλή; Σε ποιές χώρες μπορώ να ταξιδεύω; Και με ποιά εταιρεία; Και σε ποιά θέση; Τσιγάρο; Τι μάρκα;

Ούτε το σπίτι είναι δικό μου, ούτε το πολυτελές αμάξι. Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτά άλλωστε και δεν συνάδουν με την φύση μου. Φυσικά σημειώστε ότι δεν έχω δημόσια θέση, δεν πληρώνομαι από τους φορολογούμενους και κάνω τα πάντα να μην επιβαρύνω ποτέ το δημόσιο. Ξέρω ότι δεν σας πείθω. Αλλά για την τιμή των όπλων δεν μπορώ να μη απαντήσω, έστω και μια φορά.”

Λυπάμαι,  αλλά  πρέπει  να  συμφωνήσω  με  το  Νίκο  Παπανδρέου. Το  εξώφυλλο  του  ΘΕΜΑτος  (το  τι  γράφει  στις  μέσα  σελίδες  ούτε  με  νοιάζει  ούτε  πρόκειται  να  ασχοληθώ να  μάθω) είναι  ένα  χαρακτηριστικό  παράδειγμα  κιτρινισμού  από  αυτά    που  επί  δεκαετίες  δυστυχώς  ανθούν  στον  τόπο  μας. Ο  Παπανδρέου  έχει  απόλυτο  δίκιο  να  διαμαρτύρεται.  Αν  μάλιστα  κατάφερνε  να  του  εισπράξει   δικαστικά  και  καμμιά  αποζημίωση  θα  ήμουν πολύ   ευτχής (  πάντως  βάσει  εξωφύλλου  νομικά  μάλλον  δεν  στέκει). Και  το  επαναλαμβάνω:   Και  να  ήταν  δικά  του  η μαιζονέτα  και  τα  αυτοκίνητα,  να  είναι  καλά ο κ Νίκος  Παπανδρέου   και  να  τα  χαίρεται. Αν  έχει  κάποια  άλλα   στοιχεία -που να  έχουν  κάποιο  ενδιαφέρον- η  θεραπαινίδα  του  ΠΑΣΟΚικού  συστήματος  κ(;;)  Θέμος  Αναστασιάδης  ας  τα    δημοσιοποιήσει .

Δεν  μπορώ  να  αποφύγω  πάντως  2-3  παρατηρήσεις    επί  της  επιστολής  του  Νίκου Παπανδρέου

1. Τι  είναι  αυτό  το  “πόθεν  αίσχες”.  Καινούργια  ανακάλυψη  μετά  “τον  χαλιμά”; Εκτός  αν  πρόκειται  για  τυπογραφικό….  οπότε    το  παίρνω  πίσω.(Φοβάμαι  ότι  δεν  θα  χρειαστεί)

2  Προς  τι  αυτό  το  ερώτημα “…δεν πρέπει να προσέχουμε τι λέμε για ανθρώπους με επώνυμα;” Ολοι  έχουμε  επώνυμα, πρίγκιπα  μου! Πρέπει  να  προσέχουμε  τι  λέμε  για  τους  Παπανδρέου,  αλλά  δεν  πρέπει  να  προσέχουμε  τι  λέμε  για  τον   Παναγιωτόπουλο  ή  τον  Σαλταπήδα;

3   Το  ΘΕΜΑ  θεωρείται  από  τον  Νίκο   σοβαρή  εφημερίδα; Γιατί  κάτι  τέτοιο  υπονοεί  με  το  ερώτημα  του “…Αν προέρχονταν από τα πολυπληθή δεξιά μπλογκ, ίσως θα το καταλάβαινα.  Από σοβαρή εφημερίδα, ένα απλό τηλεφώνημα σε μένα δεν θα ήταν το σωστό και δεοντολογικό;” Τα  “σωστά  και  τα  ¨”δεντολογικά”,  πριν  τα  απαιτήσεις  για  την  αφεντιά  σου να  τα  απαιτείς  από  τις  “σοβαρές”  εφημερίδες   ΚΑΙ   όταν άνευ  λόγου  και  αιτίας    ξεσκίζουν “τους  άλλους”. Αλλιώς   όταν  ψάχνεσαι  για  το  ποιος   δημιούργησε  αυτά  τα  φαινόμενα  του  κιτρινισμού  ρίχνε  μια  ματιά  και  στον  καθρέφτη  σου!

Πιθανόν  να  σας  φαίνεται  περίεργο  που  υπερασπίζομαι        τον  Νίκο  Παπανδρέου.  Αν  όμως  σκεφθείτε  ότι  δεν  είναι  θέμα  προσώπων  αλλά νοοτροπιών, αν  θεωρείτε  βλακώδες  το “ο  εχθρός  του  εχθρού  μου  είναι  φίλος  μου” (μπορεί  να  είναι  πολύ  μεγαλύτερος  εχθρός)  κι  αν  συμμερίζεστε  την  άποψη ότι  σε  τελευταία  ανάλυση  ο αντίπαλος  είναι….  τα  προβλήματα,  νομίζω  ότι θα  με  καταλάβετε.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Προβόπουλος-Σημίτης -Πεπόνης: Τρείς οπτικές … μια πραγματικότητα.

Το  έχω  γράψει  πολλές  φορές,   αλλά  τρεις  μαζεμένες παρεμβάσεις  μέσα  σε  δύο  μέρες    είναι  πολλές  για  να  μην  υποκύψω  στον  πειρασμό  να  επανέλθω

Παρέμβαση (1)  Προβόπουλος:  “Το  μνημόνιο  δεν  ήταν  αναπόφευκτο”

Παρέμβαση (2)   Σημίτης : “Μοιραίο  πολιτικό  λάθος  το  μνημόνιο”  απόσπασμα  απο  την  ομιλία   του   με  τίτλο  “Ελλάδα   quo  vadis;”  που  θα  κάνει  στις  23 Ιανουαρίου  στη  Γερμανία.

Παρέμβαση  (3)   ” … ο κ. Πεπόνης επανέρχεται για να ζητήσει με έγγραφό του την αποστολή στη Βουλή για τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Γ.Α. Παπανδρέου και του πρώην Υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, για την υπόθεση της αναπροσαρμογής του ελλείμματος του 2009 από την Ελληνική Στατιστική Αρχή…”   (Αυτό  είναι  το  απόσπασμα   της  καταγγελίας  του  ΠΑΣΟΚ  για  την  ενέργεια  του κ Πεπόνη  και  το  βάζω  αυτούσιο  για  να  αναδείξω  το  “ασύντακτο”  της  ανακοίνωσης).

Και  τα  τρία  συμβάντα  (από  τρεις  διαφορετικές  σκοπιές  την  οικονομική, την  πολιτική  και  την  δικανική) μας  παραπέμπουν  σε μια  πραγματικότητα  που    δεν  την  αντιλαμβάνονται μόνο  όσοι  δεν  θέλουν  να  καταλαβουν:  Παρά  τις   χρόνιες  παθογένειες  της  η  Ελληνική  οικονομία  περνάει  αυτά  που  περνάει  κυρίως  λόγω  δραματικά  αποτυχημένων,  ερασιτεχνικών,  αφελών, ανόητων    χειρισμών   της  κυβέρνησης  του   ΠΑΣΟΚ. Πολλά- τα  περισσότερα  – από  αυτά  που  περνάμε  θα  μπορούσαμε  να  τα  είχαμε  αποφύγει   αν   ο   άνθρωπος  που  μας  έλαχε  για  πρωθυπουργός  φερόταν  ελάχιστα  υπεύθυνα  αναλαμβάνοντας  τη  διακυβέρνηση  της  χώρας. Αν  είχε  εισακούσει    τις  Ευρωπαικές  (και  όχι  μόνο)   προτροπές  για  άμεση  λήψη  μέτρων  (αντ΄ αυτού  προτίμησε  το  τσαμπουκαλίδικο  “εμείς  θα  εφαρμόσουμε  το  προεκλογικό  μας  πρόγραμμα”)…..    αν  είχε  δανειστεί  εγκαίρως    όταν  μας  προσεφέροντο  χρήματα  με  εξαιρετικά  χαμηλά  επιτόκια  ( αντ΄ αυτού  έφτασε να  υπογράφει  ένα  φτιαγμένο  στο  πόδι  μνημόνιο για  ένα  ομόλογο  8δις)….. αν  δεν  περιφερόταν    στην  Ευρώπη  δυσφημώντας  την  χώρα  του (πολύ  το  φχαριστιόταν  κάθε  φορά  που  ανέβαζε….  με  το  ζόρι   το  έλλειμμα   μια-δυο  μονάδες)…. αν…. αν…. αν….

Επαναλαμβάνω  προβλήματα  είχαμε  ούτως  ή άλλως,  κρίση  θα  περνούσαμε,  ΑΛΛΑ  ΟΧΙ  ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΧΑΛΙ!    Και  μάλιστα  χάλι  διαρκώς  επειδεινούμενο,   γιατί  οι  ερασιτεχνισμοί ,  οι  εμμονικές  συμπεριφορές  και  οι  αναποτελεσματικοί  χειρισμοί    συνεχίστηκαν  και    κατά  την  εφαρμογή  του  μνημονίου.

Και  δυο  λόγια    όχι  για  αυτή  καθ΄ εαυτή  την  κίνηση  του  κ Πεπόνη,  αλλά  για  το  ενδεχόμενο   συστάσεων  Εξεταστικών  Επιτροπών  κλπ. για  το θέμα  του  φουσκώματος  του  ελλείματος  ή  άλλα  συναφή.  Δεν  έχουμε   στην  κατάσταση  που  βρισκόμαστε  ως  χώρα    την  βλακώδη   πολυτέλεια  να  αναζητάμε  ποινικές  ευθύνες  στην  αφέλεια και  στις  συμπλεγματικές  συμπεριφορές. Οι  Εξεταστικές  έχουν  απαξιωθεί  στη  συνείδηση  του  κόσμου  και  οι  περισσότεροι  θα  τις  δουν  ως  ένα  είδος  αντεκδίκησης.  Και  αν  ακόμα  συσταθούν   κάποτε,  δεν  πρόκειται  να  οδηγήσουν  πουθενά.  Λιγάκι  ρεαλιστής  να  είσαι  το  καταλαβαίνεις.

Αν  μάλιστα  το  θέμα  το  δείς  από  την  καθαρά  πολιτική  του   πλευρά,  η  μετάθεση  της  αντιπαράθεσης  από  το πολιτικό  στο  δικαστικό  πεδίο  μάλλον  θα  λειτουργούσε  αποπροσανατολιστικά  ,  εν  τέλει  θα  ηρωοποιούσε    τους  υπεύθυνους  του  χάους  που  ζούμε  σήμερα  και  γύρω  τους  θα  συσπείρωνε  όλους  αυτούς  που    σήμερα  μοιάζει  να  ψιλοκαταλαβαίνουν   ότι   ” οι  δικοί  τους”  τα  έκαναν  … μπάχαλο!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Οι σκληρές αλήθειες του κ Μάνου.

Για  τη  σημερινή  ανάρτηση   πήρα   αφορμή   απο κάποια  αποσπάσματα  της  συνέντευξης   του Στεφανου  Μάνου,  ενός  ανθρώπου  που  δεν  αγαπήθηκε  ιδιαίτερα    από  τους  εκλογείς  (ιδιαίτερα  όταν  άρχισε  την  μοναχική  πορεία  του)  αλλά  που  ανεξάρτητα  με  το  βαθμό  συμφωνίας  με  τις  απόψεις  του  κανείς  δεν  μπορεί  να  αμφισβητήσει   πως  ποτέ  δεν  “χαϊδεψε  αυτιά”   και  (δυστυχώς  για  μας)  επιβεβαιώθηκε  σε  πολλές  δυσάρεστες  προβλέψεις  του. (Η  συνέντεξη  ολόκληρη  στοhttp://www.newsplus.gr/ellada/politiki/St_Manos_sti_Newsplus:_Logiki_ton_ilithion_kai_ton_symferonton_piso_apo_tin_symmaxia_tis_draxmis/?n=67178

   

Μάνος... (και μόνος;)

“…Οι περισσότεροι άξιοι άνθρωποι που θα ήθελα κι εγώ να δω να ασχολούνται με την πολιτική, όλο λένε, λένε και συμβουλεύουν για να γίνουν πράγματα, αρκεί να μην είναι αυτοί μέσα, να βρεθεί να τα κάνει κάποιος άλλος. Αυτός όμως ο «κάποιος άλλος» δεν υπάρχει….  Ο κόσμος όντως θέλει αυτό που είπατε –τις ευρύτερες συμμαχίες-, αλλά μόλις του το δώσεις θα πει «δεν είναι αυτό, είναι κάτι άλλο». Και κυρίως, εγώ αυτό που κάνω τώρα είναι, ότι θα ήθελα να δω καινούριους ανθρώπους που να πουν ότι «θέλω να συμμετάσχω στην προσπάθεια». Αυτό προσπαθώ, να φέρω νέους ανθρώπους. Με την Δράση π.χ. στις Ευρωεκλογές, παρουσιάσαμε ένα ψηφοδέλτιο, μοναδικό από πλευράς ποιότητας ανθρώπων. Και τι έγινε; Όλοι αυτοί που λένε «θέλουμε κάτι τέτοιο», όταν τους το έδειξες, αδιαφόρησαν…… Αυτό που χαρακτηριστικά μου λένε πολλοί, είναι ότι έφταιξε το ότι δεν έδωσα στον κόσμο αυτό που ήθελε. Όμως εάν ήθελα να δώσω στον κόσμο αυτό που ήθελε, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι. Εγώ λέω ότι ο τόπος με χρειάζεται όπως είμαι, όχι όπως θα ήθελε ο τόπος να είμαι. Λέω κάτι γιατί αυτό είναι το οποίο πιστεύω ότι πρέπει να γίνει -και δεν ήθελα ποτέ να λέω κάτι, χωρίς να μπορώ να το κάνω.”

Εχουμε  συνηθίσει  το  τελευταίο  διάστημα  σε κριτική , καταγγελίες ,  κραυγές, αναθέματα,  συνολική  απαξίωση.   Τα  πάντα  γύρω  μας  “είναι  στραβά”. Οι  πολιτικοί, οι  θεσμοί, οι  νόμοι,  η  φορολογία, τα  σχολεία η  δικαιοσύνη  και  φυσικά  ο  … απέναντι. Φορείς  αυτής  της  οργισμένης  αυτής  κριτικής   δεν  είναι  μόνο  κάποιοι  τυχαίοι  αγανακτισμένοι  ή  “αγανακτισμένοι”,  δεν  είναι  μόνο  δημοσιογράφοι  (που  στο  κάτω-κάτω  το  ψωμάκι  τους  προσπαθούν  να  βγάλουν),  δεν  είναι  μόνο  άνθρωποι  καθ΄ όλα  εντάξει  που  είδαν  τη  ζωή  τους  μέσα  σε  δυο χρόνια  να  γκρεμίζαται,  δεν  είναι   μόνο  γραφικοί,  επαγγελματίες  της  άρνησης,  άνθρωποι  με  μια  στρεβλή  αντίληψη  της  πραγματικότητας,παντογνώστες  18άρηδες  (πότε  πρόλαβαν  να  αγανακτήσουν:),  χαζοχαρούμενοι  “απολιτίκ”  ή   ο  Μήτσος  στο  καφενείο (“ας  με  έκαναν  εμένα  πρωθυπουργό  για  24  ώρες!”).  Είναι  και  άνθρωποι  σοβαροί,  πετυχημένοι  με   παιδεία  και  άποψη, αναγνωρισμένοι,   που  έχουν  κάνει  και  πέντε  πράγματα  στη  ζωή  τους,   και  που  εκτός  από  το  να  κατακεραυνώνουν  το πολιτικό  σύστημα  ή  να  διαπιστώνουν,  διατυπώνουν   και   προτάσεις  συγκροτημένες. Δίνουν  συμβουλές  , προτείνουν  κατευθύνσεις,  ρίχνουν  ιδέες.   Που  είναι  το  πρόβλημα;  Οτι  συνήθως  οι  προτάσεις    δεν περιλαμβάνουν   την  διάθεση  των  διαφόρων  “επαϊόντων” να  είναι  αυτοί   που  θα  “κρεμάσουν  το  κουδούνι  στον  γάτο”,  να  υλοποιήσουν  δηλαδή-  με  την  προσπάθεια  και  τους  κινδύνους  που  συνεπαγεται – τις  προτάσεις  τους.  Οι  διαπιστώσεις, οι κριτικές  ,  οι  προτάσεις  διαμορφώνονται  “εν  κενώ”  και  ώρες-ώρες  μοιάζουν  να  αγνοούν    μια  υφιστάμενη   και  ζόρικη  πραγματικότητα.

Κι αν θέλεις  να   αλλάξεις  την  πραγματικότητα    δραστικά,  πρέπει   κατ΄  αρχήν    να  διεκδικήσεις    το  δικαίωμα   σου     να  κάνεις  εσύ   και  την  “βρώμικη  δουλειά”. Πράγμα  που  σημαίνει  στις  δημοκρατίες  τουλάχιστον    ότι  θα  ζητήσεις  από  τον  κόσμο να  σε  νομιμοποιήσει  και  να  σου  δώσει  την  αρμοδιότητα  να  κάνεις  τις  ιδέες  σου  πράξη.  Κι  αυτό  σημαίνει   ότι  θα  πρέπει  να  ανακατευθείς     με  όλους  αυτούς,   και   τους  αγανακτισμένους,   και  τους  ταλαιπωρημένους ,  και  τους  παραπλανημένους,  και   τους  γραφικούς    και  με  τον Μήτσο  και  τον  Μπάμπη  και  απευθυνόμενος  στη  λογική  τους    να  τους  πείσεις  ότι  αξίζεις  την  εμπιστοσύνη  τους.Και  θα  πρέπει    από  αυτή  την  εκ  των  πραγμάτων    φθοροποιό  διαδικασία   να  βγεις  αλώβητος,  να  μην  συμβιβαστείς , να  μην  χαίδέψεις  αυτιά   και  βεβαίως   να  κερδίσεις.  Να  κερδίσεις  απέναντι  σε  ανθρώπους  που  θα  χρησιμοποιήσουν  πιθανώτατα  άλλα  όπλα  από  τα  δικά  σου. Να  κερδίσεις  απέναντι  σε  ανθρώπους  που  θα  μιλήσουν  στο  συναίσθημα  του  κόσμου,  θα  απευθυνθούν στο  προσωπικό  του   μικροσυμφέρον ή  θα  τύχει  να  είναι  …ξανθιές.

Και  αν  και  όταν  κερδίσεις  θα  πρέπει  να    αρχίσεις  να  κάνεις  την  “βρώμικη  δουλειά”. Θα  πρέπει  να  συγκρουστείς,  να  θίξεις  συμφέροντα  (στην  πράξη ,  όχι  μόνο  λεκτικά), να  συνεργασθείς  , θα  πρέπει  να  βρεις  πως  και  με  ποιους  θα   υλοποιήσεις  τις  ιδέες  σου  , να  τις  υλοποιήσεις  και  βέβαια  να  έχεις  ένα  αποτέλεσμα . Αποτέλεσμα  χειροπιαστό. Θα  χρειαστεί   να  κάνεις  απλά  ίσως  πράγματα  αλλά  θα  πρέπει  να  τα  κάνεις   λυγίζοντας  αντιστάσεις, αλλάζοντας  συνήθειες, φτιάχνοντας  νοοτροπίες. Μερικές  φορές  και  λοιπωρούμενος.  Όχι  να  καταγγείλεις, να  προτρέψεις  ή  να  συμβουλεύσεις. ΝΑ  ΚΑΝΕΙΣ.  Και  είναι  ενδεχόμενο -γιατί  στην  πολιτική  όλα  τα  αποτελέσματα  δεν  μπορεί  να  είναι  άμεσα-  να  δεις  άλλους  να  εκμεταλλεύονται  τη  δική  σου  δουλειά  ή  να  δεις  τη  δουλειά  σου  να  ακυρώνεται  μέσα  σε  μια  νύχτα  από  τον  …  διάδοχο  σου.

Δεν  είναι  αυτά   απλά  πράγματα. Ή  τουλάχιστον    είναι  λιγότερο  απλά    από  άρθρα, βιβλία  και  συνεντεύξεις.  Δεν  μηδενίζω  την  αξία  τους.  Γιατί   και  οι  συζητήσεις  και  τα  βιβλία  κι  ότι  γράφεται  και  λέγεται  διαμορφώνουν    και  αυτά  συνειδήσεις.  Αλλά  στο  τέλος  αυτές  οι  “συνειδήσεις”    θα  πρέπει  να  επιλέξουν  κάποιον  που  θα  κάνει  τη  δουλειά . Και  θα  επιλέξουν  αναμεσα  στους  διαθέσιμους  και  μόνο. Οι  υπόλοιποι θα  συνεχίσουμε  …. να  λέμε (δεν  είναι  κακό,  είναι   απαραίτητο, αλλά  πάντως…   λίγο).

Ο  Στέφανος  Μάνος  ανήκει  στους  διαθέσιμους (και  μάλιστα  ως  υπουργός   έκανε  και  πολλή  και  καλή  δουλειά).  Με  αφοπλιστική  ειλικρίνεια   όμως   το  λέει : ΔΕΝ  ΜΕ  ΘΕΛΟΥΝ  ΟΠΩΣ  ΕΙΜΑΙ.  ΑΛΛΑ  ΕΤΣΙ  ΟΠΩΣ  ΕΙΜΑΙ  ΜΕ  ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ. ΑΛΛΙΩΣ  ΔΕΝ  ΕΧΕΙ  ΝΟΗΜΑ!  Μπορεί σε  αλλά  να  συμφωνεί  κανείς     και  σε  άλλα  να  διαφωνείτε  με  τον  κ Μάνο.  Πολύ  δύσκολο   όμως  να  διαφωνήσει με  την  άρνηση  του  να “φτιασιδώσει”  τις  απόψεις  του  για  να  αρέσουν. Μια  οπτική  της  πολιτικής  που  μάλλον    μας  λείπει.  

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ    Ισως  βρείτε   ενδιαφέρον  το  σχετικό  (;) “Αγγελιοφόροι, βασιλιάδες  και  στρατιώτες “που  ανέβασα  στο  blog  στις  24/4/2010. Το κλείσιμο  του: “… Ισως γιατί οι πολιτικοί  δεν  δικαιούνται  να  είναι  απλώς αγγελιοφόροι. Πρέπει  να  έχουν  την  ικανότητα  να  διαβάσουν τα μέλλοντα  και  στη  συνέχεια  να  ισορροπήσουν μεταξύ  τριών υποχρεώσεων :  να πούν  την  αλήθεια, να  πείσουν  για  την  αξιοπιστία τους  και  να    δώσουν λύσεις  επί  της  ουσίας. Πρέπει  να  είναι  δηλαδή  ταυτόχρονα   αγγελιοφόροι, (εκλεγμένοι) βασιλιάδες και ….  στρατιώτες. Ζόρικα πράγματα”

Πολύ καλά κάνει ο κ Παπανδρέου ! (Κι ας διδάσκεται η ΝΔ!)

     Ο  κ  Παπανδρέου  ανέλαβε  την  διακυβέρνηση  της  χώρας  σε  μια  ιδιαίτερα  κρίσιμη  περίοδο. Εν  τούτοπις  παρά  τις  προειδοποιήσεις  από  το  εσωτερικό  και  το  εξωτερικό  δεν  έκανε  απολύτως  τίποτα  να  την  αντιμετωπίσει  με  αποτέλεσμα  η  χώρα  να  συρθεί  σε  ένα  μνημόνιο  που  γράφτηκε  “στο  πόδι”  και  το  οπόιο  λόγω  και  του  καταστροφικού  τρόπου  που  εφαρμόστηκε  οδήγησε  την  χώρα  στο  σημερινό  ψυχόδραμα.  Μέσα  σε  μια  διετία     ο κ Παπανδρεόυ  εκβίασε  με  το  μνημόνιο,  με  τις  αυτοδιοικηtικές  εκλογές  με  την  3η  δόση, με  την  4η  δόση,  με  την  5η  δόση  με  την  6η  δόση  με  την  συμφωνία  της  21ης  Ιουλίου  ,  με  το  μεσοπτόθεσμο,έσωσε  την  χώρα  5-6  φορές   (γιατι  χρεισθηκαν  τόσες  πολλές  “σωτηρίες”;), λοιδωρήθηκε  από  τους  Ευρωπαίους  για  τα  “καμώματα”  του,  απαξιώθηκε  από  τα  στελέχη  του  (“φύγε  για  να  μην  σε  … φύγουμε”  του  είπαν  στην  ουσία)  κι  έστειλε  το  κόμμα  του  στο   δημοσκοπικό  14%.  ( ακόμα  κι  α θεωρήσουμε  ότι  στην  κάλπη  τα  πράγματα  θα  είναι  διαφορετικά  είναι  εκπληκτικό    το  πόσοι  πολλοί  ΠΑΣΟΚοι  ντρέπονται  να  πουν  ότι  θα  το  ψηφίσουν).  Οσο  για  την  χώρα   του; Το   καλό  σενάριο  είναι  ότι  το 2021  θα  βρίσκεται  από  πλευράς  χρέους  (όχι  βιοτικού  επιπέδου ) εκεί  που  βρισκόταν  το  2009.

ΟΛΑ  ΑΥΤΑ  Ο   κ  ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ  ΣΗΜΕΡΑ   ΤΑ  ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ !  ΚΑΙ  ΠΟΛΥ  ΚΑΛΑ  ΚΑΝΕΙ !!!   Τίποτα  δεν  παίρνει  πίσω,  για  τίποτα  δεν  μετανιώνει Λέει  βέβαια  καμμιά  φορά  “κάναμε  λάθη”  χωρίς  όμως  να  εξηγεί  ούτ  ποια  ήταν  , ούτε  ποιος  τα  έκανε  ούτε  γιατί. Με  νύχια  και  με  δόντια   υπερασπίζεται   ακόμα  και  τα  αυτονοήτως  καταστροφικά  που  έχει  διαπράξει.   Ακόμα  και  την  ηλίθια  προαναγγελία  δημοψηφίσματος  που  με  εξευτελιστικό  για  την  χώρα  τρόπο  πήρε  πίσω,  ακόμα  και  το  “Λεφτά  Υπάρχουν!”

Παρουσιάζεται  σαν  ήρωας   ” .. Εχω  πάρει  τις  πιο  δύσκολες  αποφάσεις  των  τελευταίων  δεκαετιών. Ναι  εγώ.”  (και  ποιο  το  αποτέλεσμα  ρε  μεγάλε;)

Εμφανίζεται   ακόμα  ως  σωτήρας  “Έχω συγκρουστεί ακόμα και με τη δική μου συνείδηση αλλά χάριν της σωτηρίας του έθνους”.  (Γιατί  άραγε  χρειαζόταν  να  μας  σώσεις  τόσες  φορές; Και  γιατί  να  έχεις  συνειδησιακό  πρόβλημα  αφού  έσωζες  το έθνος;)

Προσπαθεί  να  μας  πείσι  ότι ….. θυσιάστηκε  “Έχω απωθήσει προσωπικές μου πιθανές φιλοδοξίες” (Θυσιάστηκες  αδερφέ  μου  για  μας  τους  χαραμοφάηδες! Αλήθεια  στη  ζωή  σου  τι  ήθελες  πραγματικά  να  κάνεις ; Τι  νομίζεις  πως  θα  μπορούσες  να  κάνεις;)

Υπονοεί  ότι  υπήρξε  θύμα    των  συμφερόντων    ”Έχω συγκρουστεί με διάφορα συμφέροντα”    ( Κι  αυτά  σε  έριξαν, ε; Οι   τραπεζίτες,…ο Ψυχάρης…. οι  αγορές… ο Βενιζέλος… οι  διαπλεκόμενοι… η  Μέρκελ…)

Ο κ  Παπανδρέου  κάνει  πολύ  καλά. Και  το  λέω  με  κάθε  ειλικρίνεια. Δεν  το  βάζει  κάτω,    δεν  παραδίνεται,  προστατεύει  το  μέλλον  του, και  το  μέλλον  του  κόμματος  ΤΟΥ. Δουλεύει  σήμερα   με  πάθος    όχι  για  το  αύριο  ,  όχι  για  τις  επόμενες  εκλογές,  αλλά  για  τις  μεθεπόμενες  μπορεί  και για  ακόμα  πιο  πέρα.  Καταλαβαίνει  ότι  η  παραδοχή  ακόμα  και  των  εξώφθαλμων  λαθών  του    αλλά  και  των  προσωπικών  ανεπαρκειών  του, η  μεταμέλεια   -ειλικρινής  ή προσχηματική-   δεν  μπορεί  να  τον  σώσει  Επιχειρεί   λοιπόν  μια  φυγή  προς  τα  εμπρός  επιμένοντας  στο ορθότητα  των  απόψεων  του.  Σαν  να  μας  λέει:  “Εγώ  τα  έκανα  σωστά, εσείς  δεν  το  καταλάβατε…  ακόμα. Και  θα  συνεχίσω  να  σας  το  λέω   μέχρι  να  το  κατλάβετε…( ηλίθιοι!)”

Είναι  πολύ  πιθανό  ο κ Παπανδρέου  να  τα  πιστεύει  αυτά  που  λέει.  Οι   εμμονές    και  οι  ιδεοληψίες  μέσα   στις  οποίες  ζει  κατά  πάσα  πιθανότητα  δεν  του  επιτρέπουν  να  καταλάβει  ούτε  τι  έκανε,  ούτε  πόσο  δραματικά  απέτυχε.  Καμμιά  σημασία!  Βαδίζει  τον  δρόμο  του  χωρίς  αναστολές,   χωρίς  πισωγυρίσματα,  χωρίς  αμφιβολίες. “Δεν ξέρω αν τη μάχη αυτή θα την κερδίσω, αλλά ξέρω ότι θα τη δώσω Θα τη δώσω από οπουδήποτε, από οποιοδήποτε μετερίζι”

Κι  αν  θέλετε  συγκρίνετε  παρακαλώ  το   πως  διαχειρίζεται  ο  κ Παπανδρέου  την  τραγική  και  ολοφάνερη  αποτυχία  του ,  την  προσωπική  του  απαξίωση   και  την  δημοσκοπική  καταβαράθρωση  του  κόμματος  του ,   με  το  πόσο    τραγικά  διαχειρίστηκε  η  Νέα Δημοκρατία  την  εκλογική  ήττα  του  2009. Το  ίδιο  βράδυ  των  εκλογών  ο  Πρόεδρος  της  παραιτήθηκε  και  εξαφανίσθηκε. Στη  συζήτηση  για  την  ψήφο  εμπιστοσύνης  στη  Βουλή  ούτε  καν  δευτερολόγησε.  Ούτε  μια  φορά  στο  διάστημα   μέχρι  την  ανάδειξη    νεου  αρχηγού  δεν  υπερασπίστηκε  το  έργο  και  το  παρελθόν  της  παράταξης  του  που  στο  κάτω-κάτω  παρά  τα  λάθη  της   σίγουραν  δεν  είχαν  καταστρέψει  την  χώρα. Μα  κι  όταν  άλλαξε  η  ηγεσία   τα  στελέχη  της  ΝΔ   ασχολήθηκαν  κυρίως  με  το  δημόσιο  αυτομαστίγωμα ,  τις  συγγνώμες  και  το “κάψιμο”  στελεχών  της  προηγούμενης  ηγεσίας.  Εκαναν   το  αντίθετο  απ΄ ότι ο κ Παπανδρέου.  Θεώρησαν   ότι  η   επίδειξη   μεταμέλειας  ακόμα  και  για  πράγματα  που  δεν  είχαν  φταίξει  και  η  υπόσχεση      ότι  θα  αλλάξουν  ήταν  ο  δρόμος  της  επιστροφής  στον  Παράδεισο..  “Ο  λαός  μας  απέρριψε,  άρα   έχει  δίκιο  και  είμαστε  λάθος . Αν  λοιπόν  του  ζητήσουμε  συγγνώμη  και  του  πούμε  ότι  την  άλλη  φορά  θα  τα  κάνουμε  αλλιώς,   θα  μας  ξαναγαπήσει”

Πολύ  φοβάμαι  ότι απ΄ το  μυαλό  τους  δεν  πέρασε    ότι   το  πρώτο  πράγμα  που  χρειαζόταν  εκείνη  τη  στιγμή  ήταν   να   υπερασπισθεί  όλα  εκείνα  για  τα  οποία το  33%  του  κόσμου  την  είχε  ψηφίσει.    Να  πεί  ακόμα  πιο  φωνχτά  την  άποψη  της.Να  διεκδικήσει  την  αλήθεια  της  κι  ας  είχε  απορριφθεί  από  την  πλειοψηφία.  Προτίμησε  μια  “καλωσυνάτη” ,  παθητική  στάση   που  οδηγούσε  σε  έμμεση  ομολογία  όχι  των  πραγματικών  λαθών,   αλλά  όλων  όσων  καταμαρτυρούσε  στη  Νέα  Δημοκρατία  το  ΠΑΣΟΚ.   Και  δεν  ήταν  λίγα.  Ολα  τα  κακά  του  τόπου  τα  φορτώθηκε  η  πενταετία  Καραμανλή. Ακόμα  και  το  μνημόνιοα  μας  είπαν  ότι  ήταν  αναπόφευκτο  λόγω  της  πολιτικής  Καραμανλή. Η  ΝΔ,  κάνοντας  το  αντίθετο    απ΄ αυτό  που  κάνει  σήμερα  ο  Παπανδρέου,  για  μια  ακόμη  φορά    δεν  υπερασπίστηκε  το  παρελθόν  της  ,  τα  στελέχη  δεν  υπερασπίστηκαν  το  “σπίτι τους”,    δεν  προστάτεψαν  τους   “συντρόφους ” τους, δεν  μάτωσαν  για  τις  απόψεις  τους.  Και  νομίζω  ότι  ακόμα  δεν  έχουν  καταλάβει  πως  αυτό  πληρώνουν  και  σήμερα .  Εκτός  αν  το  δημοσκοπικό  30-31%  μετα  την  λαίλαπα   της    διετούς ΠΑΣΟΚικής  ανικανότητας   που  διέλυσε  την  χώρα  θεωρείται  επίτευγμα.

Ο κ Παπανδρέου  κάνει  πολύ  καλά. Μπορεί  να  έκανε   τραγικά  λάθη  στην  διακυβέρνηση  της  χώρας,  μπορεί  να  είναι απολύτως  ανίκανος  για  Πρωθυπουργός ,  αλλά    επιδεικνύει  ένστικτο  πολιτικής  αυτοσυντήρησης. Μπορεί  να  μην  το  αξίζει, αλλά  θα  επιβιώσει. Η  κοντή  μνήμη  μας , η   γοητεία  που  μυστηριωδώς  ασκεί ο  Παπανδρεϊκός  … οίκος   στους  υπηκόους  του και  η  παραδοσιακή  τάση   της  φιλελεύθερης  παράταξης    να  μπερδεύει  την  πολιτική  ευαισθησία  με  την  έλλειψη  σεβασμού  στους  ίδιους  τους  ψηφοφόρους  της    και   στο  παρελθόν  της    και  την  έλλειψη  μαχητικότητας    με  τον  πολιτικό  πολιτισμό ….  θα   τον  βοηθήσουν.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Ανάλεκτα 8/1-14/1/2012

Κάποια  από  τα  ενδιαφέροντα   κείμενα  που  διάβασα   τις  τελευταίες  μέρες   στο  διαδίκτυο  και   ίσως ….. δεν πέσατε  επάνω  τους.   Κάπου  μπορεί  να  συμφωνώ,  κάπου  όχι. Αν  θέλετε  το  συζητάμε…

Μ  Παπαδημητρίου   Η  ΚΟΡΟΙΔΙΑ  ΜΕ  ΤΗ  ΔΡΑΧΜΗ    Επιμελώς αποκρύπτουν πως μια από τις βασικές επιπτώσεις της ευτελούς «νέας δραχμής» θα είναι ο μεγάλος πληθωρισμός και η εξ αυτού απώλεια αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων και η κατακρήμνιση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων των οικογενειών και της χώρας. http://dexiextrem.blogspot.com/2012/01/blog-post_3929.html#more

Μ Παπαουτσάκη  ΠΕΤΣΟΚΟΒΟΥΝ  ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ  ΑΛΛΑ   ΟΧΙ  ΑΧΡΗΣΤΕΣ  ΣΧΟΛΕΣ  ΚΑΙ  ΤΜΗΜΑΤΑ   “….Τα προηγούμενα χρόνια, κάθε πόλη είχε τη σχολή της και κάθε περιφέρεια το Πανεπιστήμιό της. Κι ο κάθε πολιτικός που σεβόταν τον εαυτό του και έβγαινε στο προεκλογικό μπαλκόνι, είχε να λέει για τις Σχολές και τα Τμήματα που μεσολάβησε να ιδρυθούν ή θα μεσολαβήσει να γίνουν. Κι έτσι πολλαπλασιάζονταν τα “ψηφαλάκια” των ψηφοφόρων που ήλπιζαν στην οικονομική τους αναβάθμιση, “πατώντας” στην Ανώτατη Εκπαίδευση….”http://www.aixmi.gr/index.php/syntakseisallaoxi-axr-sxoles-tmhmat/

Atithasos  ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ;  ” …Ο νέος πρωθυπουργός δεν είναι αυτό που ορίζει ως «ηγεμόνα» ο Μακιαβέλι, δεν έρχεται «έξω» από τους σημερινούς συσχετισμούς, δεν εκφράζει τη «δύναμη» που έρχεται να επιβάλει μια νέα ενότητα έξω και πάνω από τα πράγματα, δεν επικαλείται το «λαό» και την «ενότητά» του….”  http://atithasos.blogspot.com/2012/01/blog-post_10.html#more

Ενα  βιντεάκι  έκπληξη  από  τα  παλιά !  Κι  όταν  λέμε  παλιά ….. του  προηγούμενου  αιώνα! Αξίζει  να  προσέξουμε  ποιος  το  ανέβασε  και  πως  σχολιάστηκε!      http://www.parapolitiki.com/2012/01/video_10.html

Περιμένοντας το PSI

    Προειδοποίηση  (1): Μην  περιμένετε  να  διαβάσετε  οικονομική  ανάλυση!

Προειδοποίηση  (2): Μην  περιμένετε  τίποτα!  Κάντε  κάτι !

“Το  PSI   πάει  καλά!”  , “Το PSI δεν  πάει  καλά!”,  ” Και  να  κλειδώσει  το  κούρεμα δεν  θα  προχωρήσει  η  δανειακή!”, “Ολα  θα  έχουν  τελειώσει  μέχρι  15  Μαρτίου”, “Τα  νέα  “κουτσουρεμένα” ομόλογα  που  θα  δοθούν  στους  δανειστες  θα  υπάγονται  στο  Αγγλικό   δίκαιο  κι  έτσι  θα  μας  πάρουν  τα  …σώβρακα”, ” Να  γίνουν  τώρα  εκλογές”, “Χρειάζεται  κι  άλλο  “κούρεμα” ” “Χρειάζεται  μεγαλύτερη  χρηματοδοτική  στήριξη”

Ολα  έχουν  λεχθεί. Και  τα  αντίθετα  τους.  Ολα  τα  σενάρια , όλες  οι  προφητείες,  όλες  οι  εκτιμήσεις  έχουν  απλωθεί  στο  τραπέζι. Παραζαλισμένοι   εμείς  τα  χαζεύουμε. Φοβόμαστε. Αναρωτιόμαστε. Ελπίζουμε.

Το  firiki2010  δεν  έχει  να  προσφέρει  τίποτα  παραπάνω  από 2-3  πραγματάκια  που  δεν  έχουν  σχέση  με  οικονομικά  , αλλά  με  κοινή  λογική

1) Μια  διαπραγμάτευση  δεν  γίνεται  δημόσια. Τυχόν  δηλώσεις  ή  “διαρροές”  εξυπηρετούν    διαπραγματευτικές  τακτικές.

2) Οταν  ζητας  από  κάποιον  να  περιορίσει  τις  απαιτήσεις  του,   δηλ.  το  χρέος  σου,  εύλογο  είναι  αυτός   να  αναζητήσει  τρόπους  να  εξασφαλίσει  τις  υπόλοιπες    απαιτήσεις  του.

3)  Οταν  εσύ   εμφανίζεσαι  απρόθυμος  να  του  διασφαλίσεις  την  πληρωμή  των  χρεών  που  δεν  θα  σου  χαρίσει,  βάζεις  τον  δανειστή  σου    σε  σκέψεις  ότι  κατά  πάσα  πιθανότητα    δεν  θέλεις  ή  δεν  μπορείς  να    εξυπηρετήσεις  ούτε  το  υπόλοιπο  χρέος  σου.

4)  Οσο  ο  δανειζόμενος  ενδιαφέρεται  περισσότερο  για  το  τι  θα  γίνει    αν  δεν  εξυπηρετήσει  τις  υποχρεώσεις  του,  τόσο  μικρότερες  πιθανότητες  έχει   να  εξασφαλίσει  από  τον  δανειστή  το  ύψος   της  βοήθειας, το  επιτόκιο  και  το  χρονικό  περιθώριο  που  του  είναι  απαραίτητο  για  να  ορθοποδήσει.

5) Επί  πολλά  χρόνια  και  ιδίως  επί  ευρώ   δανειζόμασταν  μέχρι  και  πολύ  πρόσφατα  (Ιανουάριος  2010)…. όσα  θέλαμε  και  με  πολύ  ευνοϊκούς  όρους. Που  “σκάλωσε  η  δουλειά”;;; Στο  ΠΩΣ  ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΚΑΜΕ  ΑΥΤΑ  ΤΑ  ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ  ΠΩΣ  ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΑΜΕ  ΤΟΝ  ΧΡΟΝΟ   ΠΟΥ  ΕΙΧΑΜΕ  ΣΤΗ  ΔΙΑΘΕΣΗ  ΜΑΣ .

6) Με  δάνεια  ή  χωρίς  δάνεια,  με   ευρώ  ή  με  δραχμή ή  …γρόσι , με  το  Α  ή  το  Β  κόμμα  στην  εξουσία   υπάρχουν  πράγματα  που  πρέπει  να  γίνουν  …χθες.

Επιστρέφουμε  λοιπόν  στην  “Προειδοποίηση  (2)”:  Μην  περιμένετε  τίποτα!  Κάντε   κάτι!  

Η  προτροπή  μπορεί  να  αφορά  και  τους  “ταγούς”  μας  που   ούτως  ή  άλλως   έχουν  σημαντικότερα    πράγματα  να  κάνουν  από  το  να  διαβάζουν τα  blogs  (πολύ περισσότερο   το  firiki ),   αλλά  κι όλους  εμάς  τους  υπόλοιπους  που  δεν  υπάρχει  λόγος  να  μιζεριάζουμε ….  περιμένοντας. Ας  κάνουμε  κάτι!  Για  την  προσωπική  μας  ζωή,  για  τους  γύρω  μας  ,  στο  μέτρο  των δυνατοτήτων  μας.  Στο  κάτω- κάτω ένα  καρβέλι  (δεν  είναι,  αλλά)  έχει  χιλιάδες-εκατομμύρια …  ψίχουλα.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Η τζάμπα “δημοκρατία” της εκλογής από την “βάση”

Mε  αφορμή  τα  της  εκλογής  Προέδρου  στο  ΠΑΣΟΚ   ξαναήρθε  στην  επιφάνεια  το  θέμα  της  εκλογής  των  αρχηγών  των  κομμάτων  από  την  “βάση”.

Οπως  θα  θυμάστε  η  διαδικασία   αυτή  ως  έμπνευση  του  κ  Παπανδρέου  ξεκίνησε  το  2004,  οπότε  μετά  την  παράδοση  του  δαχτυλιδιού   σε  αυτόν   από  τον  Σημίτη  έστησε  κάλπες  σε  όλη  την  Ελλάδα  για  να  εκλεγεί…  άνευ  αντιπάλου. Το  2007   η  διαδικασία  επαναλήφθηκε  με  αντιπάλους   του  “Γιώργου” αυτή  τη  φορά  τον κ Βενιζέλο  και  τον  κ  Σκανδαλίδη. Σήμερα  αυτή  η  διαδικασία,   λόγω  των  δυσκολιών  και  “κινδύνων”   που  συνεπάγεται, ιδίως  σε  “περίεργες”  καταστάσεις,   μπορεί  και  να  αναβληθεί  και  να   πραγματοποιηθεί    αφού  προηγουμένως  εκλεγεi    από  κάποιο  όργανο  (μη  προβλεπόμενο  απο  το  καταστατικό)  κάποιος   “υποψήφιος  πρωθυπουργός”  (επίσης  καινούργιο  φρούτο  κι  αυτό). Εν  τω  μεταξύ  την  διαδικασία  της  εκλογής  από  την  “βάση”  το  2009  (αφήνοντας  στην  άκρη  τα  προβλεπόμενα  από  το καταστατικό)  την  υιοθέτησαν    και  οι  Νεοδημοκράτες , όχι  για  κανένα  άλλο  λόγο,  αλλά  γιατί  κάποιοι  θεώρησαν  ότι  τους  βόλευε  και  κάποιοι  άλλοι θεώρησαν  ότι  δεν  μπορούσαν  να  αφήσουν  αναπάντητη  την  πρόκληση.

Προσωπικά  η  διαδικασία  αυτή  ελάχιστα  με  γοητεύει.  Κυρίως  γιατί  έχω  μια  διαφορετική  άποψη  για  το  τι  είναι  “βάση”  ενός  κόμματος.

Σύμφωνα  με  τις  διαδικασίες  που έχουν  εφαρμοστεί   και  από  τα  δύο  κόμματα  στην  “βάση”  περιλαμβάνεται  κάθε  “πικραμένος”  που  την  ημέρα  της  εσωκομματικής  εκλογής  θα  πληρώσει  ένα  δίευρω, θα  υπογράψει   ίσως   κι  ένα  χαρτί  και  θα  εξασφαλίσει  το  δικαίωμα  να  αποφασίσει  ποιος  θα  είναι  αρχηγός  στο  κόμμα.  Σε  ποιο  κόμμα;  Οποιοδήποτε!  Σε  ένα  κόμμα  που  μπορεί  να  μην  ψήφισε  ποτέ  του! Σε  ένα  κόμμα  που  ίσως   και  να  μην  ψηφίσει  ποτέ!   Σε  ένα  κόμμα  με  το  οποίο  μπορεί  και  να  μην  έχει  καμμιά  οργανική  σχέση ( και  να  μην  θέλει  να  έχει) .

Με   συγχωρείτε,   αλλά  αυτό  δεν  είναι  βάση! Βάση  είναι   τα  μέλη  ενός  κόμματος.  Και  η  ιδιότητα  του  μέλους    ούτε  αποκτάται  αυτόματα, και  βέβαια  συνεπάγεται  και  δικαιώματα  , αλλά  και  υποχρεώσεις.   Χωρίς  την  εκπλήρωση  κάποιου  minimum   υποχρεώσεων   απλά  δεν  μπορείς  να  είσαι μέλος,  δεν  μπορείς  να  είσαι … βάση.  Καταλαβαίνω  απολύτως    το  να  μην  θέλει  κάποιος  πολίτης    να  είναι  ή  να  εμφανίζεται   ως    μέλος  μιας  πολιτικής    παράταξης  ακόμα  και  αν  είναι  σταθερός  ψηφοφόρος  της . Δεν  καταλαβαίνω  όμως    για  ποιον  περίεργο  λόγο    αυτός  ο πολίτης  θα  πρέπει  να  αποφασίζει  για  το  ποιος  θα  είναι  ο  αρχηγός  μιας  παράταξης,   με την  οποία  δεν  επιθυμεί  να   έχει  κάποια  οργανική  σχέση (όπως  φυσικά  δεν  καταλαβαίνω  πως  θα  μπορούσε  να  διαπιστωθεί  η – κατά  δήλωσιν  του  ιδίου  -  ιδιότητα  του  ψηφοφόρου- παλαιού  ή  μελλοντικού – της  παράταξης).

Και  μεταξύ  των  υποχρεώσεων (πέραν  μιας  στοιχειώδους  έστω  ενεργοποίησης  και  προσφοράς))  υπάρχει  και  το  “ταμειακώς  εντάξει”  ,  αυτό  το  πολύ  απλό  που  ισχύει  και  στον  τελευταίο  πολιτιστικό  σύλλογο  της  Ελλάδος. Για  να  ασκήσεις  τα  δικαιώματα  σου  πρέπει  αν  μη  τι  άλλο  να  τακτοποιήσεις  τις  οικονομικές  υποχρεώσεις  σου.  Θα  μου  πείτε   ίσως  ότι  στέκομαι  σε  κάτι  τυπικό  και  πολύ  “πεζό”.  Σας  καλώ  να  σκεφθείτε  το εξής: Στις  τελευταίες  εσωκομματικές  εκλογές  (αυτές  της  ΝΔ)  ψήφισαν  γύρω  στους   800.000  πολίτες.  Αν  αυτοί  οι  άνθρωποι  ήταν    ταμειακώς  εντάξει  μέλη   με  μια  ετήσια  εισφορά  10€    αυτό  θα  σήμαινε  έσοδα  8  εκατ  ευρώ    το  χρόνο . Με  δεδομένο   ότι  η  ετήσια  κρατική  χρηματοδότηση    της    ΝΔ  κυμαίνεται  γύρω  στα  20  εκατομμύρια  και  ότι  αυτή  τη  στιγμή  χρωστάει  σε  Τράπεζες   τις  επιχορηγήσεις    της  μέχρι  το  …  2017   καταλαβαίνετε  ότι  ένα  ποσό  8εκ€  σε  ετήσια  βάση    θα  επέτρεπε    να  μην  είχε  φτάσει  σ΄ αυτό  το  χάλι ,   το  οποίο  μόνο  σύμπτωμα   πολιτικής  υγείας  δεν  αποτελεί   (ακριβώς  τα  ίδια  ισχύουν  και  για  το  ΠΑΣΟΚ). Σε  καμμία  περίπτωση  φυσικά  δεν  ισχυρίζομαι    ότι  μια  και  δεν  έχουν  εισφορές  τα  κόμματα  καλώς  έφθασαν  σ΄ αυτή  την  κατάντια.  Απλώς   επισημαίνω    ότι  πολλές  φορές   “πεζά”  και  απλά  πράγματα   δεν  είναι  και  τόσο    άσχετα  με  “υψηλες  έννοιες”  όπως  “συμμετοχή”, ‘ανεξαρτησία  των  κομμάτων  από  συμφέροντα”, “δημοκρατία”  κλπ

Και  υπάρχει  και  κάτι  άλλο. Το  “τζάμπα”   ποτέ   δεν  εκτιμάται. Το  “δικαιώματα  χωρίς  υποχρεώσεις”   (έστω    αυτό  το  δεκαευρω  το  χρόνο    που  θα  απεδείκνυε   την  διάθεση  μιας  ελάχιστης  σύνδεσης  με  κάποια  παράταξη)   το  μόνο  που   κάνει  είναι  να  εκπαιδεύει  στην  ανευθυνότητα,  να  υπονομεύει  την  αίσθηση  του  “εμείς”   και   να  καλλιεργεί  υην  ιδέα  ότι η  δημοκρατία  μπορεί  να  είναι  δωρεάν. Και  η  δημοκρατία  δεν  είναι  δωρεάν.
Οι  δυο  “μεγάλοι “  παρουσίασαν  το   ” εκλογή  αρχηγού  από  την  βάση”   σαν  κάποιου  είδους  δημοκρατική  κατάκτηση. Αν  υπήρχε    όμως  πραγματικό  ενδιαφέρον  για  εσωκομματική  δημοκρατία,  θα  σεβόταν  τα  καταστατικά  τους,  θα  είχαν  φροντίσει  για  την  υπαρξη  οργάνων  εκλεγμένων  σε  όλα  τα  επίπεδα, θα  είχαν  φροντίσει  να  δώσουν  ουσιαστικές  αρμοδιότητες  στις  οργανώσεις  τους (πχ   δικαίωμα  επιλογής  των  υποψηφίων  βουλευτών μέσα  από  θεσμοθετημένες   και  ουσιαστικές  διαδικασίες), θα  είχαν  οργανώσει  έτσι  την  λειτουργία  των  κομματικών   οργανώσεων  τους,  ώστε  αυτές  να  μην   είχαν  σαν  κύριο  αν  όχι  μοναδικό  σκοπό  τους   την  “διευκόλυνση”  των  “δικών  μας”  και  τα  στελέχη  τους   (στην  πλειοψηφία  τους) να  μην  είχαν  μοναδικό  στόχο     την  καλλιέργεια  δημοσίων  σχέσεων.

Φοβάμαι  όμως  πως  τα  κόμματα  θέλουν  μόνο    χειροκροτητές  και  ψηφοφόρους. Δεν  τους  ενδιαφέρουν  ούτε  οι  απόψεις  (οι  διαφορετικές  απόψεις   μάλιστα  είναι  από  υπονομευτικές  έως  γραφικές),  ούτε  η  ουσιαστική  συμμετοχή  και  η  συνεργασία   του  κόσμου  που  μοιράζεται  τις  ίδιες  ιδέες.  Τους  προτιμούν  στα  σπίτια  τους και  επικοινωνούν  μαζί  τους  μέσω  τηλεοράσεως.  Οσο  για  την  “εκλογή  από  τη  βάση” – έτσι  όπως  την  υιοθέτησαν -  μοιάζει    σαν  μια  διαδικασία  επίδειξης  “δημοκρατικότητας” και   εξυπηρέτησης  βραχυπρόθεσμων  συμφερόντων  που  δεν  θα  έχουν  κανένα  πρόβλημα   να  την  πάρουν  πίσω,  να  την  αναστείλουν  ή  να  την  ακυρώσουν  επί  της  ουσίας. Το  μέλλον  θα  δείξει αν  έχω  άδικο.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ   Στην  “Αμφίβολη  μάχη”  του  Σταϊνμπεκ    μια  μεγάλη   περιφερόμενη  ανά  την  Αμερική   ομάδα  εργατών  δουλεύει  στη  συλλογή  μήλων. Μια  εργάτρια  πρόκειται  να  γεννήσει. Για  τις  ανάγκες  της  γέννας  θα  χρειασθούν  ασπρόρουχα. Ολοι  δίνουν  από  κάτι . Τα  ασπρόρουχα  πλένονται  ,  απολυμαίνονται  και   ένα  μέρος  απο  αυτά  χρησιμοποιείται  στη  γέννα.  Τα  υπόλοιπα  ,  ο   άτυπος  “αρχηγός”  της  ομάδας  δίνει  διαταγή  να  καούν. Οταν  κάποιος  ρωτάει    γιατί  δεν  επιστρέφονται  σ΄ αυτούς  που  ανήκουν    αυτός  απαντάει  περίπου  έτσι: “Ολοι  έχουν   προσφέρει    από  κάτι  και  όλοι  συναισθάνονται  ότι  έχουν  συμμετάσχει    σε  αυτό  που  συνέβη. Αν  κάποιοι  πάρουν  τα  πράγματα  τους  πίσω  θα  νιώσουν    ότι  αυτοί – σε  αντίθεση  με   τους  υπόλοιπους – δεν   βοήθησαν   σε  αυτό  που  κάναμε,  δεν  θα  το  αισθανθούν  σαν  δική  τους   υπόθεση…..”.  (Το  διάβασα  πριν  πολλά  χρόνια… ελπίζω  να  το  θυμάμαι  σχετικά  καλά)

ANAΛΕΚΤΑ 1/1/2012 – 7/1/2012

Κάποια  από  τα  ενδιαφέροντα   κείμενα  που  διάβασα   τις  τελευταίες  μέρες   στο  διαδίκτυο  και   ίσως ….. δεν πέσατε  επάνω  τους.   Κάπου  μπορεί  να  συμφωνώ,  κάπου  όχι. Αν  θέλετε  το  συζητάμε…

A Κρούσης  ΔΩΣΤΕ  ΤΗΝ  ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ  ΣΤΟΥΣ  ΕΡΓΑΤΕΣ  ΤΗΣ  “…Αν επιβάλεις, η καινοτομία ,η εφεύρεση, το διαφορετικό, ή το καλύτερο που πάει τα πράγματα μπροστά ,να γίνει κοινωνικό αγαθό χωρίς να αναγνωρίσεις την αξία του παραγωγού, τότε πολύ απλά δεν θα χεις παραγωγούς. …” ,     “….Όλοι προέβαλλαν την δυστυχία και όχι την ικανότητα, γιατί όλοι είχαν πλέον πειστεί ότι θα κερδίσουν πολύ περισσότερα από το δικαίωμα στην ανάγκη ,παρά από την υποχρέωση στην ικανότητα. ..http://atithasos.blogspot.com/2012/01/blog-post_03.html#more

ΜΑΝΙΑ  ΤΟ  ΠΑΡΑΜΥΘΙ  ΤΟΥ  ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟΥ  ΚΟΣΤΟΥΣ  “…. Χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, με μισθούς πολύ υψηλότερους έως πολλαπλάσιους από αυτούς στην Ελλάδα, διαθέτουν μεγάλες βιομηχανίες και παράγουν/εξάγουν προϊόντα πιο φθηνά από την χώρα μας!   Χώρες όπως η Ελβετία, με μισθούς πολύ υψηλότερους έως πολλαπλάσιους από αυτούς στην Ελλάδα, έχοντας πολύ ακριβότερες ξενοδοχειακές μονάδες και αξιοθέατα… βουνά, χιόνι και σοκολάτες, γεμίζουν ασφυκτικά από τουρίστες!…”    http://koinos-topos.blogspot.com/2012/01/blog-post_5416.html

Kώστας  Ροδινός  ΚΙ  ΑΝ Ο  ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ  ΠΑΠΑΔΗΜΟ  ΓΙΑ  ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ  ΤΟΥ  ΠΑΣΟΚ;   “…Οι υποστηρικτές της ιδέας λένε ότι η επιλογή Παπαδήμου συγκεντρώνει αρκετά …. πλεονεκτήματα:1)Μπορεί να «συμμαζέψει», το ΠΑΣΟΚ και να …διεμβολίσει κεντροδεξιά και αναποφάσιστους.2)Αν ο κ. Παπαδήμος χάσει, χάνει ο ίδιος. Θα επιτύχει, όμως, υψηλότερο ποσοστό, από οποιοδήποτε άλλο υποψήφιο δελφίνο. Άρα, έτσι αποφεύγεται η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ!  3) ….. “    http://www.antinews.gr/2012/01/05/141751/

Α Ζεγγίνης  Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ  ΕΙΝΑΙ  ΤΟ  ΘΕΜΑ  “…  Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ηθικό (moral), όπως μας έκαναν να πιστεύουμε οι πνευματικοί νικητές του εμφυλίου. Δεν είναι ούτε πολιτικό. Όλους αυτούς τους πολιτικούς που κυβερνούν εμείς τους ψηφίζουμε. Κι έτσι πρέπει. Να ψηφίζουμε. Ας βρούμε τους άλλους, αν υπάρχουν. Μάθαμε να περιμένουμε τη λύση για όλα τα προβλήματα από έξω από εμάς. Από τους πολιτικούς, το κράτος, την ΕΕ. Τα πορτοκάλια όμως ποιός θα τα μαζέψει;…” http://blemilo.blogspot.com/2012/01/blog-post_7594.html#disqus_thread

Δ  Μάρδας  Η  ΔΡΑΧΜΗ  ΚΑΙ  Ο  ΜΥΘΟΣ  ΤΗΣ  ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ  “… H κατακόρυφη απαξίωση του ελληνικού νομίσματος δεν κατόρθωσε λοιπόν να  βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, κάτι που διαφαίνεται και από τα ανωτέρω στοιχεία των εξαγωγών. Aξίζει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο του 1980-1990, οι δύο υποτιμήσεις της δραχμής και οι διαρκείς διολισθήσεις, συνοδεύθηκαν και από μέτρα προστασίας της ελληνικής οικονομίας, κάτι που εξέλειπαν πλήρως από τον Iανουάριο του 1993….”  http://atithasos.blogspot.com/2012/01/blog-post_07.html

Sic transit gloria mundi … (ή μήπως “gloria”;;;)

  Πέρυσι  το  Foreign Policy   κατέταξε  τον  κ Παπανδρέου  ανάμεσα  στους  100  “global  thinkers”  με  το  σκεπτικό   ότι   “έκανε  ό,τι  καλύτερο  τη  χειρότερη  χρονιά  της  Ελλάδας”.  Τότε  βέβαια  η  “διάκριση”  αυτή    χειροκροτήθηκε  και  προβλήθηκε  σαν  μια  απόδειξη  της  διεθνούς  αναγνώριοσης  της  προσωπικότητας  και  της  πολιτικής  του  Ελληνα   Πρωθυπουργού.

Τότε  λοιπόν  στο  “ΚΑΙ  …Global Thinker”  (2/12/2010)  έγραφα   -ο  μικρόψυχος -  μεταξύ  άλλων  κλείνοντας  την  ανάρτηση “….Οι  λίστες  των  100  “έτσι”,  των  100 “αλλιώς”  στα  τέλη  κάθε  χρονιάς    είναι  ένα  παγκόσμιο  έθιμο. Το  προβληματάκι  είναι  ότι  έχουν  μια  σχεδόν  δραματική  προσωρινότητα. Η  λίστα  του  “FP”  γίνεται  μόλις  για  δεύτερη  χρονιά. Αν  είχε  παρελθόν   καμμιάς  πενταετίας  θα  βλέπαμε  που  θα  ήταν  τώρα   κάποιοι  από  τους   πριν   πέντε  χρόνια ” ήρωες”  του. “

Δεν  χρειάσθηκε  να  περάσουν  5  χρόνια  για  να  διαπιστώσουμε  την  “δραματική  προσωρινότητα”  των  διαφόρων  “ηρώων” Σήμερα  ο   Παπανδρέου  απεικονίζεται  στο  εξώφυλλο  του  ίδιου (!!)  περιοδικού   σαν  ο  εμπρηστής  του  “παγκόσμιου  σπιτιού”.

Δεν  έχει  σημασία  αν  το  FP     είχε  δίκιο  πέρυσι   ή  έχει  δίκιο  φέτος ( κατά  την  άποψη  μου και  πέρυσι  ανοησίες  έλεγε  και  φέτος  ανοησίες  υπονοεί). Σημασία  έχει    ότι  οι  χάντρες  και  τα  μπιχλιμπίδια    που  μοιράζουν  κατά  καιρούς  ΜΜΕ  ,  Ανεξάρτητες  Οργανώσεις, Διεθνείς  Οργανισμοί  (θυμηθείτε  και  το  βραβείο  Quadriga    για  την  “δύναμη  της  αλήθειας” που  παραδόθηκε  στον  κ   Παπανδρέου  από  τον  κ  Ανερμαν (!!), θυμηθείτε  ότι  σύμφωνα  με  την  Telegraph ο  Παπανδρέου  ανήκει  στους  “ήρωες”  του  2011)  δεν  έχουν  καμμιά  σημασία  μπροστά  στην  πραγματικότητα  που   πολλές  φορές  έρχεται    και  ακυρώνει  διακρίσεις  , βραβεία  και  τιμές   ή  (σπανιότερα  και  πάντως  με  καθυστέρηση)   αναδεικνύει  τους  πραγματικούς  και  περιθωριοποιημένους   σε  υποσημειώσεις  της    Ιστορίας  πραγματικούς  ήρωες.

Στην  περίπτωση  μας  ο  “παγόσμιος  στοχαστής”  του  2010,  ο   εκ  των  “ηρώων”  του  2011    αυτός  που  βραβεύθηκε  από  τους  Γερμανούς  την  ημέρα  της  Εθνικής  τους  εορτής  (3/10/2010)  «για την κοινωνική του προσφορά και δη για την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας και την αποτροπή πτώχευσης της χώρας» (όπως  βλέπετε  έχουμε  ” σωθεί”  εδώ  και  15  μήνες)  έκανε  την  χώρα  μπάχαλο  και  αναζητεί  (προσωρινά  επιμένω)  το  επαγγελματικό  του  μέλλον  κάπου  αλλού. Κι  εμείς  (“Δυστυχισμένος  ο λαός  που  έχει  ανάγκη  από  ήρωες”  έγραφε  ο  Χέγκελ)  ψάχνουμε  για    ήρωες … κανονικούς …  και -  φοβάμαι – πολλούς.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Παπανδρέου: Φεύγω… μένοντας!

Περίεργο , αλλά έχει...πλάκα!

Η  πρόταση  του  κ  Παπανδρέου  στο  σημερινό    Πολιτικό  Συμβούλιο  του  ΠΑΣΟΚ  συνοπτικά

“Παραμένω  για  την  ώρα  Πρόεδρος  του  ΠΑΣΟΚ.  Από  κάποιο  όργανο    του  κόμματος    εκλέγεται   υποψήφιος  Πρωθυπουργός  για  τις  επερχόμενες  βουλευτικές  εκλογές.  Μετά  τις  βουλευτικές  εκλογές   και  εντός  6  μηνών  προχωρούμε  σε  διαδικασίες   για  την  εκλογή   από  τη  βάση   νέου  Προέδρου  του  ΠΑΣΟΚ  χωρίς  να  είμαι  εγώ  υποψήφιος.”

ΑΠΟΡΙΕΣ

Τι  από  τα  παραπάνω   προβλέπεται  από  το  καταστατικό    του  ΠΑΣΟΚ ;

Ποιος  θα  δεχθεί  να  πάει   ως  υποψήφιος  πρωθυπουργός  χωρίς  να  είναι  και  Πρόεδρος  του  ΠΑΣΟΚ ;

Ποιο  όργανο  θα  εκλέξει  τον  υποψήφιο   πρωθυπουργό  του  ΠΑΣΟΚ ;

Γιατί  δεν  θέλει  ο κ Παπανδρέου-  αφού  θα  είναι  συμφωνα  με  την  πρόταση  του   πρόεδρος  του  ΠΑΣΟΚ  μέχρι  τις  εκλογές-  να  είναι  και  υποψήφιος  πρωθυπουργός;

Τα  ψηφοδέλτια  για  τις  βουλευτικές  εκλογές    ποιος  θα  τα  κάνει;  Ο   υποψήφιος  πρωθυπουργός  ή ο Πρόεδρος;

Ποιος  θα  έχει  τη  τελευταία  κουβέντα  σε  θέματα  στρατηγικής, πολιτικού  σχεδιασμού κλπ;

Το  “υποψήφιος  πρωθυπουργός  του  ΠΑΣΟΚ”    είναι  κάτι  σαν  ανέκδοτο;

Μετά  τις    εκλογές   ποιος   θα  είναι  ο  αρμόδιος  για  συνεννοήσεις  με  τα  άλλα  κόμματα  , τον  Πρόεδρο  της  Δημοκρατίας,  τους  ξένους  ηγέτες  κλπ;

Μετά  την  εκλογή  νέου  Προέδρου  ο  πρώην  υποψήφιος  πρωθυπουργός  τι  θα  γίνει; Ακόμα  χειρότερα… αν  κατά  λάθος  έχει  γίνει  πρωθυπουργός   τι  θα  τον  κάνουμε;

Ο  υποψήφιος  πρωθυπουργός  του  ΠΑΣΟΚ  μπορεί  να  λέγεται  και  Παπαδήμος;

Το  μόνο  που  ενδιαφέρει  τον  κ  Παπανδρέου  είναι  να  είναι  Πρόεδροος  του  κόμματος  όταν  θα  γίνουν  οι  εκλογές   για  Πρόεδρο  της  Σοσιαλιστικής  Διεθνούς;

Πότε  θα  ξαναγυρίσει o   κ  Παπανδρέου  να  “σώσει”  το  ΠΑΣΟΚ  και  την  χώρα;

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

Η γραμμή “Μαζινό” του ΠΑΣΟΚ

Έτσι.... δεν σωζόμαστε

Σιγά-  σιγά   φαίνεται   πως  διαμορφώνεται  μια  καινούργια  γραμμή  άμυνας  για  το  ΠΑΣΟΚ – ειδικά   το    Παπανδρεϊκό- προκειμένου   να  υπερασπισθεί  το  θεάρεστο  έργο  του  την  τελευταία  διετία  και  να  εξασφαλίσει  το  καλύτερο  δυνατό  εκλογιικό  αποτέλεσμα.  Συνοπτικά  μπορεί  να  περιγραφεί  ως   εξής:

‘”Η  κυβέρνηση  Παπαδήμου  με  την  στήριξη  και  της  ΝΔ   και  του  ΛΑΟΣ   συνεχίζει   την  πολιτική  της  κυβέρνησης  Παπανδρέου. Προσπαθεί  να  υλοποιήσει  το  “κούρεμα”   του  χρέους  και  την  νέα    δανειακή  σύμβαση  που  συμφωνησε  ο Παπανδρέου  στις  27  Οκτωβρίου  και  που  αποτελούν  την  σωτηρία  της  χώρας.  Αρα  η  πολιτική  που  ακολουθήθηκε   μέχρι  την  παραίτηση  του Παπανδρέου   ήταν  σωστή. Αλλιώς  ας  την  είχαν  αλλάξει. Κι  όχι  μόνο  ήταν  σωστή  αλλά  ήταν  και  η  μόνη  δυνατή.  Το  μνημόνιο  τον  Μάιο  του  2010    το  έφερε  επί  της  ουσίας  η  πολιτική  Καραμανλή .  Εμάς  δεν  μας  άρεσε  ποτέ  και  προσπαθήσαμε    να  το  αποφύγουμε  επί  6  μήνες  αλλά    οι  Ευρωπαίοι     ομοιδεάτες  του  Καραμανλή  και  του  Σαμαρά   και  το  γνωστό   από  το  καταστροφικό  παρελθόν  του    ακροδεξιό  ΔΝΤ   μας  το  επέβαλαν. Εμείς  προσπαθήσαμε  ακόμα  και  μετά  την  επιβολή  του  μνημονίου  να  απαλύνουμε  τις  συνέπειες  του. Ο,τι  αποφάσεις  μπορούσαμε  να  καθυστερήσουμε  τις  καθυστερήσαμε….  εάν  μπορούσαμε  να  υπονομεύσουμε  την   εφαρμογή  τους ,  το  κάναμε…..   τα  στελέχη  μας   άσκησαν  έντονη  κριτική,  λόγω  της  οποίας   κάποια  από  αυτά   υποχρεωθήκαμε  να  τα  απομακρύνουμε…. Και  ποτέ  δεν  σταματήσαμε  να  διακηρύσσουμε  ότι  τα  μέτρα  που  παίρνονται  ήταν  εκτός  των  ιδεολογικών  μας  πλαισίων.  Καλύτερη  απόδειξη  γι  αυτό:   το  ότι  τα  ψήφιζε  και  ο  Σαμαράς. Μήπως  και  ο  ίδιος  ο  Πρωθυπουργός  μας  δεν  δήλωσε  ότι  κι  αυτός  θα  ήθελε  να  διαδηλώσει  κατά  των  μέτρων  και  κατά  της  Ε.Ε.;  Τι    μπορούσε  να  κάνει  όμως  ο  άνθρωπος ;  Του  είχαν  βάλει  το  μαχαίρι  στο  λαιμό  οι  Ευρωπαίοι  δεξιοί  σε  συνεργασία  με  το   εδώ  υποκατάστημα  τους.  Παρά  ταύτα  ο Πρωθυπουργός  μας  κατάφερε  τελικά    να  πετύχει  μια  εξαιρετική  συμφωνία  γλιτώνοντας  την  χώρα  από  100 δισ  ευρώ  χρέους  κι  εξασφαλίζοντας  ένα  δάνειο  μαμούθ  180δις  ευρώ.  Την  τεράστια  αυτή  επιτυχία  κάποιοι  προσπάθησαν  να  αμφισβητήσουν,  πλήν  όμως  απέτυχαν   γιατί ο  Παπανδρέου  τους  έφερε  όλους  προ  των  ευθυνών  τους    εξαγγέλλοντας  δημοψήφισμα    για  την  υπερψήφιση  της  συμφωνίας. Μπροστά  σε  αυτή  την  κίνηση  ΝΔ  και  ΛΑΟΣ   ακόμα  και ο κ Παπαδήμος  που  μια  εβδομάδα  πριν  τη  συμφωνία   αρθρογραφούσε  κατά  του  “κουρέματος”    έβαλαν  την  ουρά  κάτω  από  τα  σκέλια  και    σχημάτισαν  κυβέρνηση  μαζί  μας  για  να  υλοποιηθεί  η  συμφωνία. Ο  Πρωθυπουργός  μας  για  να  τους  αφαιρέσει  κάθε  δικαιολογία  να  μην  συμμετάσχουν  στην  κυβέρνηση   σε  μια  κίνηση   ψυχικού  μεγαλείου  παραιτήθηκε  αποδεικνύοντας  για  μια  ακόμη  φορά ότι δεν  είναι  κολλημένος  με  την  καρέκλα. Ετσι  φτάσαμε  εδώ  που  φτάσαμε  και  νάμαστε  τώρα    ενώπιον  σας  να  ζητάμε  την  ψήφο  σας!  Α,  ναι  λάθη  κάναμε,  αλλά  σ΄ αυτή  τη  ζωή   ποιος  δεν  κάνει;”

Η   πολιτική  αυτή  πλατφόρμα  του  ΠΑΣΟΚ  μην  σας  φανεί  αφελής,  μην  την  υποτιμήσετε ,  μην  την  πάρετε  στην  πλάκα   και  μην  νομίσετε  ότι ” δεν  έχει  πέραση”..Σιγά-σιγά, κομμάτι-κομμάτι  σε  blogs,  άερθρα,   συζητήσεις  κτίζεται   και  θα  την δούμε  ολοκληρωμένη  προεκλογικά  ιδίως  αν  ο  Παπανδρέου  “κάνει   το  καθήκον  του”  και  αποφασίσει  ότι  “το  καθήκον  του  είναι  να  μην  φυγομαχήσει”. Αν  όπως  πιστεύω  επιλέξει  μια κάποιου  είδους    ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ  αποχώρηση,  η  “γραμμή   Μαζινό “  του  ΠΑΣΟΚ   θα  υποστεί  μερικές  ελαφρές  τροποποιήσεις   ανάλογα  με  το  ποιος  θα  είναι  ο   ατυχής  διάδοχος,  αλλά  τα  βασικά  “επιχειρήματα”  θα  μείνουν.

Να  υπενθυμίσω  τέλος  ότι  στην   γραμμή  Μαζινό    που  δημιούργησαν  οι  Γάλλοι  για  να  αντιμετωπίσουν   Γερμανική  εισβολή  δεν  έπεσε  ούτε  τουφεκιά.  Οταν  οι  Γερμανοί  εισέβαλαν   το  1940  απλώς  την  παρέκαμψαν.   Και  πήγαν  στην  ουσία.

Στην  περίπτωση  μας  η  ουσία  είναι   το   “τι  πρέπει  να  γίνει  σήμερα      για  να  σωθεί  η   χώρα”.  Για  να  σωθεί  όμως  πρέπει  να  καταλάβουμε  γιατί  φτάσαμε  να  μιλάμε  για  “σωτηρία”. Κι  αυτό  ακριβώς  προσπαθεί  να  συσκοτίσει   η  “γραμμή  Μαζινό”  του  ΠΑΣΟΚ.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

O Nίκος Παπανδρέου “υπερασπίζεται” τον Γιώργο .

Ο "κατηγορούμενος" κι ο "δικηγόρος"

Κάθε  κείμενο  του  Νίκου  Παπανδρέου  είναι  ένα  “.διαμάντι”. ” Στέρεα  επιχειρήματα”, “λογική  συνέπεια”, “λογοτεχνική  γραφή”. Σκέτα  ευθυμογραφήματα. Τα  κειμενα   του  είναι  πειρασμός  για  σχολιασμό    στον  οποίο  συνήθως  ανθίσταμαι,  αλλά  σήμερα  θα  υποχωρήσω  γιατί  η  μέρα  απαιτεί  κάτι  ανάλαφρο    και  χαρούμενο.

Την  τελευταία  μέρα  της  χρονιάς  ο  Νικος  Παπανδρέου  απάντησε  σε  ένα  κείμενο  του  Χ Ράπτη  (http://www.iefimerida.gr/blog-content/30379/%CE%B3%CE%B1%CF%80-%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%C2%AB%CE%B7%CE%B3%CE%AD%CF%84%CE%B7%C2%BB)  με  το  οποίο  κατηγορούσε  τον  Παπανδρέου  ότι  είναι  κολλημένος  στην  καρέκλα   και  ότι  υπήρξε  ένας  απο  τους  πιο  αυταρχικούς  και  αντιδημοκρατικούς  ηγέτες  της  Μεταπολίτευσης.  Αν  και  κατά  βάση   διαφωνώ  και  με  τις  δύο  αυτές  επισημάνσεις  του κ  Ράπτη  (το  πρόβλημα  του  “Γιώργου”  είναι  ότι  δεν  ξέρει,  δεν   μπορεί  και  δεν  θέλει  να  χωρίσει  δυο  γαϊδουριών  άχυρα -  και  κάποια  στιγμή  το  κατάλαβε)  δείτε  πόσο  ανόητα  “υπερασπίζεται”  τον  αδερφό  του  ο Νίκος  Παπανδρέου.   Μέσα  στις   αγκύleλες  έγχρωμα  τα    επί  μέρους  σχόλια  μου.  Καλή  διασκέδαση!

 Η  απάντηση  του κ  Νίκου  ΠαπνδρέουQ

“  Πρώτον  Είναι ο πρώτος και μοναδικός πρωθυπουργός από τότε που θυμάμαι έφυγε οικειοθελώς από την πρωθυπουργία. [Πόσο  οικειοθελής  είναι  μια  αποχώρηση  όταν  οι  βουλευτές  σου  σου  λένε  " Τα  έκανες  μπάχαλο! Φύγε,  αλλιώς  θα  σε  ρίξουμε!"]  Παραιτήθηκε. Και το είχε προτείνει (να παραιτηθεί) και τον Ιούνιο αλλά για λόγους κακιάς διαχείρισης από πλευρά ΣΑΜΑΡΑ χάλασε – η θριαμβολογία της ΝΔ μόλις το πρότεινε ότι “αν είμαι ΕΓΩ το πρόβλημα, φεύγω” ακολούθησε με το “Ο Φαήλος έδιωξε τον Παπανδρέου” και έτσι χάλασε η πρόταση. [  Τι  σόϊ  πρωθυπουργός  είναι  τούτος  που  φεύγει  επειδή  του  λένε    ότι  είναι  αυτός  το  πρόβλημ;  Και  που  ξεπαραιτείται  λόγω  κάποιου  ...Φαήλου; Τι   είναι  η  πρωθυπουργία; Παιχνιδάκι  που  το  παρατάμε  και  το  ξαναπαίζουμε  όποτε  γουστάρουμε;] Ουδεμία σχέση είχε με “οικογενειακές” παρεμβάσεις. Αυτά είναι του χαλιμά. [Τι  ακριβώς  σημαίνει "αυτά  είναι  του  χαλιμά";  Ποιος  είναι  "ο  χαλιμάς"; Εγώ  ξέρω  μόνο  την  Χαλιμά  και  τα  παραμύθια  της. Στα  εγγλέζικα   Halima ή  Haleema ή  Haleemah  και  δυο  τρεις  ακόμα  εκδοχές]  Άρα προσφέρθηκε να παραιτηθεί αλλά ο μεγάλος διαπραγματευτής της δεξιάς Σαμαράς (αλήθεια, μπορείτε να μου πείτε μια επιτυχία του στα 30 χρόνια πολιτικής του ζωής;) δεν ήξερε πως να το χειριστεί.

Μετράν τα λόγια ή οι πράξεις; Παραιτήθηκε ή όχι από την πρωθυπουργία; Και έλεγε ο ΓΑΠ εξάρχής, δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ, να σώσω τη χώρα από την χρεοκοπία θέλω.[Δεν  την  έσωσε    με  το  μνημόνιο; Δεν  την  ξαναέσωσε  με  την  επιμήκυνση; Δεν  την   ξαναματαέσωσε  με  την  συμφωνία  της  21ης  Ιουλίου; Δεν  την  έσωσε  και  πάλι  με  τη  συμφωνία  της  26ης  Οκτωβρίου; Από  τι  την  σώζει  κάθε  λίγο  και  λιγάκι;]  Το έχουμε ξαναδεί; Να μην υπολογίζει τα γκάλοπ; Και φυσικά το πακέτο το “προδοτικό” της 26 Οκτωβρίου το πέρασαν τα μήντια ως “καλό για τη χώρα” μόλις έφυγε ο ΓΑΠ. Το ίδιο πακέτο των 180 δις συν haircut…. [Συναισθάνεται  ο  κ Νίκος  ότι  αυτά  δεν  είναι  παρά  η  πλήρης  απόδειξη  της  πλήρους  αποτυχίας  όσων  προηγήθηκαν;] Τόση υποκρισία έχουμε ξαναδεί; “Θα φύγει ο ΓΑΠ και θα πάρει τα μέτρα μαζί του” έλεγαν.. Αμ δε.

Δεύτερον, ως προς την δημοκρατία του; Πιο ελεύθερα πρωθυπουργός να αφήνει τους υπουργούς του, χωρίς ενδείξεις, αλλά περιμένοντας πρωτοβουλίες δικές τους, δεν έχει περάσει.[Εξαιρετικό! Ο  πρωθυπουργός  ΑΝΑΜΕΝΕΙ  τις  πρωτοβουλίες  των  υπουργών  του!  Αυτός  τι  ακριβώς  ρόλο  βαράει;]   ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΕΝΤΟΛΕΣ (Σε στυλ Καραμανλή και Ανδρέα) και γι’ αυτό κατηγορήθηκε.[ Τέλεια! Να  του  δώσουμε  και  παράσημο  επειδή  καθόταν  και  τους  χάζευε] Το αντίθετο. Λειτουργούσε με κλίμα συναίνεσης πάντα.. Ο ΓΑΠ περίμενε  [ ΠΕΡΙΜΕΝΕ...  πάλι ]  να αναλάβουν και πρωτοβουλίες οι υπουργοί τους…. το έκαναν όμως; [ Εμένα  ρωτάς  ρε  ... μπιπ; Δεν  τους  ρώτησε  ο  αδερφός  σου;]   Μεγαλύτερη δυνατότητα ανεξάρτητης δράσης υπουργών δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία μας. {Το  “σκορποχώρι”   ή  “έλλειψη  πολιτικής  διεύθυνσης”  που  είπε ο  Βενιζέλος  προβάλλεται  ως  το  ακρον  άωτον  της  Δημοκρατίας]   Τι έκαναν;  [ Εγώ   λέω; " Οι  περισσότεροι  τίποτα!"  Αλλά  δεν  ήμουν  εγώ  πρωθυπουργός. Ο  Γιώργος  ασχολήθηκε  καθόλου  με  το  θεματάκι;]  Κρίνονται όλοι τους σήμερα.
Δημοκρατία στο μάξιμουμ. [Αρα  ακυβερνησία= Δημοκρατία. Αναμενόμενο  από  ένα  αντιεξουσιαστή] Αν οι περισσότεροι υπουργοί περίμεναν να κινηθούν ΜΟΝΟ με άνωθεν εντολές δείχνει ένα είδος ραγιαδισμού [Ραγιάδες οι  υπουργοί; Κι  ποιος  τους  διάλεξε; Ο Μήτσος  ο κολλητός  μου; Και  ποιος  τους  κράτησε  στη  κυβέρνηση; Η  θεία  μου  η  Κατερίνα; Ποιος;]που φαίνεται το θέλουμε… {Εδώ  είναι  το  ζουμί: “Α, ρε  Ελληνες  βούρδουλα  που  χρειάζεστε!”]   Η υπερδημοκρατία  [ έτσι  αποκαλείται   η   πρωθυπουργική ανικανότητα] του ΓΑΠ τον έφαγε και όχι το αντίθετο.

Το ότι δεν “παραιτείται” από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τι σχέση έχει με την δημοκρατία; Επειδή το θέλουν τα μήντια; Έλεος.
Αυτά για σήμερα, μια μέρα πριν αλλάξει το έτος!

Ν. Τροτκσυ (παρατσούκλι)

Κατά κόσμον, Νίκος Παπανδρέου “

Και  πάλι  τις  ευχές  μου  για  την  Καινούργια  Χρονιά!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Τελικά ο Αη Βασίλης ….υπάρχει!

Κι όμως υπάρχει !

Με  το  μύθο  του  Αγιου  Βασσίλη  πρέπει  να  είχα  ξεμπερδέψει  από  πολύ  μικρός. Οσο  με  θυμάμαι   δεν  μπορώ  να  φέρω  στο  μυαλό  μου  κάποιου  είδους  πίστη  ή  έστω  υποψία   ότι  τα  Πρωτοχρονιάτικα  δώρα  τα  φέρνει  ένας  παχουλός κοκκινοντυμένος  καλόκαρδος  γεράκος. Ισως  ήταν ο  εκ  γενετής  (;;)  ορθολογισμός (;;;)  μου  που    με  την  πάροδο    του  χρόνου  εξελίχθηκε  σε … “ξενέρωμα”.

Παρά  ταύτα  σαν  πατέρας  πια   για  κάποια  χρόνια  κάπου  εκεί  στα  μεσάνυχτα  της  παραμονής  κατέβαζα    τον  γενικό, άφηνα  κατι  βραχνά  “Χο! Χο! Χο! “,  χτυπούσα  κι  ένα  μπρούτζινο  καμπανάκι   και  σε  κάτι  δευτερόλεπτα  με  τη  συνεργασία  και  της  γυναίκας  μου  τα  δώρα  εμφανιζόταν  κάτω  από  το  Χριστουγεννιάτικο  Δέντρο. Πόσο  καιρό  θα  το  έτρωγαν  το  παραμύθι  τα  παιδιά ;  Ενα;  Δύο;  Τρία; Κι  όταν  κάποια  στιγμή  οι  υποψίες  τους  ότι  “ήταν  ο  μπαμπάς,  ήταν  ο  μπαμπάς!”  επιβεβαιώθηκαν ,   το  παιχνίδι  τέλειωσε    κι έτσι    τα  δώρα   μέχρι  σημερα   απλώς  περιμένουν  τους  δικαιούχους  τους  υπομονετικά    επι  μέρες  κάτω  από  το  στολισμένο  δέντρο. ( Σε  μια  προσπάθεια  υποκατάστασης  της   Αγιοβασιλιάτικης   μαγείας    προσπαθώ    μέσω  γρίφων  να  δυσκολέψω    την  ανακάλυψη   του  σε  ποιον  ανήκει  το   κάθε  πακέτο  )

Αν  πάντως  σήμερα    μου  έθεταν    το  ερώτημα   “Υπάρχει  Αη Βασίλης;”  η  απάντηση  μου  θα  ήταν  αδίστακτα  καταφατική. Ας  κρατήσουμε  κατ΄ αρχήν   μια  επιφύλαξη    γα  τους  ταράνδους  και  την κόκκινη  φορεσιά  του, αλλά  για  σκεφτείτε  το!  Κάθε  χρόνο  τέτοια  εποχή    μας  πιάνει  “κάτι”.  “Τι  θα  πάρω  για  την  Αννα;” ,”Τι  θα  πάρω  για  τα  παιδιά;”,  “Και  για  τους  φίλους  που  θα  κάνουμε  μαζί  Πρωτοχρονιά:” , “Για  την  μαμά;”  “Για  κάποιους  άλλους  ίσως;”  Κι  αυτό  το  κάτι   μας  σέρνει -εκατομμύρια  ανθρώπους  σ΄ όλο  τον  κόσμο- στους  δρόμους  της  πόλης  προκειμένου    να  βρούμε  το  κατάλληλο  δώρο  για  τον  καθένα.  Ή  μας  ωθεί    να  θέσουμε  τις  χειροτεχνικές  μας  ικανότητες  στην  υπηρεσία  του.  Ή  μας  υποχρεώνει    να  σκαρώνουμε  στίχους  ή  έστω  ευφάνταστες   ευχές  σε  καρτούλες.  Μερικές  φορές  μάλιστα   μας  θυμίζει   ότι  εκτός  από  εμάς  και  τους  δικούς  μας  υπάρχουν    και  κάποιοι  άλλοι  που  δεν  είναι  δικοί  μας,  αλλά  είναι  όμορφο  έστω  μια  φορά  το  χρόνο  να  τους  αντιμετωπίσουμε  σαν  δικούς  μας. Γίνεται  αφορμή  για  συγκεντρώσεις,    για   γλέντια,   για   απολογισμούς,   για  παιδικά ( και  όχι  μόνο)  χαμόγελα , για  λίγη  παραπάνω  ζεστασιά, για  χαρτοπαίγνιο  ακόμα  και  για  ανθρώπουςπου  πιάνουν  χαρτιά  στα  χέρια  τους  μια  φορά  το  χρόνο.  Αξιοθαύμαστο  ” κάτι”!

Και  μάλιστα  αξιοθαύμαστο  όχι  μόνο  για  όσα  με εξαιρετική   συνέπεια  πετυχαίνει  κάθε  χρόνο  αλλά  και  για  την  καθολική  αναγνώριση  που  απολαμβάνει. Εγινε  τραγούδια,  παραμύθια, ταινίες , θεατρικά έργα .Κανείς  δεν  διανοήθηκε ποτέ  να  πει  κακή  κουβέντα  γι  αυτό.  Συνδεδεμένο  με  τις  γιορτικές  μέρες,  την  αλλαγή  της  χρονιάς, τα  δώρα  ,  τα  χαμόγελα   το  “κάτι”   αυτό  τρυπώνει  μέσα  μας κι   αλλάζει  για  λίγες  έστω  μέρες  τη  ζωή  μας.

Και  βεβαίως  αν  το  “κάτι”    έχει   όλες  αυτές  τις   μαγικές   δυνατότητες  ΛΟΓΙΚΑ  ΑΝ  ΤΟ  ΔΟΥΜΕ     πολύ  εύκολα    μπορεί    να  έχει   και   τους  ταράνδους  του  και  το  ιπτάμενο  έλκηθρο  του,  να  μπαινοβγαίνει   σε  καμινάδες, να  είναι  παχουλό, να  έχει  αδυναμία  στα  κόκκινα ,    να  έχει  γενειάδα  και  να  το  λένε  και  ………            Αη Βασίλη.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

 ΠΟΛΛΕΣ – ΠΟΛΛΕΣ  ΕΥΧΕΣ  ΣΕ  ΟΛΟΥΣ  ΣΑΣ ,  ΣΤΙΣ  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ  ΚΑΙ   ΣΤΟΥΣ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ  ΣΑΣ         ΓΙΑ  ΜΙΑ    

  Κ Α Λ Η       Κ Α Ι Ν Ο Υ Ρ Γ Ι Α     Χ Ρ Ο Ν Ι Α

(…και  δεν  θέλω  μιζεριάσματα  !   Θα  τα  καταφέρουμε! Μπορούμε!)

ΑΝΑΛΕΚΤΑ 16/12- 29/12/2011

Κάποια  από  τα  ενδιαφέροντα   κείμενα  που  διάβασα   τις  τελευταίες  μέρες   στο  διαδίκτυο  και   ίσως ….. δεν πέσατε  επάνω  τους.   Κάπου  μπορεί  να  συμφωνώ,  κάπου  όχι. Αν  θέλετε  το  συζητάμε…

A.  Ανδριανόπουλος   ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ  “….  Ο πρώην Πρόεδρος της Αργεντινής, που προήδρευσε της χρεοκοπίας της χώρας του, το είχε δηλώσει στην τηλεόραση ευθαρσώς. «Το λάθος μου ήταν», είχε τονίσει μιλώντας πρίν από ενάμισυ χρόνο περίπου στην κάμερα του Σκάι, «πως είχα αφήσει τον Υπουργό μου των Οικονομικών τότε να βάλει μεγάλους φόρους. Αυτό οδήγησε στην κατάρρευση». Ο κ. Παπανδρέου προφανώς δεν τον άκουσε. …”   http://atithasos.blogspot.com/2011/12/blog-post_3801.html#more

Γ  Σιακαντάρης    ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΑΡΙΣΤΕΡΑ  ΤΗΣ  ΑΡΝΗΣΗΣ  ΣΤΗΝ  ΑΡΙΣΤΕΡΑ  ΤΗΣ  ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ   “…Είναι μια Αριστερά της Αποκάλυψης, η οποία αντί να αγωνίζεται για το δημόσιο συμφέρον συσπειρώνεται σε θέσεις που προφητεύουν καταστροφές αποκαλυψιακής έμπνευσης. Συνοδοιπόροι αυτής της αποκαλυψιακής Αριστεράς είναι ο αντιευρωπαϊσμός, ο αντιδυτικισμός και στο βάθος η περιφρόνηση του Διαφωτιστικού προτάγματος http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CF%83%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7%CF%82

Financial  Times  O  KAΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ  ΠΕΘΑΝΕ… ΖΗΤΩ  Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ!  “…Παρόλα αυτά, η οικονομία της αγοράς δεν μένει αμετάβλητη. Η επιτυχία της δεν βασίζεται στην σταθερότητά της, αλλά στη δυνατότητά της να αλλάζει. Κινητήριος δύναμη είναι η επιθυμία όλων των ανθρώπων να εργαστούν για βελτίωση του εαυτού και της οικογένειάς τους. Το θεσμικό υπόβαθμό όμως, και οι σχέσεις με τους πολιτικούς θεσμούς άφηναν πάντα ανοιχτή την πόρτα των αλλαγών. Είναι αυτή ακριβώς η προσαρμοστικότητα που εξασφαλίζει την επιβίωση της οικονομίας της αγοράς. …”  http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/673148/ArticleFTgr.aspx

Π Γκλαβίνης  ΖΗΤΗΜΑ  ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ  ΤΟ  ΜΝΗΜΟΝΙΟ  “…Ο χώρος μας, αν και ήταν αυτός που σήκωσε το βάρος διάσωσης της χώρας, απέτυχε παταγωδώς όχι μόνο να διαπαιδαγωγήσει την κοινή γνώμη σχετικά αλλά και να ομονοήσει ο ίδιος για τη σκοπιμότητα της υπαγωγής μας στο Μνημόνιο, με αποτέλεσμα η αφωνία των πρωτοκλασάτων στελεχών μας την κρίσιμη περίοδο να διασπάται μόνον από την κακοφωνία όσων έβγαιναν να στηρίξουν πολιτικές που είτε δεν πίστευαν στον ίδιο βαθμό ή δεν τις αντιλαμβάνονταν κατά τον ίδιο τρόπο. Η διακεκριμένη αδυναμία μας, στη συνέχεια, να διαμορφώσουμε μια στοιχειώδη ιδεολογία εξόδου της χώρας από την κρίση, σε συνδυασμό με μια διεθνώς παροιμιώδη πλέον διάσταση των μνημονιακών μας δεσμεύσεων από τις πρακτικές εφαρμογές τους, είχαν ως αποτέλεσμα να συρόμαστε πίσω από τις ολοένα και επιτακτικότερες απαιτήσεις της τρόικας ενόψει κάθε νέας εκταμίευσης μιας δόσης, εις τρόπον ώστε να μην αποφύγουμε τελικά την πτώση της κυβέρνησής μας δεκαοκτώ μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου….”  http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4683100

Δικαιοσύνη για όλους… αλλά για όλους!

Ο  νόμος  είναι  νόμος.

Και  πρέπει  να  εφαρμόζεται.

Από  όλους  και  για  όλους (  των  μοναχών  συμπεριλαμβανομένων).

Το  Συμβούλιο  Εφετών    έκρινε  τον  Εφραίμ  προφυλακιστέο    και  η  απόφαση  του  προφανέστατα   πρέπει  να  εκτελεσθεί.

Απλώς  παραξενεύομαι    γιατί  διαβάζω  ότι  σύμφωνα  με  το  σκεπτικό   της  απόφασης    ” ο   ηγούμενος  κρίθηκε ύποπτος φυγής, για αυτό το λόγο διατάχθηκε η προφυλάκιση του”.  Υποπτος  φυγής;  Σας  μοιάζει  να  “στέκει”  λογικά;    Εμένα  μου  μοιάζει  με  απόφαση  που  πάρθηκε  για  να  ικανοποιηθεί   δήθεν   το   ” δημόσιο  αίσθημα”  (“κάποιος  να  μπεί  φυλακή!”) και  να  διαφημιστεί  πόσο  αδέκαστη ,  αυστηρή  και  ακριβοδίκαιη  είναι  η  Δικαιοσύνη  μας.

Εκτός  αν  κάποιοι   ” κάηκαν  στον  χυλό  και  φυσάν  και  το  γιαούρτι”.  Βλέπετε  η  ίδια  Δικαιοσύνη   όταν  συνελήφθη  ο   καταζητούμενος  επί  τρεις  μήνες  Ψωμιάδης    τον  άφησε  ελεύθερο   γιατί  δεν συμφώνησε …. μεταξύ  της    για  το  προφανές  (‘ουι  ήταν  ύποπτος  φυγής)  και  δεν  τον   προφυλάκισε (διαφωνία  ανακριτού-  εισαγγελέα) .  Οταν  την  διαφωνία  τους   την έλυσε  το  Συμβούλιο  Πλημμελειοδικών    και  αποφάσισε  την  προφυλάκιση  του  ,  “το  πουλάκι  είχε  πετάξει”.

“Μπορεί  να  μην  βάλαμε  μέσα  τον  Ψωμιάδη  (αλήθεια  πόσα  χρόνια κι  από  πόσες  καταδικαστικές  αποφάσεις   διαφεύγει  ο  “αγαπούλας”;)  και  κάμποσους  άλλους,  αλλά  τον  Εφραίμ  τον  μπουζουριάσαμε.”     Μπράβο  μάγκες!

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ- firiki2010

Ισότητα στις… απολύσεις

Από  την  πρώτη  στιγμή  της  κρίσης  αυτοί  που  πλήρωσαν  το  μάρμαρο  ακούγοντας  ταυτόχρονα  τα  “εξ  αμάξης”  ήταν  οι  δημόσιοι  υπάλληλοι.   Εκεί  κατηύθυναν  την  οργή  τους  και    πολιτικοί  (με  κορυφαία  τη  δήλωση  Λοβέρδου  “Ενα  εκατομμύριο  δημόσιοι  υπάλληλοι  ταλαιπωρούν   δέκα  εκατομμύρια  πολίτες”) ,  αλλά  και   μεγάλο  μέρος  του  κόσμου.  Λίγοι  ασχολήθηκαν  με  την  ουσία  του  προβλήματος  . Οι  περισσότεροι  προτίμησαν   τη  συνολική  απαξίωση.

Επειδή-παρά  τις  επι  μέρους  ενστάσεις-    μου  άρεσε  πολύ  αναδημοσιεύω  σήμερα  μια    δικαιολογημένα   οργισμένη  απάντηση   ενός  ΔΥ  -του  Λουκά  Κοσμίδη-  σε   άρθρο  του  Ανδρέα  Κωνσταντάτου  που  ανέβηκε  στο   aixmi.gr  (   http://www.aixmi.gr/index.php/efedreoa-ametanohtoi-pelateiako-krat  )   Η  ανάρτηση  στο  τέλος  του  απαντητικού  σχολίου

ΛΟΥΚΑΣ  ΚΟΣΜΙΔΗΣ

«Πρωτότυπη» σκέψη !!! Και «σοσιαλιστική» επίσης.
Ισότητα στις απολύσεις!
Ιδού το νέο μανιφέστο των όσων δικαιούνται να έχουν δημόσιο λόγο. Αυτές είναι «νέες ιδέες».
Το Δημόσιο!!! Πφφφφ
Σιγά τα ωά.!!
Τεμπέληδες, διαπλεκόμενοι, κοπανατζήδες και διαρκώς διαμαρτυρόμενοι.

Ακριβοπληρωμένοι…… (1000 € μετά από 17 χρόνια δουλειά – τα πέντε από αυτά μακριά από την οικογένειά μας στα μονοθέσια της ελληνικής επαρχίας)
Διαπλεκόμενοι ..(μέσω ΑΣΕΠ- έχετε ακούσει για τον ΑΣΕΠ;)
Τεμπέληδες και… και …και…
Φτάνει , ακούτε ; Φτάνει!!!
Δε σας επιτρέπω πια!!!
Κουράστηκα να ακούω τον κάθε κονδυλοφόρο του κέντρου να με αποκαλεί όπως του έρχεται ή όπως (το χειρότερο) του λένε να με αποκαλεί.
Βαρέθηκα να με απαξιώνουν έτσι αβασάνιστα λέγοντάς με αντιπαραγωγικό , τεμπέλη και βάρος του Έλληνα.
Ε όχι πια . Φτάνει . Βάρος δεν υπήρξα ποτέ. Ποτέ , ακούτε; Το βάρος όλων σας, εγώ, εγώ και τα παιδιά μου το κουβαλάω μια ζωή. Εγώ ο ανώνυμος μικρομισθωτός που μου χρεώνετε και μου χρεώνετε και μου χρεώνετε… ατελείωτα.
Αν υπάρχουν λαμόγια στο Δημόσιο βρείτε τα. Αν υπάρχουν διαπλεκόμενοι διώξτε τους. Εμένα δε θα με ξαναβάλετε στο στόμα σας.
Και για να χουμε καλό ρώτημα ( που λέει και ο πατέρας μου) αυτό που θέλετε είναι το Δημόσιο να γίνει σαν τον ιδιωτικό τομέα; Δηλαδή μια εκπαίδευση που να μην είναι δημόσια και δωρεάν ( όσο είναι) αλλά όπως η ιδιωτική , ακριβή και επιλεκτική;
Θέλετε μια δημόσια υγεία όπως η ιδιωτική; Μόνο για όσους έχουν να πληρώσουν;
Θέλετε έναν εργαζόμενο χωρίς δικαιώματα , έρμαιο των διαθέσεων των «από πάνω»;
Μη γελιέστε. Γνωρίζω καλά τις παθογένειες του συστήματος. Από μέσα. Τις έχω υποστεί στο πετσί μου. Από το κομματικό σύστημα εξουσίας και διοίκησης, από την αναξιοκρατία , αλλά αυτό τι σημαίνει;
Τι πιστεύετε οτι θα διορθωθεί αν παραδοθούν όλα στους ιδιώτες; Γιατί το κριτήριο του κέρδους είναι αποτελεσματικότερο ; Δε βλέπετε πώς λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας στη χώρα; Υπέρ του λαού; Οι ιδιώτες (έμποροι) δεν είναι αυτοί που «έκλεψαν» με την αλλαγή του νομίσματος το μεγαλύτερο κομμάτι του εισοδήματός μας; Οι εισαγωγείς δεν έκλεισαν τις ελληνικές βιοτεχνίες φέρνοντας όλα τα , αμφίβολης ποιότητας, κινέζικα, αιγυπτιακά, μαλαισιανά προιόντα στη χώρα ; Και μήπως οι μεγαλοεργολάβοι από πού ζούσαν και μεγάλωναν τις περιουσίες τους; Από το Δημόσιο που άλλο έπρεπε κι άλλο του χρέωναν. Και μήπως πώς αποκαλείται κάποιος ιδιώτης (φουκαράς) όταν προστατεύεται το επάγγελμά του από νόμους που το κάνουν κλειστό και απρόσβλητο; Και μάλιστα κάποιοι από αυτούς έχουν καταφέρει να έχουν και απρόσβλητο ποσοστό κέρδους(φαρμακοποιοί κ.α)
Α και για να μην ξεχνιόμαστε. Εχετε καμιάν ιδέα τι ποσά δηλώνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, έμποροι, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, επιχειρηματίες και άλλοι του «υγιούς» ιδιωτικού τομέα;

Και για να τελειώνουμε. Στο σχολείο μου μια κοπέλα 28 ετών , καθηγήτρια αγγλικών κάνει κάθε μέρα 340 χμ για να πάει και να ρθει από τα Γιάννενα που μένει στην Πτολεμαΐδα που εργάζεται γιατί δε γίνεται αλλιώς. Εισόδημα μηδέν (όλα πηγαίνουν στα καύσιμα) αλλά τι άλλο να κάνει;
Εξαίρεση θα μου πείτε.
Αυτό ακριβώς λέω.
Κάθε ένας από εμάς είναι μια εξαίρεση. Ειναι φτηνό να τους τσουβαλιάζεις όλους και να τους απαξιώνεις έτσι εύκολα και αβασάνιστα.
Ξέρω οτι δεν σας έπεισα. Ετσι κι αλλιώς πώς μπορείς να πείσεις κάποιους που δεν
κοιμήθηκαν ποτέ έξω, οτι ο χειμώνας και το χιόνι δεν είναι μόνο για χιονοπόλεμο;
Καταλάβατε; Σπάω το κεφάλι μου να βρω τρόπο να σπουδάσω το γιο μου κι ακούω τον κάθε τύπο να προπαγανδίζει το ξεπούλημα του Δημοσίου.
Θα μου πεις ,αγαπητέ συντάκτη, «μια κουβέντα είπα κι εκείνη για το σαθρό κομμάτι του δημοσίου που κι εσύ αναγνωρίζεις οτι σε βαραίνει». Δίκιο έχεις , μόνο που εδώ που φτάσαμε είναι απαραίτητο πρώτα να δούμε τις μεγάλες πληγές. Αυτές αιμορραγούν περισσότερο και εξαντλούν το σώμα. Δε βγάλαμε εμείς οι μικροί, του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τα χρήματά μας έξω. Τα 400 δις (άλλοι λένε περισσότερα) στην Ελβετία και στις οφ σόρ κάποιοι άλλοι τα πήγαν και ελάχιστοι από όσους έχουν δημόσιο λόγο ασχολήθηκαν μαζί τους. Από τη χώρα τα «κέρδισαν» και σ αυτήν όφειλαν να τα επιστρέψουν. Εδώ έπρεπε να επενδύσουν. Στη χώρα και στο λαό της τα χρωστούν. Αλλά οι «πλούσιοι» πάντα στα δύσκολα του έθνους ήταν απόντες.
Δεν είναι ώρα για παιχνίδια «κοινωνικών αυτοματισμών». Δε σηκώνει η περίσταση πονηριές. Ολοι θα κριθούμε από τη γενναιότητά μας αυτη την ώρα. Και πρώτα από όλα από την ευθύνη μας απέναντι στην αλήθεια. Αφήστε τις ανοησίες περί πονηρών δημοσίων υπαλλήλων που πρέπει να σφαγιαστούν (για λόγους ισότητας- άκου τι σκέφτηκαν οι αφιλότιμοι) για να πάψουμε να χουμε έλλειμμα.
Ελλειμμα έχουμε γιατί κανείς ,πλην μισθωτών, δεν πληρώνει φόρους. Ελλειμμα έχουμε γιατί οι δημόσιες επενδύσεις πήγαιναν πάντα στις τσέπες των περί του Μαξίμου πολιτικών και εργολάβων. Ελλειμμα έχουμε γιατί η οργή μας δεν υπήρξε ποτέ ολόκληρη. Πάντα με διαλείμματα την ξεσπούσαμε. Και κανείς δεν μας έπαιρνε στα σοβαρά.

  Και  η  επίμαχη  ανάρτηση    του  Ανδρέα  Κωνσταντάτου:

Tο φιάσκο της εφεδρείας στο Δημόσιο έδειξε ότι, παρά τη σφοδρότητα της οικονομικής κρίσης , το πολιτικό προσωπικό της χώρας στην πλειονότητα του δεν έβαλε μυαλό. Παραμένει καθηλωμένο σε αρχές και αξίες του παρελθόντος.Στήριξε το «πελατειακό κράτος» που έκτισε τις τελευταίες δεκαετίες και επιβεβαίωσε τον αυξημένο φόβο και την αγωνία του για το πολιτικό κόστος που συνεπάγονται οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα.Υπουργοί, ακόμα και τώρα, αποφεύγουν να εκστομίσουν τη λέξη απόλυση για εργαζόμενους του Δημοσίου. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον ιδιωτικό τομέα. Εκεί οι εργοδότες δεν είναι πολιτικά πρόσωπα , δεν είναι κυβερνήσεις και κόμματα, δεν εκλέγονται είναι ιδιώτες.Όμως η οικονομική κρίση , δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι, η αδήριτη ανάγκη μείωσης του κόστους του Δημοσίου οδήγησε την τρόικα και την κυβέρνηση στη λύση της …εφεδρείας .Αλλά η εφεδρεία είχε ένα κόστος . Θα αποχωρούσαν νωρίτερα 30 000 εργαζόμενοι από τη δουλειά τους. Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί μια λύση να τετραγωνιστεί ο κύκλος προκειμένου και απολύσεις να μη γίνουν και να τηρηθεί η συμφωνία με την τρόικα . Έτσι έβγαλαν στην εφεδρεία τους …συνταξιούχους!
Φαίνεται πως είναι αδύνατο για κυβέρνηση και κόμματα αντιπολίτευσης , που «έκτισαν» το μεγάλο και αδηφάγο δημόσιο τομέα , να τον κατεδαφίσουν και να τον ξανακτίσουν.Θεωρείται, όμως, μείζον θέμα πολιτικής και ηθικής τάξης στη χώρα μας το γεγονός ότι μέσα σε δυο χρόνια έχασαν τη δουλειά τους πάνω από 400 000 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα και ούτε ένας του δημοσίου τομέα ,στη σπάταλη και αναποτελεσματική λειτουργία του οποίου, οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος των ελλειμμάτων και, φυσικά, της σημερινής κρίσης.Η πολιτική αυτή δημιουργεί προφανή κοινωνική ανισότητα και ενισχύει το επιχείρημα ότι το πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκε, μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, στη βάση ενός πελατειακού ψηφοθηρικού κράτους και ακόμα προσπαθεί να επιζήσει με την ίδια μέθοδο διατηρώντας τις αμαρτωλές σχέσεις με τους ψηφοφόρους .Είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι υπουργοί αρνούνται να δουν το πρόβλημα και ακολουθούν ακόμα και τώρα που είμαστε στον γκρεμό, παρελκυστικές πολιτικές ;Δυο παραδείγματα μόνο .-Πρόσφατα ο πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε ότι οι υπάλληλοι που εργάζονται στο Κοινοβούλιο θα ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο και θα απολέσουν μέρος του εισοδήματος των . Παράλληλα όμως εξήγγειλε τη θεσμοθέτηση μπόνους , προκειμένου να αναπληρωθεί μέρος του χαμένου εισοδήματος. Το ύψος του μπόνους δεν έγινε γνωστό για να μην προκληθούν νέες αντιδράσεις .- Ο ΟΣΕ, με το τεράστιο χρέος , για τον οποίο έχουν γίνει προγράμματα εξυγίανσης ,επεχείρησε να μειώσει το έλλειμμά του μεταφέροντας το κόστος λειτουργίας του σε άλλα υπουργεία με τις μετατάξεις υπάλληλων . Αυτή, όμως, η διαδικασία δε μείωσε το συνολικό κόστος του δημοσίου τομέα .Η εφευρετικότητα των ελλήνων πολιτικών, προκειμένου να μη διαταράξουν την ησυχία του δημοσίου τομέα , για να αποφύγουν το πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η καθαρή μείωση του προσωπικού του κράτους δεν έχει τέλος . Μοιάζουν με τις καθαρίστριες που βάζουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί .Φαίνεται, όμως, ότι τώρα η ανοχή του κόσμου στα υπάρχοντα κόμματα εξαντλείται. Δυο χρόνια τώρα παρακολουθεί μια ανίκανη κυβέρνηση, μια ευθυνόφοβη αντιπολίτευση, και αριστερά κόμματα που απλά ξέρουν επιτήδεια να χαϊδεύουν αυτιά των πολιτών, να πολιτεύονται με όρους προ κρίσης , με όρους παρελθόντος .

Έχουν χάσει την αίγλη τους γι αυτό και το εύρημα της δημοσκόπησης της MARC στο Έθνος της Κυριακής (ότι το 75 % των πολιτών αναζητά νέα κόμματα), προκάλεσε πανικό στους κομματικούς μηχανισμούς .

Ζούμε μια μεταβατική περίοδο και η Ελλάδα χρειάζεται νέες ιδέες, νέα πρόσωπα και νέα κόμματα που θα θέλουν να επανιδρύσουν το κράτος σε σύγχρονες και υγιείς βάσεις, που θα θέλουν να δημιουργήσουν μια νέα Ελλάδα, γιατί το φιάσκο της εφεδρείας έδειξε ότι μερικοί είναι αμετανόητοι…

ΥΓ  Στην  ετικέτα  “Δημόσιο”  υπάρχουν  κάποια  άρθρα  που  μπορεί  να  ενδιαφέρουν  “Συσκοτίζοντας  υπαρκτά  προβλήματα”, “Περί  κοπριτών”  κ.α.

Oυφ! Πάλι για Παπανδρέου;

Καθώς  αφήνουμε   πίσω  μας   την Χριστουγεννιάτικη  χαλάρωση   κι ετοιμαζόμαστε  για  την  Πρωτοχρονιάτικη   έχουμε  ενδιάμεσα  το  Πολιτικό  Συμβούλιο  του  ΠΑΣΟΚ  το  οποίο  είναι  αφορμή  για  εξ  ίσου  χαλαρωτική  σεναριολογία. Ο   κ  Παπανδρέου    υποτίθεται    πως  σε λίγες   ώρες    θα  ανοίξει  τα  χαρτιά  του  και  θα  δρομολογήσει   διαδικασίες  διαδοχής  στο  ΠΑΣΟΚ.    Ο   κ Παπανδρέου    είναι  απρόβλεπτος  πράγμα  που  κάνει  τα  σενάρια    πιο …   ριψοκίνδυνα    και      λόγω  του  εκπληκτικού  ταλέντου  του  να  κάνει   σχεδόν  πάντα  το  λάθος   κα  μάλιστα     με  την  απόλυτη   βεβαιότητα   πως   κάνει  το  σωστό,  τα  σενάρια  είναι    …καταστροφικά.

Τι  θα  γίνει  λοιπόν  στο  Πολιτικό  Συμβούλιο ;

Κατ΄ αρχήν  υπάρχει   το : “Η  κατάσταση  είναι  εξαιρετικά  κρίσιμη…… δεν  είναι  ώρα  για  εσωκομματικές  εκλογές….  προέχει  η  σωτηρία  της  χώρας… ας  το  αφήσουμε  για  αργότερα…. “  κλπ    ΟΚ ,  είναι  μια  πιθανότητα.  Ακόμα  κι  έτσι  όμως  όταν  έρθει  αυτό  το  “αργότερα”  (που  σίγουρα  δεν  μπορεί  ν΄ αργήσει  πολύ)  τι  θα  κάνει  ο  κ Παπανδρέου;;;

Κατά  τη  γνώμη  μου  λοιπόν  είτε  αύριο,  είτε     λίγο  αργότερα    o  εκ  των  “ηρώων  του  2011″-  σύμφωνα  με  την  Telegraph  -  θα  “αποδείξει”    ότι  δεν  είναι  κολλημένος    με  την καρέκλα. Ο  κ Παπανδρέου  το  τελευταίο  που  θα  ήθελε   να  έχει  θα  ήταν  κυβερνητικές   ή    έστω… συγκυβερνητικές   ευθύνες.    Τα   πεπραγμένα  της  τελευταίας  διετίας  απέδειξαν  μάλλον  και  στον  ίδιο  ότι  “δεν  το  έχει”. Αν   όντως   “υπήρχαν   λεφτά”  (των  άλλων  πάντα)   μια  χαρά  θα  τα  κατάφερνε  στην  “αναδιανομή”  μέχρι  να …. τελειώσουν Μέχρι  εκεί  όμως. Ο  κ  Παπανδρέου    δεν  μπορεί  να  κυβερνήσει,  το  ξέρει  και  δεν  το  θέλει   (Μεταξύ  μας   σε  όλο  το πολιτικό  φάσμα  από  τον  κ Καρατζαφερη  μέχρι  την  κ  Παπαρρήγα   δεν  βλέπω  κανένα  που  να  πολυενδιαφέρεται να  αναλάβει  άμεσα    πρωθυπουργός). Σαν  αρχηγό  αξιωματικής  αντιπολίτευσης (πάλι)  δεν    μπορώ  να  τον  φανταστώ  και  νομίζω  δεν  μπορεί  να  τον  φανταστεί  και  …κανένας  άλλος.

Θα  δρομολογήσει  λοιπόν  διαδικασίες  για  νέο  αρχηγό ,  δεν  θα  θέσει  υποψηφιότητα (αν  θέσει  θα  κερδίσει)    και  θα  στείλει  το  ΠΑΣΟΚ  για  εκλογές  με  ένα  καινούργιο  αρχηγό. Μπορείτε   να  φαντασθείτε  κάποιον  που  να  μπορεί  να  ενώσει    το  ήδη   βαθύτατα  διχασμένο  ΠΑΣΟΚ;  Μπορείτε   να  φαντασθείτε  τους  όποιους  μηχανισμούς  του  ΠΑΣΟΚ     ή  έστω  την  βάση  του  να  δραστηριοποιύνται  με  αρχηγό  τον  Βενιζέλο; Οι  μισοί  θα  καθήσουν  σπίτι  τους  για  να  τιμωρήσουν   τον  άνθρωπο  που  είχε  το  θράσος  να  διεκδικήσει  την  αρχηγία  το  2007 από  ένα  Παπανδρέου    και  συν  τοις  άλλοις  είναι και    Υπ Οικονομικών.  Θέλετε  να  υποθέσουμε    αρχηγό  τον  Λοβέρδο;  Με  τόσα  που  έχει  σούρει  στο   βαθύ  ΠΑΣΟΚ     ο   κ  Λοβέρδος,   τυχόν  συντριβή  του   θα  προκαλέσει  ρίγη  ενθουσιασμού    στην  πράσινη  βάση.  Για    τον κ  Χρυσοχοίδη  δεν  το  συζητάω  καθόλου,   γιατί  -  ίσως  και  συνειδητά –   έκαψε  ο  ίδιος    κάθε  πιθανότητα  του    να  διαδεχθεί  ΣΗΜΕΡΑ  τον  Παπανδρέου.

Κι  έτσι  ο  κ Παπανδρέου  ως  γνήσιος  “αντιεξουσιαστής”    θα  παραμείνει  “απλός  στρατιώτης   στη  πρώτη  γραμμή της  μάχης ”    και  θα  καθήσει  να  απολαύσει  τον  όποιο  διάδοχο  του  να  συντρίβεται  εκλογικά,   να  αντιμετωπίζει  από  τη  πρώτη  στιγμή  αμφισβήτηση,   στιβαρή  εσωκομματική  αντιπολίτευση  ,   υπονόμευση  απο   τα  ΜΜΕ   και  φυσικά  να … καίγεται  ως  λύση  διαρκείας  (και  εξουσίας). Θα  πάρει  στη  συνέχεια ο “Γιώργος”   σβάρνα    τα  διάφορα  διεθνή  fora    θα  εξαπολύει  μύδρους  κατά  της  “κλιματικής  αλλαγής”,  θα  υπερασπιζεται  την  “πράσινη  ανάπτυξη”,  θα  καταγγέλλει      τους  Ευρωπαίους  ηγέτες  που  δεν  κάνουν  αρκετά  για  την  οικονομική  κρίση ,  θα  χειροκροτεί   την  κάθε  “Αραβική  Ανοιξη”,  ώσπου  να  καταλάβει  (αν  καταλάβει)   ότι εξελίχθηκε  σε  χειμώνα  και  μάλιστα  βαρύ  και  θα  προπαγανδίζει  την  ανάγκη   “παγκόσμιας  διακυβέρνησης”.  Σαν  “αντιεξουσιαστή”  δεν  αποκλείω  να  τον  δούμε  και  στους  δρόμους  μπροστάρη  διαδηλώσεων  και  διαμαρτυριών.   Και  κάποια  στιγμή- όχι  στο  πολύ  μακρινό  μέλλον-  ο κ Παπανδρέου  θα  επανέλθει  στην  πραγματικά  ενεργό  δράση  θα  ρίξει  μια  ματιά  στο  αποκαμωμένο   ΠΑΣΟΚ    και  θα  του  κάνει  την  χάρη  να  το….  ανασυστήσει  (μπορεί  και  μ΄ άλλο  όνομα)  για  να  το  οδηγήσει  και  πάλι  στην  εξουσία.

Εκτός  αν  το  διεθνές  σύστημα  μας  κάνει  την  χάρη  να  του  βρεί  ένα  ρόλο  αντάξιο  των  προσόντων  του  και  μας  απαλλάξει  από  την  παρουσία  του.  Ολο  και  κάποιος   άλλος   Παπανδρέου  της  οικογένειας   θα  βρεθεί  να  αναλάβει  το  ΠΑΣΟΚ   και  κάποια  στιγμή  -βεβαίως, βεβαίως-  και  τις  τύχες  της  χώρας.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

ΥΓ Είμαι  περίεργος   ν΄ ακούσω  και  άλλα  σενάρια……

“Χριστουγεννιάτικη” ιστορία.

Την  “Χριστουγεννιάτικη  ιστορία”  την   ανέβασα  και  πέρυσι  στο  blog.

Ισως  και  να  την  ανεβάζω  κάθε  χρόνο.

Κάθε  φορά  που  την  διαβάζω  νοιώθω  μια  ανατριχίλα .

Ισως  επειδή  την  έζησα.

Και  νοιώθω  ευτυχής  που  ακόμα    ανατριχιάζω.

—————————————————————————————————————————————-

Η  ιστορία  δεν  είναι  Χριστουγεννιάτικη. Νομίζω  όμως  πως  είναι  μέσα  στο  πνεύμα  των  Χριστουγέννων,  όπως  τουλάχιστον  το  γνώρισα  μέσα  από  τα  παραμύθια  που  διάβαζα  μικρός (ορισμένα  και  αρκετά μεγαλύτερος). Είναι  μια  ιστορία  απελπιστικά  σύντομη, 100%  αληθινή  και  υπαρχουν  και  μάρτυρες. Ο  Κώστας  κι  εγώ…  που  είχαμε  την  τύχη  να  την  ζήσουμε. Η πρωταγωνίστρια  της  ιστορίας   είναι  σχεδόν  βέβαιο   ότι  άφησε  τον  μάταιο-  παρά  ταύτα  γλυκύ-  κόσμο  μας  και  τον  άφησε….. φτωχότερο.

Δεν θυμάμαι  πότε  συνέβη. Σίγουρα  όμως  ήταν  επι  …δραχμής.  Είχα  πάει  στο ΠΡΟ-ΠΟτζίδικο  της  γειτονιάς  μου  (κανείς  δεν  είναι  τέλειος)  και  μαζί  με  τον  ιδιοκτήτη  του,  τον  Κώστα,   σχεδιάζαμε  επί … computer  πίσω  από  το  γκισσέ    κάποιες  “μεγαλοφυείς”  στρατηγικές  για  να  αλλάξουμε  την  τύχη  μας.

Στο  μαγαζί  μπήκε  μια  γριούλα. Μαυροντυμένη, μαντήλα  φυσικά  στο κεφάλι, καμπουριασμένη,  ταλαίπωρη.  Απλωσε  το  χέρι. “Μια  βοήθεια,  παιδιά  μου…”

Ο Κώστας-  είχε  το  ταμείο  μπροστά  του-  της  έδωσε  πρώτος. Δεκάρικο.. εικοσάρικο… δεν  ξέρω.  “Ευχαριστώ, παιδί  μου”.

Απλωσα  το  χέρι  μου  κι  εγώ  να  της  δώσω  κάτι. “Οχι  παλληκάρι  μου,  αυτό  να  το  κρατήσετε,  γιατί  μπορεί  να  περάσει  και  κάποιος  άλλος   από  εδώ  που  να  έχει  ανάγκη”.

Τέλος  της  ιστορίας.

Κ   Α   Λ   Α          Χ   Ρ   Ι   Σ   Τ   Ο   Υ   Γ   Ε   Ν   Ν   Α   !

ΑΙΡΤΙΚΟΣ-firiki2010

Αν ο κ. Παπανδρέου……

"... ανέτρεψε τις προβλέψεις για σκληρά μέτρα"

Οπως  ήταν  φυσικό  τα  όσα  είπε  ο  Χρυσοχοίδης  και  την  Δευτέρα  στο   ΣΚΑΙ  και  λίγες  μέρες  προηγουμένως  στο  MEGA  (σχετικό  άρθρο   στις  20/12/11)  προκάλεσαν  την  οργή  του  συστήματος  ΠΑΣΟΚ  και  όχι  μόνο.     Αρθρογράφοι, bloggers,   σχολιαστές  του  “την  έπεσαν “,  μόνο   που   στις  περισσότερες  περιπτώσεις  όχι  για  να   ασχοληθούμν   με  τ ην   ουσία  των  λεγομένων  του , αλλά  για  να  απαξιώσουν  τον  ίδιο  ασκώντας  κριτική  ad  hominem.  “Και  που  ήταν  ο   κ Χρυσοχοίδης  τόσο  καιρό;”, “Γιατί  σιωπούσε;” ” Τώρα  που  πάει  για  αρχηγός   θυμήθηκε  να  γίνει  αντιμνημονιακός;”,   “Πόσες  φορές  παντρεύτηκε  και  χώρισε  ο  κ Χρυσοχοίδης;” (και  αυτό  το  διάβασα!), “Τί  πέτυχε  ο  κ  υπουργός  στον  τομέα  ευθύνης  του; Τίποτα!”

Δεν  αισθάνομαι  κάποια  ανάγκη  να  υπερασπστώ  τον  κ Χρυσοχοίδη. Αλλά  θα  πρέπει  να  παραδεχθούμε   ότι  δεν  είναι  ο  πρώτος  ούτε  ο  τελευταίος  που  εν ονόματι    του  κομματικού  πατριωτισμού  του  σιώπησε  ή  υπερασπίσθηκε  πολιτικές  με  τις  οποίες  δεν  συμφωνούσε. Στο  κάτω  -κάτω  η  τακτική  αυτή    είναι  πλήρως  αποδεκτή  και  απο  το  πολιτικό  σύστημα  γενικώς  και  από  την  κοινωνία.  Οι  αντιρρήσεις  διατυπώνονται  κατ΄ ιδίαν  εντός  του  όποιου  κόμματος ,    αλλά   όταν  ληφθεί  μια  απόφαση   την  υπερασπίζονται  ΟΛΟΙ    ακόμα  και  οι  διαφωνήσαντες. Δεν  συζητώ αν    η  άποψη  αυτή  είναι  σωστή   ή  υπό    ποιες  προυποθέσεις  είναι  σωστή  ή  λάθος ,   είναι  όμως  σίγουρα  η  κρατούσα. Λησμονήθηκε  όμως  για  να  ” την   πούνε “  κάποιοι  στο  Χρυσοχοίδη  και  να  μην  ασχοληθούνε  με  τις  ομολογίες  του  .  Γιατί;  Γιατί  ΟΛΑ  ΑΥΤΑ  ΠΟΥ  ΕΙΠΕ  Ο  ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ   ΤΑ  ΕΧΟΥΝ  ΠΕΙ  ΠΟΛΛΕΣ  ΦΟΡΕΣ  ΚΑΙ  ΠΟΛΥ  ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ  ΚΑΙ  ΑΛΛΟΙ.  Αλλοι,  οι  οποίοι  γι  αυτές  ακριβώς  τις  απόψεις  τους  λοιδωρήθηκαν   και  θεωρήθηκαν    κακόπιστοι, “κολλημένοι”  και  εκτός  πραγματικότητας.

Υπάρχει  όμως  μια  καλόπιστη πολλές  φορές   απορία  που  εγείρουν   οι  επισημάνσεις  Χρυσοχοίδη.

Αν  είχε λάβει  εγκαίρως  μέτρα  ο Παπανδρέου,  αν  είχε  δανεισθεί  νωρίτερα,  αν  δεν    τριγυρνούσε  την  Ευρώπη   μιλώντας  για  την  διεφθαρμένη  χώρα  του  ΘΑ  ΤΗΝ  ΕΙΧΑΜΕ  ΓΛΙΤΩΣΕΙ  ΤΗΝ  ΚΡΙΣΗ;;;;;  Και  γιατί  θα  την  είχαμε  γλιτώσει    αφού    οι  περισσότεροι    (περιλαμβανομένου  και  του  γράφοντος)  θεωρούν  ότι  στι  ρίζα  της  σημερινής  κρίσης   υπάρχουν   παθογένειες  που  είχαν  αναπτυχθεί  στη  διάρκεια  δεκαετιών;

Ε, λοιπόν,  όχι!  Την  κρίση  δεν  θα  την  είχαμε  γλιτώσει.  Αλλά  κρίση  από  κρίση  έχει  διαφορά.

Αν  λοιπόν  ο κ Παπανδρέου είχε  πάρει  από  την  αρχή  μετρα  (που  σε  σχέση  με  τα  σημερινά  θα  έμοιαζαν    παράδεισος) πχ  πάγωμα  αυξήσεων,  πάγωμα  προσλήψεων  στο  Δημόσιο,  απαγόρευση  πρόωρων  συνταξιοδοτήσεων…..

Αν  ο κ  Παπανδρέου    αντί  να  δυσφημεί  προέβαλλε  τον  πλούτο  και  τις  δυνατότητες  της  χώρας  (ας  θυμηθύμε   πχ ότι  το  σύνολο  του  χρέους  της  χώρας -δημόσιο  και  ιδιωτικό- ως  ποσοστό  του  ΑΕΠ  είναι    ήταν από  τα  χαμηλότερα  της Ευρώπης και  σχεδόν  ίδιο  με  της  Γερμανίας….)

Αν  ο κ Παπανδρέου    εξασφάλιζε  τις  δανειακές  ανάγκες  της  χώρας  για  το  2010   (ή  έστω  μεγάλο  μέρος  τους) από  το  Γενάρη  που  τα  speads  ήταν  στο  140  …

Αν ο  κ  Παπανδρέου  ασχολιόταν  άμεσα  με    την  αναδιάρθρωση  της  δημόσιας  διοίκησης  και  την  αξιοποίηση  της  κρατικής  περιουσίας……

Τότε…

1. Θα  έστελνε  μήνυμα  στην  Ευρώπη  και  στις  αγορές  ότι  είναι  αποφασισμένος  να  βάλει  τάξη  στα  του οίκου  του   όπως  προεκλογικά  ακόμα  είχε  ζητήσει  ο  Αλμούνια. Προτίμησε  αλαζονικά  να  δηλώνει ότι  θα  εφαρμόσει  παρά  τα  προβλήματα  το  προεκλογικό  του  πρόγραμμα  “Λεφτά  υπάρχουν”  και  να  “αυτοτραυματισθεί” προσελκύοντας     βλακωδώς  τους  “καρχαρίες  των  αγορών.

2. Εχοντας  εξασφαλίσει  τις  δανειακές  ανάγκες  της  χώρας    θα  είχε  όλο  το  χρόνο  να  διαπραγματευθεί  με  την  Ευρώπη   την  τυχόν  απαιτούμενη  χρηματοδοτική  στήριξη  της. “Προτίμησε”   με  το  μαχαίτρι  στο  λαιμό    για  ένα  ομόλογο  8 δις (νομίζω)  να  υπογράψει  ένα  μνημόνιο  φτιαγμένο  -όπως  απέδειξε  η  εξέλιξη  των  πραγμάτων-  κυριολεκτικά   “στο  πόδι”.

3. Δεν  θα  είχε  πανικοβάλλει  τους  Ελληνες  πολίτες   που  έστελναν  τις  καταθέσεις  τους  στο  εξωτερικό  ή  στα  μπαούλα  τους,  ανέστειλαν  οποιαδήποτε  οικονομική  δραστηριότητα  κι  όσοι  μπορούσαν  έσπευσαν  να  συνταξιοδοτηθούν. Προτίμησε  με  ανά  δεκαήμερο καθησυχαστικές  δηλώσεις που  στις  επόμενες  τρείς  μέρες  διεψεύδοντο  να  σπείρει  παντού   φόβο  και  αβεβαιότητα.

4.Θα  είχε    την  άνεση να    ξεκινήσει  τις   διαδικασίες  για    ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΕΣ   διαρθρωτικές  αλλάγές  και  αξιοποίηση  της  δημόσιας  περιουσίας. Προτίμησε  να  τις  βάλει  στο  “ράφι”   (θυμηθείτε  και  την    παρόλα    του  για  συνταγματική  κατοχύρωση  της   απαγόρευσης  πώλησης  δημόσιας  γης)  για  να  τις  επαναφέρει στο  προσκήνιο  εσχάτως  και  πάλι  υπό  κατάσταση  πανικού.

5.  Και  το  κυριότερο….    Θα  κέρδιζε    χρόνο   ώστε  όταν  η  κρίση  θα  χτύπαγε  την  Ευρωπαίκή  πόρτα  (όπως  την  χτύπησε)  η  Ελλάδα   θα  ήταν  ένας  από  τους  αδύνατους  κρίκους  ΜΑΖΙ   μαζί  με  την  Πορτογαλία,  την  Ιρλανδία, Ιταλία  κλπ   Θα  ήταν  απλώς  ένα  κομμάτι  του  Ευρωπαϊκού  προβλήματος  το  οποίο  η  Ευρώπη  θα  αντιμετωπίζαΜΕ  συνολικά.  Προτίμησε  να  γίνουμε  ” ΜΙΑ  ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ  ΜΟΝΟΙ  ΜΑΣ”,  το  δακτυλοδεικτούμενο   “μαύρο  πρόβατο”  της  Ευρώπης. Αποτέλεσμα;  Η  ΕΕ  και  το  ΔΝΤ   πειραματίσθηκαν  μαζί  μας  (δεν  γινόταν  κι  αλλιώς  αφού  η  κατάσταση  που  έπρεπε  να  αντιμετωπίσουν  ήταν  πρωτόγνωρη), απέτυχαν,  μας  χρησιμοποίησαν  σαν  παράδειγμα  προς  αποφυγή  και  βεβαίως  μας  αξιοποίησαν  σαν  εργαλείο  εκφοβισμού  των  υπολοίπων  προβληματικών  χωρών.

Λοιπόν, ναι!  Κρίση    θα  είχαμε.  Μόνο  που  σε   σύγκριση    μ΄ αυτό  που  περνάμε  σήμερα  θα  έμοιαζε  με  ανοιξιάτικη  βόλτα  στην  εξοχή. Και  οι  προοπτικές  μας   θα  ήταν   πολύ  καλύτερες  απ΄ ότι  σήμερα.   Γιατί  σας  υπενθυμίζω  ότι  σήμερα     το  “καλό  σενάριο”  προβλέπει    το  2021  να  είμαστε  από  πλευράς  χρέους  (όχι  από  πλευράς  βιοτικού  επιπέδου)    στα  επίπεδα  του….  2009 !!!  Επαναλαμβάνω: “το  καλό  σενάριο”.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010

Ευαίσθητοι όταν….. “πουλάει”

Τα  ανδρομικά  που  ζήτησαν   με  προσφυγές  τους   που  κατατέθηκαν  το   2006 (!!!!) κάποιοι  βουλευτές  έγινε  μέγα  θέμα   από  ΜΜΕ  αλλά  και   τα   κόμματα.  Ευκαιρία  για  βολικούς  λαϊκισμούς,  ισοπεδώσεις  και  δήθεν  κριτική  στο  “φθαρμένο”  πολιτικό  σύστημα  και  τους  “ανάλγητους”  πολιτικούς.

Ελάχιστοι  βλέπω  να  ευαισθητοποιήθηκαν    από  την  παρακάτω  επιστολή    του  κ Αλέξανδρου  Κοντού  βουλευτή  Ξάνθης    ο  οποίος  προσπαθεί – ματαίως  όπως  φαίνεται  -  να  καθαρίσει  το  όνομα  του   από  κάθε  σκιά   σε  σχέση  με   το “σκάνδαλο  Βατοπεδίου”.   Το  “σκάνδαλο”  βέβαια  δεν  υπήρξε  ποτέ,  υπολήψεις  όμως  και  πρόσωπα  διεσύρθησαν  ΧΩΡΙΣ  ΠΟΤΕ  ΚΑΙ  ΚΑΝΕΝΑΣ  ΝΑ  ΖΗΤΗΣΕΙ  ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

Την  επιστολή  την    βρήκα  στο  taxalia  (    http://taxalia.blogspot.com/2011/12/3_20.html  )

Προς: Τον Αξιότιμο Πρόεδρο της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικο

Αθήνα 20/12/2011

Κύριε Πρόεδρε, Η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος που επιδεικνύετε σχεδόν ένα χρόνο τώρα σε σχέση με το απολύτως δίκαιο και νόμιμο δικαίωμά μου να διερευνηθεί ουσιαστικά και..

πρωτίστως αντικειμενικά, από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, η πολιτική σκευωρία που στήθηκε γύρω από το πρόσωπό μου σε σχέση με την υπόθεση της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, με υποχρεώνει να επανέλθω και να σας ζητήσω, για τρίτη συνεχή φορά, να πάρετε μία σαφή και ξεκάθαρη θέση απέναντι στο σχετικό αίτημά μου, τιμώντας τον θεσμικό ρόλο σας και αναλαμβάνοντας την ευθύνη που σας αντιστοιχεί ως Προέδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

 Γνωρίζετε πως έχω κατ’ επανάληψη δηλώσει ρητά σε σχέση με την εν λόγω υπόθεση, ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστώ ούτε με τις πολιτικές μεθοδεύσεις, κυρίως της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, σε βάρος μου, ούτε με την λογική της παραγραφής των αποδιδόμενων, από τους πολιτικούς αντιπάλους μου στο πρόσωπό μου, αδικημάτων.

 Αντιθέτως, επιδιώκω με κάθε νόμιμο μέσο να καταδείξω ότι χρησιμοποιήθηκαν οι θεσμικές διαδικασίες των εξεταστικών και προανακριτικών επιτροπών της Βουλής με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, αδιαφορώντας για το γεγονός της παντελούς έλλειψης στοιχείων σε βάρος μου.

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ε. ΚΟΝΤΟΣ Βουλευτής Ν. Ξάνθης-ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Χρυσοχοίδη ομολογία (ή “τι πληρώνουμε σήμερα”)

Θα τον πληρώσουμε ακριβά!

H  Nέα  Δημοκρατία  δεν  πρέπει  να  χαλάσει ούτε  σεντς  για  να  φτιάξει  προεκογικά  σποτάκια  σε  λίγους  μήνες.  Δεν  χρειάζεται  να  βάλει   τους  ” εγκεφάλους”  της    να    ψάχνουν    ευφάνταστα  συνθήματα , περίπλοκα  επιχειρήματα   και  καινοτόμες  ιδεολογικές  κατασκευές  για  να   διεκδικήσει   την  ψήφο  του  Ελληνικού  λαού. Μπορεί  απλώς  να  χρησιμοπιήσει  όσα  έχουν  δηλώσει    και  γράψει   το  τελευταίο  εξάμηνο  δεκάδες    πρωτοκλασάτα    και  μη  στελέχη  του  ΠΑΣΟΚ.

Αφορμή  για  την  παραπάνω  σκέψη  μου  έδωσε  η  χθεσινή  συνέντευξη  Χρυσοχοϊδη  στο  ΣΚΑΙ :

” Επρεπε  να  αποφύγουμε  το  μνημόνιο,  να  εξασφαλίσουμε  τον  γρήγορο  δανεισμό  της  χώρας……”  (μιλάει  ο κ  Χρυσοχοίδης    για  την  εποχή  που   τα  spreads    τον  Ιανουάριο  του  2010  μετά  την  “καταστροφική”  διακυβέρνηση  Καραμανλή  ήταν  στο  140   και  το  ΠΑΣΟΚ  επέμενε  να  μην  δανείζεται  αυτά  που  του  προσέφεραν  οι  αγορές. Το  έχει  επισημάνει  κι ο  Χριστοδουλάκης  στο  βιβλίο  του  “Σώζεται  ο  Τιτανικός;”

” Η  κυβέρνηση  στελεχώθηκε   από  πολιτικούς  που  ήταν  τελείως  άπειροι,  δεν  ήταν  εκλεγμένοι,  ήταν  συνεργάτες  του  κ Παπανδρέου  …”  (Ο  Φλωρίδης  δεν  μίλησε  τον  Ιούνιο  πρώτος  για  “κηπουρούς “; )

“Από  τη  στιγμή  που  μπήκαμε  στο  μνημόνιο  δεν  διαπραγματευθήκαμε  σωστά…” (μιλάει    για  την  τυφλή    αποδοχή  του  ομολογημένου  πλέον     copy-paste   που  έγινε  από  ΕΕ  και  ΔΝΤ    από  προγράμματα  διάσωσης  άλλων  χωρών  με  αλλα χαρακτηριστικά  και  αλλης φύσεως  προβλήματα )

“.Αποδειχθήκαμε  πλήρως  ανίκανοι  στην  διαχείριση  των  υποχρεώσεων  που  είχαμε  αναλάβει…” (μιλάει  για  την  πλήρη  αποτυχία  οιουδήποτε  διαρθρωτικού  μέτρου  από  την  αοελευθέρωση  της  κρουαζιέρας μέχρι  την  αξιοποίηση  της  δημόσιας  περιουσίας  και  την  περίφημη  “εφεδρεία”)

“Κατά  τους  πρώτους  μήνες  της  διακυβέρνησης  Παπανδρέου  διατυπώθηκαν  και  απόψεις   που  έλεγαν  να  δώσουμε  αυξήσεις  αντί  να  μαζέψουμε  τα  δημόσια  οικονομικά” (Το   είπε   οργισμένα  πριν  κάτι  μήνες   η  Βάσω  Παπανδρέου  στον  Παπακωνσταντίνου “ΤΟΝ   ΟΚΤΩΒΡΙΟ   ΤΟΥ  2009  ΠΟΥ  ΗΜΟΥΝ   ΣΤΟ  ΓΡΑΦΕΙΟ  ΣΟΥ  ΚΑΙ  ΣΟΥ  ΕΙΠΑ  ΝΑ  ΠΑΡΕΙΣ  ΜΕΤΡΑ     ΜΕ  ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΣ  ΣΑΝ  UFO “)

“Αφήσαμε  την  Ελλάδα  και  τους  Ελληνες  να  συκοφαντούνται  με  αποτέλεσμα  να  έρθει  η  καταστροφή” ( ποιος  ξέχασε τς  ανα  τον  κόσμο  παπαρολογίες  των  Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου  για  “Τιτανικούς”,  “διεφθαρμένη  χώρα”  και  “τεμπέληδες  Ελληνες”)

“Δεν  πρέπει  να  ξαναγίνει  τέτοιο  κακό  στη  χώρα  που  έγινε  τα  τελευταία  δύο  χρόνια” (Προσέξτε! Δεν  μιλάει  για  την  τελευταία  5ετία, την  τελευταία  20ετία, δεν  μιλάει  για  την  διακυβέρνηση  Καραμανλή ,  αλλά  για  τα  ΔΥΟ  ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ  ΧΡΟΝΙΑ  Εξ  άλλου  και  πριν  2  εβδομάδες  τα   ίδια  ακριβώς  είπε  στο  MEGA:  “Η ΔΙΕΤΗΣ  ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ   οδήγησε σε αδιέξοδα, κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά. Οδήγησε σε φτώχεια, κοινωνική αποσύνθΔεση, βαθιά οικονομική ύφεση, σε εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και κρατική αποδιοργάνωση”).

Δεν  ξέρω  άν  υπάρχει  λόγος  να  προσθέσω  κάτι  στα  όσα  ομολογεί  σήμερα  ο  κ Χρυσοχοίδης.  Λυπάμαι  μόνο  , ειλικρινά  λυπάμαι,  όλους  αυτούς  που  επί  δύο  χρόνια   λοιδωρήθηκαν, κατηγορήθηκαν,  συκοφαντήθηκαν  από  το  “σύστημα  ΠΑΣΟΚ”    γιατί  κατήγγελλαν  αυτά  που  σήμερα  παραδέχεται  ο κ  Χρυσοχοίδης.  Εννοείται  ότι  κι  αυτόν  θα  τον  λοιδωρήσουν  και  θα  τον  συκοφαντήσουν ( και  αρχηγός  του  ΠΑΣΟΚ  δεν  πρόκειται  να  γίνει). Γιατί  κάποιοι  δεν  θέλουν  να  πιστέψουν  ότι  επί  δύο  χρόνια  τον  τόπο  τον  κυβέρνησε  ένας  ανερμάτιστος  ,  εμμονικός  και  εκτός  τόπου  και  χρόνου   πρωθυπουργός   που   τον  στήριξαν  και  οδήγησαν    μαζί  του  τον   τόπο  στο  χείλος  του  γκρεμού.  Την  σωτηρία  μας   θα  την  πληρώσουμε  πολύ  πιο  ακριβά    απ΄ ό,τι  έπρεπε,  απ΄ ό,τι  μπορούσαμε  και  απ΄ ό,τι  απαιτούσαν    τα  λάθη  μας περασμένων  δεκαετιών.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ -firiki2010

Πότε να γίνουν εκλογές ;;;;

Η  συμφωνία    μεταξύ  των  κομμάτων   λέει: “Εκλογές  19 Φεβρουαρίου”.  Από  τις  πρώτες  μέρες  ετέθη  το  ερώτημα:  ” Και  γιατί   όχι  26 Φεβρουαρίου  ή  κάπου  στις  αρχές  Μαρτίου;”   Αμέσως  μετά   τα  πράγματα  έρχισαν  να  παίρνουν  άλλη  τροπή. “Εκλογές  να  γίνουν  όταν  η  κυβέρνηση  ολοκληρώσει  το  έργο  της!”  ή  ακόμα  πιο  προωθημένα  “Αμα  η  κυβέρνηση    αυτή  τα  πάει    καλά  γιατί  να  μην  συνεχίσει;”  Υστερα  ήρθε    και  το  άρθρο  του  Κωστή  Στεφανόπουλοου  στην  “Καθημερινή”:  “Η  κυβέρνηση  αυτή  να  εξαντλήσει  την  τετραετία!” Και  κοντά  σ΄ όλα  αυτά   να  και  δηλώσεις  για  την  ανάγκη  παράτασης  ζωής  αυτής  της  κυβέρνησης,  να  και  δημοσκοπήσεις  για  την  υψηλή  δημοφιλία  του  κ  Παπαδήμου, να  και  απόψεις  ότι  οι  εκλογές  στην  παρούσα  φάση  είναι  πολυτέλεια  που  δεν  αντέχουμε.

Αν  μάλιστα  πιστέψουμε  την  δημοσκόπηση  της  MARC  για  το  “Εθνος¨  το 40,3%  των  ερωτηθέντων  θέλουν  εκλογές  “στο  τέλος  της  4ετίας “,   το    37,9%  “Φεβρουάριο  -Μάρτιο  2012″ και  17,1%  “αργότερα  μέσα  στο  2012″.

Προσωπικά  δεν  καταλαβαίνω   καθόλου  την  λογική  της  απάντησαης  ή  και  των  προτάσεων    για  “εκλογές  στο  τέλος  της  4ετίας”.  Η  κυβέρνηση  αυτή  δημιουργήθηκε    κατόπιν  συμφωνίας  των  3  κομμάτων  με  αποκλειστικό  στόχο    το  PSI , την  δανειακή  σύμβαση  και  την   λήψη   εκείνων  των  μέτρων   που  θα  τα  εξασφαλίσουν. Τελεία.  Υπολογίσθηκε  ότι  19  Φεβρουαρίου   οι  σχετικές  διαδικασίες  θα  έχουν  ολοκληρωθεί  και  θα  μπορέσουμε  να  εκλέξουμε  την  όποια  κυβέρνηση  της  αρεσκείας  μας. Κι  αν  δεν  ολοκληρωθούν  οι  διαδικασίες;  Κανένας    δεν  νομίζω  ότι  είναι  τόσο  ηλίθιος,  ώστε  να  αρνηθεί    σ΄ αυτή  την  κυβέρνηση   παράταση  του  βίου  της  για    15 μέρες,  ένα  μήνα,  άντε    ενάμισυ   αν  τα  πράγματα  μπλέξουν.  Κι  αν  τέλος  πάντων  τα  πράγματα  μπλέξουν  τόσο  πολύ,    ώστε  να  μην  μπορεί  να  προχωρήσει   το    PSI και    η  δανειακή  σύμβαση    καλό  είναι  το  μπλέξιμο  να  το  χειρισθεί  μια  κυβέρνηση  με  νωπή  εντολή.   Πολύ  απλά    γιατί  αυτό  θα  σημαίνει    ότι  οι  δυνατότητες  της  κυβέρνησης  Παπαδήμου  είχαν  υπερεκτιμηθεί  και  δεν  μπορεί  να  διαχειριστεί  την  αναμφισβήτητα  δύσκολη  κατάσταση   που  της  ανατέθηκε  .

Εχω  την  έντονη  αίσθηση   ότι   δύο  πράγματα    είναι  αυτά     που  κάνει  πολλούς  να  θέλουν  ν΄ αφήσουμε  τις  εκλογές  γι  αργότερα  (βλέπετε  οι  δημοσκοπήσεις  συνήθως  ασχολούνται  με  το   “τι”  και  πολύ  σπανιότερα  με  το  “γιατί”)

1. Η   παρουσία  του  κ  Παπαδήμου   ο  οποίος    σύμφωνα  με  τη  δημοσκόπηση  απολαμβάνει   ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ   εκτίμησης    από  μεγάλο  ποσοστό  δημοσκοπηθέντων.   Χαρακτηριστικά  αναφέρω  ότι    σύμφωνα   με  την  δημοσκόπηση  κρίνεται  καταλληλότερος  για  πρωθυπουργός  τόσο  συγκρινόμενος  με  τον  κ Σαμαρά  (  54,3%  έναντι  21,7%)  όσο  και   με  τον  κ Παπανδρέου  (71,8%  έναντι  3,8%-  ολογράφως  :  ΤΡΙΑ  ΚΟΜΜΑ  ΟΚΤΩ!!!!)  Η   κρίση  αυτή  σ΄ εμένα  μπορεί  να  φαίνεται  εξαιρετικά  πρόωρη ,  αλλά  είναι  κι  αυτή  δείγμα    της  φθοράς  του  υπάρχοντος  πολιτικού  συστήματος.

2.  Η  έντονη  αίσθηση   κόπωσης  και   εκλογικού   αδιεξόδου . “Και  να  γίνουν  εκλογές   τι  θα  βγει;;”   λένε  πολλοί   “Κανένας  δεν  θα   εξασφαλίσει   αυτοδυναμία  και  πάλι  θα  ψαχνόμαστε”  Η  προοπτική  αδυναμίας  σχηματισμού  αυτοδύναμης  κυβέρνησης  και  η  εμπλοκή  σε  διαδικασίες   συνεργασιών  με  τα  παζάρια,  τις  καθυστερήσεις  και  τις  δυσλειτουργίες  που  δημιουργούνται  τρομάζουν.

Και  οι  δύο  αυτές  κατά  των  εκλογών  ενστάσεις   δεν  υπάρχει  λόγος    να  οδηγήσουν  στην  επ΄  αόριστον  αναβολή  τους.  Ας  γίνουν  εκλογές  να   εκφράσει  ο  κόσμος  γνήσια  στις  κάλπες  και  όχι  δημοσκοπικά  την  θέληση  του  κι  αποό  κεί  και  πέρα   όλα  τα  ενδεχόμενα  είναι  ανοιχτά.   Αν  δεν  υπάρξει  αυτοδυναμία   (πιθανό  αλλά  καθόλου  βέβαιο ) οι  όποιες  συνεργασίες  θα  είναι  πιο  εύκολες  απ΄ ό,τι  πριν  6  μήνες    και  θα  βασίζονται  σε  μια  ξεκάθαρη  και  πρόσφατη  λαϊκή  ετυμηγορία. Και  κυρίως  μια  λαϊκή  ετυμηγορία  που  θα  λαμβάνει  υπ΄ όψη  της  τα  σημερινά   “μνημονιακά”  δεδομένα   που  καμμιά  σχέση  δεν  έχουν  με  αυτά  του  Οκτωβρίου  2009.  Και  φυσικά    μια  και  τα  ποσοστά  δημοφιλίας  του κ  Παπαδήμου  είναι  τόσο  υψηλά  και   υπό    την     προϋπόθεση  ότι  θα   έχει   επιτύχει  στην  σημερινή    αποστολή  του  τίποτα  δεν  θα  αποκλείει  την  αξιοποίηση  του  για  μια  ακόμη  φορά. Νομίζω  μάλιστα   ότι  η  χρησιμοποίηση  του  τότε   θα  είναι  πολύ  επωφελέστερη,    αφού  σήμερα  είναι  υποχρεωμένος  να  κινείται  με  ένα  αμφισβητούμενο  χρονικό  ορίζοντα, με  το  ΠΑΣΟΚ  να  έχει  ανοιχτό  το  θέμα  της  διαδοχής  του  Παπανδρέου  και  τη  Νέα Δημοκρατία να  προσπαθεί  να  ισορροπήσει  μεταξύ  διακριτικής  στήριξης  της  κυβέρνησης   και  διατήρησης  βασικών  θέσεων  της   κατά  του  μνημονίου.

Η  “εκκρεμότητα “   των  εκλογών  πρέπει  να  φύγει  από  τη  μέση. Η  κυβέρνηση  Παπαδήμου  πρέπει  να  παραμείνει  αυτό  που  ήταν  από  την  αρχή. Εκτακτης  ανάγκης, εθνικής  σωτηρίας,  προσωρινή.  Αν  κάποιοι  θέλουν να  την  μεταμορφώσουν  σε  μια  κυβέρνηση    συνέχεια  αυτής  του  ΠΑΣΟΚ  που  θα  εξαντλήσει  την  τετραετία  ΤΟΥ,    συνειδητά  ή  ασυνείδητα  την  υπονομεύουν  και  υποβαθμίζουν  την  σπουδαιότητα  της  αποστολής  που  έχει  αναλάβει.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ-firiki2010